Εν Τούτω Νίκα! Η προκήρυξη του Υψηλάντη προς τους Αδελφούς της Εταιρίας των Φιλικών»

Μετά την πρώτη προκήρυξη προς το Πανελλήνιον, ο Υψηλάντης εξέδωσε αυθημερόν και την προκήρυξη «προς τους Αδελφούς της Εταιρίας των Φιλικών» , ως Γενικός Επίτροπος της Αρχής με τίτλο «Εν τούτω Νίκα». Η προκήρυξη του Υψηλάντη «προς τους Αδελφούς της Εταιρίας των Φιλικών» αποτελεί την καλυτέρα γραπτή απόδειξη για στην ανυπαρξία της «Φιλικής Εταιρείας» που εφηύρε ο Μινχάουζεν-Φιλήμων και υιοθέτησε η Στοά. «Προς τους Αδελφούς της Εταιρίας των Φιλικών» μίλησε ο Γενικός Επίτροπος της Εταιρείας. Τέλος πάντων ο Υψηλάντης εξέδωσε και τρίτη προς τους εν Βλαχία και Μολδαυΐα Έλληνας, και τους καλούσε να καταταγούν στο στρατό του τονίζοντας:

 «Άνδρες Έλληνες, όσοι ευρίσκεσθε εις Μολδαυίαν και Βλαχίαν. ιδού μετά τόσων αιώνων οδύνας απλώνει πάλιν ο Φοίνιξ της Ελλάδος μεγαλοπρεπώς τας πτέρυγας του, και προσκαλεί υπό την σκιάν αυτού τα γνήσια και ευπειθή τέκνα της! Ιδού η φίλη ημών πατρίς Ελλάς ανυψώνει μετά Θριάμβου τας προπατορικάς της σημαίας! Ο Μωρέας, η Ηπειρος, η Θεσσαλία, η Σερβία, ή Βουλγαρία, τα νησιά του αρχιπελάγους, εν ενί λόγω η Ελλάς άπασα έπιασε τα όπλα, δια να αποτινάξη τον βαρύν ζυγόν των βαρβάρων, και ενατενίζουσα εις το μόνον νικητήριο όπλον των ορθοδόξων, τον τίμιον λέγω και ζωοποιόν Σταυρόν, κράζει μεγαλοφώνως υπό την προστασίαν μεγάλης και κραταιάς Δυνάμεως: Εν τούτω τω σημείω νικώμεν! Ζήτω η ελευθερία!» «Και εις τας δύο ταύτας φιλικάς μας επαρχίας σχηματίζεται σώμα πολυάριθμον ανδρείων συμπατριωτών, δια να τρέξει εις το Ιερόν έδαφος της φίλης ημών πατρίδος. Οθεν, όσοι εύχονται να ονομασθώσι Σωτήρες της Ελλάδος και είναι διεσκορπισμένοι εις διάφορα Καδηλίκια, άς τρέξωσίν εις τους δρόμους, όπου ακούουσιν, οτι διαβαίνει τό σώμα τουτο, δια νά συνενωθώσι με τους συναδελφούς των. Όσοι όμως γνήσιοι έλληνες είναι άξιοι να πιάσωσι τά όπλα, και μολοντούτο μένουσιν αδιάφοροι, ας ηξεύρωσιν, ότι θέλουσιν επισύρει εις τον εαυτόν των την μεγάλην άτιμίαν, και ότι ή πατρίς θέλει τους θεωρεί ώς νόθους και άναξίους του ελληνικού ονόματος. 

Ιάσιον τη 24 Φεβρουαρίου 1821.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ
Γενικός Επίτροπος της Αρχής»


 Την επομένη από το Γενικό Στρατόπεδο στο Γαλάτσι εξέδωσε άλλη προκήρυξη με τίτλο «Προκήρυξις Προς τους παρεπιδημούντας Ελληνας», με την οποία απειλούσε τους διαφόρους έλληνες που εργαζόντουσαν σαν μπράβοι των Βογιάρων των Μολδαβίας και της Βλαχίας, και τους έλεγε να φορέσουν φουστάνια.

Προκήρυξις Προς τους παρεπιδημούντας Ελληνας»

 «Αι πολυχρονιοι της Ελλαδος δυστυχίαι εβίασαν πολλούς των πιστών αυτης υιών ν’ αφήσωσι το ιερόν εκείνο έδαφος και να περιπλανώνται εις ξένους τόπους , ζητούντες ιύχην καλυτέραν. Σεις φιλοι μου συμπατρώται, όσους η τύχη έσυρεν εις τας επαρχίας Μολδαυϊαν και Βλαχίαν , εβιάσθητε εκ των εναντίων περιστάσεων να καταντήσετε ώστε να στέκεσθε και οπίσω των οχημάτων των εντοπίων αρχόντων , περιφρόνησις και υβρις εισέτι ανήκουστος εις τους κατοίκους της Ελλαδικής γης! ίδου λοιπον σαςς ανοίγεται στάδιο λαμπρόν ο υπέρ της πατρίδος και πίστεως ιερός αγών. 
Σπεύσατε να αποπλύνητε την ακούσιον ταύτην ύβριν , καταγραφόμενοι εις τας σημαίας της ελευθερίας , και η ευγνωμονούσα πατρίς συγχωρούσα , γενναίως το πρωτον και ακούσιον αμαρτηιια , είναι έτοιμη ν’ ανοίξει τας αγκάλας προς αποδεξίωσίν σας και να στεψη τας κεφαλάς σας με τους πατρικούς στεφάνους της δόξης. Όσοι όμως μενουσι κωφοί εις την ιεράν τυτην πρόσκλησιν της Πατριδος,και θελήσουσιν αυτοί μόνοι να ηναι δούλοι των αρχόντων της Μολδαβίας και Βλαχίας Και να στέκωνται οπίσω των οχημάτων αυτών , εν ω ολοι οι λοιποί μάχονται υπέρ της ελευθερίας ας εξευρωσιν οτι εις το εξής δεν ημπορούν να φορώσιν ουτε όπλα, ουτε το εντιμον των Αλβανών ένδυμα, αλλά πρέπει να ενδυθούντο των εντοπίων φόρεμα και να συγκαταταχθώσιν εις το αυτό γένος». 

Εξεδόθη εν των γενικώ στρατοπέδω εις Γαλατάν 
τη 25 Φεβρουαρίου 1821 
Α. Υψηλάντης

Η Νάουσα δεν επαναστάτησε στιες 22 Φεβρουαρίου

Όποιο σάιτ και να ανοίξετε σήμερα, θα μάθετε ότι στις 22 Φεβρουαρίου 1822 επαναστάτησε η Νάουσα. Σύμφωνα με την προφορική παράδοση, η κήρυξη της επανάστασης στην Νάουσα έγινε την Κυριακή της Ορθοδοξίας, στον μητροπολιτικό ναό του Αγίου Δημητρίου με πανηγυρική δοξολογία. 

Η 22α Φεβρουαρίου 1822 όμως, δεν ήταν Κυριακή.
 Κυριακή, και μάλιστα της Ορθοδοξίας ήταν η 26η Φεβρουαρίου, που ήταν η πρώτη Κυριακή των νηστειών, αφού το Πάσχα του 1822, έπεφτε στις 2 Απριλίου. 

Σαν σήμερα το 1819 «έφυγε» πριν δει την Ελλάδα Ελεύθερη ο Φιραρής

1819. Στις 8 /20 Φεβρουαρίου πέθανε στη Μόσχα , σε ηλικία 65 ετών, ο Αλέξανδρος Ιωάννη Μαυροκορδάτος, ο Φιραρής, 
ο ιδρυτής της «Εταιρείας του Φοίνικα» ,και «πνευματικός» του Ρήγα. Αλέξανδρος Ιωάννη Μαυροκορδάτος ήταν μέλος της «Αγίας Τριάδας», που ανέλαβε την απελευθέρωση του έθνους μαζί με τον Κωνσταντίνο Υψηλάντη, και τον Ιωάννης Καποδίστριας. 
Από τους τρεις, έφερε εις πέρας την Παλιγγενεσία. την αναγέννηση του ελληνικού Έθνους, ο «Μαρμπαγιάννης». Ο Άγιος και μεγαλομάρτυρας Ιωάννης Καποδίστριας. 

Με τον θάνατο του Φιραρή, το επαναστατικό Κέντρο της Μόσχας, είχε επικεφαλής τον Κομιζόπουλο. Δίπλα στον Καποδίστρια παράμεινε ο γιός του Φιραρή ‘Ιβάν Άλεξάντροβιτς Γκουλιάνοφ , που ήταν ο σύνδεσμός του Καποδίστρια με τον «Κύκλο της Μόσχας» και τον Φιραρή. 
Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, ο Φιραρής, πέθανε το 1819 στη Μόσχα. Την ίδια χρονιά στην Κέρκυρα απεβίωσε ο κόμης Αντώνιος Μαρία Καποδίστριας, ο δημιουργός της Επτανήσου Πολιτείας. 

Ο συλληφθείς το 1833 μαζί με τον Κολοκοτρώνη και τον Ιωάννη Φιλήμονα Αμβρόσιος Φραντζής, πρωτοσύγκελος της επισκοπής Χριστιανοπόλεως, εξέδοσε το 1839 την ιστορία του για την Επανάσταση , με τίτλο «Επιτομή της Ιστορίας της Αναγεννηθείσης Ελλάδος». Είχε προηγηθεί το μυθιστόρημα του Ιωάννη Μινχάουζεν, (Φιλήμονα) , με τίτλο, «Δοκίμιον ιστορικόν περί της Φιλικής Εταιρίας» το 1834. Ο Αμβρόσιος Φραντζής , ακολούθησε τον απατεώνα Φιλήμονα, και ονόμασε και αυτός την Ελληνική «Εταιρία», «Φιλική», αλλά ανέφερε την πραγματική Αγία Τριάδα τους Μαυροκορδάτο, Υψηλάντη, Καποδίστρια, και ως τόπο και χρόνο ίδρυσης ανέφερε τη Βιέννη το 1814. 

Ο Φραντζής ανέφερε:

«Μόλον ότι το Δοκίμιον του Ιω. Φιλήμονος ορίζει ρητώς τας αρχάς και τα πρόσωπα της φιλικής εταιρίας, ημείς ερευνήσαντες διεξοδικώτερον τα περί αυτής, εκρίνομεν αναγκαίον να τα εκθέσωμεν ενταύθα, ως τα παρελάβομεν από απαθή και ευσυνείδητα υποκείμενα, καλώς ειδότα άπαντα εις το αντικείμενον τούτο διατρέξαντα».

 «Της εν έργω αποπερατωθείσης Φιλικής Εταιρίας ο σχεδιαστής εστάθη ο ηγεμών της Βλαχίας Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος (ο και φιραρής, δραπέτης) επωνομασθείς, όστις εγκαταλιπών τον θρόνον της ηγεμονίας του κατέφυγεν εις το Ρωσσικόν Κράτος (το 1787) διατελέσας ζων υπέργηρως μέχρι του 1819, ότε και ετελεύτησεν. Ο περί ου ο λόγος Αλ. Μαυροκορδάτος Φιραρής ανήρ ων πολυμαθής, έτι δε και εστολισμένος με ηθικάς αρετάς, αληθής φίλος του Έθνους του, ευσεβής περί τα Ανατολικά ορθόδοξα δόγματα, σεβόμενος παρά πάντων δι’ όλα αυτά, απεστρέφετο με άσπονδον μίσος εσωτερικώς την Οθωμανικής καταδυναστείαν· έχων δε πολυπειρίαν και γνώσεις πολλάς του κόσμου, ως εκ της πολυμαθείας και της φυσικής του αγχινοίας, λαβών δε και πολλάς μυήσεις διαφόρων Εταιριών, συνέταξεν οργανισμόν της Ελληνικής Εταιρίας». (Ο Μαυροκορδάτος ήταν ο ιδρυτής του Φοίνικα).

 «Ότε δε ο Κωνσταντίνος Υψηλάντης , (ο Ιδρυτής της Εταιρείας των Φίλων),(πατήρ του Αλ. Υψηλάντου Ηγεμών ων της Βλαχίας) εδραπέτευσε πανοικί το 1806 και προσέφυγεν εις το Ρωσσικόν Κράτος, τότε και ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος Φιραρής λαβών έντευξιν μετ’ αυτού, και επιτυχών ομόφρονά του τον Κωνσταντίνον Υψηλάντην, ορκίσας αυτόν προηγουμένως τω ενεπιστεύθη, και τω διεκοίνωσε τον σχεδιασθέντα παρ’ αυτού οργανισμόν της Φιλικής Εταιρίας. Ο Κωνσταντίνος Υψηλάντης αναγνούς τον οργανισμόν, εγνωμοδότησεν ευθύς, ότι να μείνη εις μεγίστην εχεμύθειαν, ως έργον υψηλόν και χρήζον πολλών γνώσεων και βοηθειών, και τότε μεν έμεινε το έργον εις σιωπήν. Αλλ’ ότε ο Ιωάννης Α. Καποδίστριας, (ο ιδρυτής των Φίλων του Γένους) απελθών , (το 1812) εις την Ρωσσίαν, απέκτησε, δια τας υψηλάς γνώσεις και την απέραντον πολιτικήν του, την παρά του Αυτοκράτορος Αλεξάνδρου εγνωσμένην προς το υποκειμενόν του υπόληψιν, τότε και ο Αλ. Φιραρής εκοίνωσε τον οργανισμόν της Φιλικής Εταιρίας εις τον Καποδίστριαν, εξαιτήσας την περί τούτου γνωμοδότησίν του. Ο δε Ι. Καποδίστριας με πολλάς και διαφόρους προσθαφαιρέσεις υπεστήριξε μεν ως βάσιν τον, περί ου ο λόγος οργανισμόν, τρέφων εν εαυτώ και ούτος την περί τούτου υπεράσπισιν και την πραγματικήν ενέργειαν, αλλ’ εζήτει αρμοδίαν ευκαιρίαν και περίστασιν (έχων προηγουμένως ως βάσιν την εις το Ελληνικόν ομογενές έθνος του διάδοσιν των εκ της παιδείας φώτων), δια να επιτύχη του σκοπού, και δια τινός άλλης βοηθητικής δυνάμεως ή μέσου να θέση εις την απαιτουμένην ενέργειαν το σπουδαίον αυτό πράγμα».

Η συνομωσία του Γερογιάννη Ντεληγιαννόπουλου, που τον αποκεφάλισαν οι Τούρκοι στις 12/24 Φεβρουαρίου 1816

Η οικογένεια των Ντελη-γιάννηδων ή Παπαγιανόπουλων απέκτησε δύναμη και ισχύ στην Πελοπόννησο, μετά τα Ορλωφικά, οπότε τοποθετήθηκε από τους Τούρκους ο Ιωάννης ( Γερογιάννης) Δεληγιάννης, πρώτα Κοτζάμπασης της επαρχίας της Καρύταινας και μετά Προεστός. Ήταν δηλαδή «Νέο Τζάκι». 

Η ομάδα των νέων «αριστοκρατών» της Πελοποννήσου διαμορφώθηκε γύρω από τους Γερογιάννη (Δεληγιάννη),τον Παπααλέξη και τον Αναγνώστη Παπατσιώνη που γύρω στα 1780 διορίστηκαν επίτροποι στις έξι επαρχίες της Πελοποννήσου,(Καρύταινα, Φανάρι ( Ολυμπία), Αρκαδία, Νεόκαστρο, Καλαμάτα, και Εμπλάκια) ,που ήσαν «φέουδα» (μαλικια) της κόρης του Σουλτάνου Μουσταφά Γ και αδελφής του Σελίμ Γ, της Μπεγιάν Χανούμ. 
Οι επίτροποι μάζευαν και απέδιδαν τα έσοδα της Σουλτάνας, τα οποία δεν υπόκειντο σε φορολογία. Επί της ηγεμονίας του υιού του Αλή των Ιωαννίνων , Βελή Πασά , ο Γερογιάννης, ανήλθε στην κορυφή των προεστώτων, ως Μώρα Αγιάννης, μαζί με τον Σωτήριο Λόντο. 
Ταυτόχρονα, ο Γερογιάννης φρόντισε με τα «σωστά» προξενιά στους γιους του να ενισχύσει την οικογένεια. . Κυριότερος γάμος ήταν αυτός του Κανέλλου με την κόρη του Αναγνώστη Παπατσιώνη, Βεκίλη του Μωριά στην Κων/πολη το 1806-1808. 

Η ρήξη των Δεληγιάννηδων με τον Βελή επήλθε το 1810, όταν αυτός διετάχθη να εκστρατεύσει στην Βουλγαρία στο πλαίσιο του Ρωσο-Τουρκικού πολέμου, και προσπαθούσε να καλύψει τις δαπάνες του στρατού του, επιβάλλοντας έκτακτη φορολογία . Το ποσό ήταν υπερβολικό για τα μέτρα της τοπικής οικονομίας και έφτανε τα 7 εκατ. γρόσια. 
Ο Βελής αναχώρησε από την Πελοπόννησο τον Μάιο του 1810. 

Το εκστρατευτικό του σώμα, συμμετείχε στις μάχες στο Ρουστσιούκι, τη Βράκιτσα και τη Λόφιτσαν , όπου απωλέσθη το πλείστον μέρος τού στρατού του Βελή. Τότε, όπως περιγράφει ο Κανέλλος Δεληγιάννης στα απομνημονεύματα του, ο πατέρας του «συμφώνησε με ορισμένους επιφανείς Τούρκους της Πελοποννήσου για τη δημιουργία μιας ελληνοτουρκικής διοίκησης, που θα σεβόταν την περιουσία και τη θρησκεία όλων των πολιτών της», επαναφέροντας ουσιαστικά, για λογαριασμό του το «γαλλικό σχέδιο» του 1809. Ωστόσο, το σχέδιο έμεινε στα «προφορικά», και οι έμπειροι Κοτζαμπάσηδες κινήθηκαν πρακτικά. 

Ο Γερογιάννης Δεληγιάννης μαζί με τον προεστό της Τρίπολης και δραγουμάνο του Μωριά, Σωτήριο Κούγια μαζί με τους Βεκίληδες, και σε συμμαχία με τους Τούρκους αγάδες που δεν ήθελαν τον Βελή , κινητοποιήθηκαν για να επιτύχουν τον διορισμό ενός νέου Πασά ώστε να γλιτώσουν τη φορολογία.

 Στην κίνηση αυτή δεν ήταν σύμφωνος ο Λόντος, που είχε ειδοποιήσει για τις ενέργειες αυτές τον Βελή, ο οποίος πέτυχε να εκδοθεί φιρμάνι για την επιστροφή του στην Πελοπόννησο, όπου έφθασε τον Μάρτιο του 1812.

 Η εκδίκηση του Βελή ήταν σκληρή, και ο σχεδόν ταυτόχρονος θάνατος του Παπατσιώνη και του Ασημάκη Πόλου, των οποίων η περιουσία δημεύθηκε, δείχνει την έκταση των αντιποίνων του γιου του Αλή. Προς την οικογένεια του Γερογιάννη όμως έδειξε αρχικά επιείκεια γιατί προσπαθούσε να ανασυγκρότηση την προηγούμενη συμμαχία τους με τους Λόντους. 

Τον Ιούνιο του 1812 ,ο Βελής φυλάκισε τον Γερογιάννη μαζί με τον πρωτότοκο υιό του Θεόδωρο, τον Κούγια και άλλους και ζήτησε από την Πύλη την άδεια να τους εκτελέσει ως ενόχους σοβαρών εγκλημάτων. Τους έσωσε όμως η παρέμβαση της αδελφής του «μακαρίτη» Σελίμ , την οποία πέτυχαν οι Βεκίληδες, Θάνος Κανακάρης, Παπααλέξης και Αναγνώστης Δεληγιάννης. 
Σε εκείνη την δύσκολη στιγμή, ο Κανέλλος Δελληγιάνης έστειλε στην Ζάκυνθο υπό την προστασία της Στοάς του Ρώμα, τα γυναικόπαιδα της οικογένειας μαζί με αρκετά χρήματα. Το διάταγμα για την μετάθεση του Βελή στα Τρίκαλα έφθασε στην Πελοπόννησο στις 6 Αυγούστου 1812.

 Ο νέος Πασάς, Ιτσιελή Αχμέτ, ακολουθήσε τις συμβουλές των αγάδων που ήσαν εχθροί του Βελή αλλά και του Λόντου και το 1813 καρατόμησε τον Σωτήριο Λόντο, ως υπεύθυνο για τις ενέργειες του Βελή κατά των Τούρκων . 

Οι αλλαγές, στην πολιτική σκηνή της Κωνσταντινούπολης, όμως είχαν την αντανάκλαση τους στον «μικρόκοσμο» της Πελοποννήσου. Ο Ιτσιελή Αχμέτ Πασάς ανήκε στον κύκλο των ανθρώπων του Βεζύρη Χαλέντ Εφέντη, ο οποίος ανατράπηκε το 1815, από το κόμμα των «ισλαμιστών», και τον διαδέχθηκε ο Ραούφ Μεχμέτ Πασάς. Αυτός έστειλε στην Πελοπόννησο τον Σεκίρ Αχμέτ Πασά . Η πτώση του Χαλέντ είχε σοβαρές επιπτώσεις για τους Δεληγιανναίους.

 Ο Γερογιάννης αποκεφαλίστηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1816 στο σπίτι του στα Λαγγάδια, η δε περιουσία του δεσμεύθηκε και επρόκειτο να δημευθεί , αλλά η παρέμβαση και πάλι της αδελφής του Σελίμ, απέτρεψε την ολική καταστροφή της οικογένειας.
 Ο Ιωάννης ( Γερογιάννης) Ντεληγιάννης ή Δεληγιάννης, ή Παπαγιαννόπουλος αποκεφαλίστηκε , για να αποδείξει την πίστη του στον Σουλτάνο και να σώσει την περιουσία της Οικογένειας.

 Περισσότερα στο βιβλίο μου, «Η επανάσταση των Φιλογενών». 

6 Ιανουαρίου 1821. Το Συνέδριο της Λιουμπλιάνα. και η Σύσκεψη στο Αίγιο

H επανάσταση των Καρμπονάρων στη Νάπολη εκδηλώθηκε τον Ιούλιο του 1820. Στις 20 Οκτωβρίου, μαζεύτηκαν Ρώσοι, Αυστριακοί και Πρώσοι, στο Τροπάου, στην Κάτω Σιλεσία, για να συζητήσουν την αντιμετώπιση της επανάστασης που προκάλεσε το επαναστατικό Κέντρο του Λονδίνου. Το Συνέδριο διακόπηκε και μεταφέρθηκε 70 χιλιόμετρα από την Τεργέστη, στη Λιουμπλιάνα για να είναι «πιο κοντά στα γεγονότα». Στο συνέδριο είχαν κληθεί ο Βασιλιάς της Νάπολης Φερδινάνδος, και ο Δούκας της Μόντενα. και άλλοι μικρότεροι ηγεμόνες . 
Οι Άγγλοι που «διαφωνούσαν με την επέμβαση», μοίρασαν στις Αυλές υπόμνημα του υπουργού εξωτερικών Κάστλερι στις 19 Ιανουαρίου 1821 και αμφισβητούσαν το δικαίωμα των επεμβάσεων των Μεγάλων Δυνάμεων για την καταστολή οποιουδήποτε επαναστατικού κινήματος.
 Ο Καποδίστριας ήταν στο Λάυμπαχ από τις 12 Ιανουαρίου.
 Στις 23 Ιανουαρίου/4 Φεβρουαρίου 1821, 30 ημέρες πριν ο μονόχηρ διαβεί τον Προύθο, ο Θεόδωρος Βλαδιμηρέσκου , που εργαζόταν για λογαριασμό του Καποδίστρια απηύθυνε στους πολίτες της Βλαχίας , συμφώνα με τον σχεδιασμό , μια ιακωβίνικη-καρμπονάρικη διακήρυξη, καλώντας τους να αγωνιστούν ενάντια στην καθεστηκυία τάξη . 
Αυτή η Καρμπονάρικη επανάσταση, θα δικαιολογούσε την ρωσική επέμβαση, κατά των «επαναστατώ» όπως έκανε η Αυστρία λίγες μέρες μετά και εισέβαλε στην Νάπολη,με 52.000 άνδρες. 
Το ίδιο έτοιμοι ήταν και οι Ρώσοι. 
Η μεραρχία του Ορλώφ στην Μολδαβία περίμενε. Το συνέδριο του Λάυμπαχ άρχισε στις 26 Ιανουαρίου.
 Την ίδια ημέρα στο Αίγιο ο Παπαφλέσσας παρουσίασε στους προκρίτους της Πελοποννήσου τα γράμματα του Υψηλάντη.

Η Καρμπονάρικη επανάσταση Βλαδιμηρέσκου

1821. Στις 23 Ιανουαρίου/4 Φεβρουαρίου, 30 ημέρες πριν ο μονόχηρ διαβεί τον Προύθο, ο Θεόδωρος Βλαδιμηρέσκου , συμφώνα με τον σχεδιασμό του Καποδίστρια απηύθυνε στους πολίτες της Βλαχίας , την ιακωβίνικη διακήρυξη του, καλώντας τους να αγωνιστούν ενάντια στην ελίτ. Αυτή η Καρμπονάρικη επανάσταση, θα δικαιολογούσε την ρωσική επέμβαση, κατά των επαναστατών όπως έκανε η Αυστρία στην Νάπολη.

3 Ιανουαρίου 1799. Η Ρωσο-τουρκική συνθήκη που άλλαξε τη μοίρα των Ελλήνων

Η ρωσο-τουρκική συμφωνία, 
για την ένταξη της Τουρκίας
στον αντι-γαλλικό συνασπισμό,  
υπογράφηκε στην Κωνσταντινούπολη 
στις 23 Δεκεμβρίου του 1798 /3 Ιανουαρίου 1799.

Λίγες ημέρες μετά,  για επιβράβευση, ο Κωνσταντίνος Υψηλάντης ,τοποθετήθηκε ηγεμών της Μολδαβίας.

Από ρωσικής πλευράς την συμφωνία υπέγραψε ο στρατηγός Βασίλης Τομαράς, ο διοικητής του στολίσκου του Λάμπρου Κατσώνη, και από τουρκικής ο Αχμέτ Αρίφ Μπέης ως υπουργός εξωτερικών, ενώ Μέγας Δραγουμάνος ήταν ο Κωνσταντίνος Υψηλάντης, του οποίου πνευματικό τέκνο ήταν η συμφωνία.

Στόχος των Υψηλαντών, ήταν η δημιουργία ενός ανεξάρτητου ελληνικού Κράτους στα Επτάνησα, που θα γινόταν ο πρόδρομος της απελευθέρωσης των Ελλήνων.
Η μεγαλοφυής ιδέα της αλληλεξουδετέρωσης των συμφερόντων Αγγλίας, Ρωσίας, Τουρκίας, ώστε το νέο κράτος να είναι σε θέση να ακολουθεί δική του πολιτική, μπορεί να προήλθε από τα Επτάνησα, αλλά διαμορφώθηκε από τον Αλέξανδρο και τον Κωνσταντίνο Υψηλάντη.
Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής αποκαταστάθηκαν επαφές και αλληλογραφία,, ανάμεσα στον Αντώνιο Καποδίστρια και τον Κωνσταντίνο Υψηλάντη.
Οι Γάλλοι, που πληροφορήθηκαν τις συνωμοτικές αυτές κινήσεις, εισέβαλαν στην οικεία Καποδίστρια, συνέλαβαν τον πατέρα και τον Ιωάννη τους φυλάκισαν και καταδίκασαν τον πατέρα σε θάνατο.

Το 1796, όταν ανέλαβε Μέγας Δραγουμάνος ο Κ. Υψηλάντης, οι Γάλλοι κατέλαβαν τα Επτάνησα, και στις 17 Νοεμβρίου, η «Σεμίραμις του Βορρά», μας άφησε χρόνους. Τη διαδέχθηκε ο γιός της Παύλος, ο τρελλός. που απομάκρυνε κακήν κακώς τον τελευταίο της ευνοούμενο, τον Πλατόν Αλεξάντροβιτς Ζούμποφ , (1767 – 1822), από το υπουργείο εξωτερικών, στον έμπειρο Αλεξάντερ Αντρέγιεβιτς Μπέζμποροντκα, (1747–1799), που πρότεινε την ουδετερότητα της Ρωσίας και πολιτική ειρήνης με όλες τις ευρωπαϊκές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένης της επαναστατημένης Γαλλίας.
Ο Μπέζμποροντκα ,τοποθέτησε σαν πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη τον στρατηγό Βασίλη Τομαρά, τον διοικητή του στολίσκου του Λάμπρου Κατσώνη.

Η σύλληψη στα Επτάνησα από τους Γάλλους του ρώσου προξένου Αναστάσιου Κοχίνη , έδωσε την αφορμή, στον Τομαρά, και τον Κωνσταντίνο Υψηλάντη, να προτείνουν την τριπλή συμμαχία Αγγλίας, Ρωσίας και Τουρκίας, κατά της Γαλλίας, την οποία υποστήριξε ο άγγλος πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη Τζων Σπένσερ Σμίθ, και την οποία αποδέχθηκε ο Τσάρος Παύλος, που μάλιστα αποφάσισε και την Ιταλική εκστρατεία, που την ανάθεσε στον «αήττητο στρατηγό» Σουβαρόφ, που ήταν πια 70 χρονών.

Τον Σεπτέμβριο του 1798 , η τουρκική κυβέρνηση εξέδωσε ένα μανιφέστο κήρυξης πολέμου κατά της Γαλλικής Δημοκρατίας, και επέτρεψε στο ρωσικό στόλο υπό τον Ουσακώφ να περάσει τον Βόσπορο και να μπει στο Αιγαίο.

Ιβάνοφ Μ: «Η ρωσική μοίρα υπό τις διαταγές του Ουσακώφ στα Στενά της Κωνσταντινούπολης» (1799)

Ο συνδυασμένος ρωσο-τουρκικός στόλος άρχισε τις επιχειρήσεις, με στόχο την απελευθέρωση των Ιονίων νήσων από τους Γάλλους.
Ο Λάμπρος, τότε, μαζί με τον σύντροφο του Νικόλαο Πάγκαλο, ζήτησαν τότε να τους επιτραπεί να κατέβουν με δικό τους πλοίο στο Αιγαίο, μαζί με τη μοίρα του Ουσακόφ.
Ο Λάμπρος δεν επέστρεψε, αλλά ο ταγματάρχης Πάγκαλος, τοποθετήθηκε πρώτα στη Στρατιά του Μίχελσον στη Μολδοβλαχία και μετά στη δύναμη των Επτανήσων.
Η αγγλική πολιτική εκδηλώθηκε με τη προκήρυξη του ναύαρχου Νέλσωνα της 9ης Οκτωβρίου του 1798, που εκδόθηκε στα ιταλικά και τα ελληνικά με την οποία υποσχόταν, «κάθε εξυπηρέτηση στους αγανακτισμένους Επτανησίους από τη συμπεριφορά των Γάλλων», και υπογράμμιζε ότι, «οι Επτανήσιοι πρέπει να είναι βέβαιοι ότι ουδεμία άλλη επιδίωξη υφίσταται εκ μέρους των Άγγλων παρά μόνο η απελευθέρωση τους από την τυραννία των Γάλλων»,ενώ τόνιζε ότι δεν υφίσταται, από την πλευρά της Αγγλίας, «ουδεμία πρόθεση ή απαίτηση είσπραξης φόρων», και ότι αν ζητηθεί η βρετανική βοήθεια και απαιτηθεί απόβαση στρατού, « οι κάτοικοι θα επιβαρυνθούν μόνο για τη διατροφή του αποβατικού αγήματος». Ο ναύαρχος γνωρίζοντας τη δύσκολη θέση των Επτανησίων που θα γινόταν ακόμη δυσκολότερη, μελλοντικά , από τους στενούς γείτονές τους, την Οθωμανική Αυτοκρατορία ανατολικά και την Αυστροουγγαρία βόρεια, εξέφραζε τη βεβαιότητα ότι οι Επτανήσιοι δεχόντουσαν την προσφορά του.

Η κοινή ρωσο-τουρκική ναυτική μοίρα κατέλαβε τα Κύθηρα στις 12 Οκτωβρίου 1798, και η απάντηση του Ρώσου Ναυάρχου Φιόντορ Ουσακόφ στους Αγγλους, δόθηκε με την προκήρυξη της 16ης Νοεμβρίου του 1798, με την οποία καλούσε τους ορθοδόξους Έλληνες να εξεγερθούν κατά των Γάλλων.
Στην εθνική προσπάθεια δημιουργίας του ελληνικού Κράτους στην Επτάνησο, συστρατεύθηκε και ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄, που εξέδωσε εγκύκλιο κατά των «άθεων» Γάλλων, και την οποία διάφοροι «ηλίθιοι αριστεροί», θεωρούν ως φιλοτουρκική ενέργεια. Στην επιχείρηση κατάληψης των Επτανήσων επιστρατεύτηκαν από τους Ρώσους και Έλληνες οπλαρχηγοί όπως ο Δράκος, ο Γρίβας, ο Μπουκουβάλας, ο Κοντογιάννης και ο καπετάν Κύρκος, ενώ στην Κέρκυρα σχηματίστηκε µια λαϊκή πολιτοφυλακή 1.900 ανδρών υπό την ηγεσία του Νικολάου Βούλγαρη. Στις διαπραγματεύσεις της Κωνσταντινούπολης,
ο Κωνσταντίνος Υψηλάντης, πέτυχε τον εθνικό του στόχο, να αποτραπεί η παραχώρηση των νησιών στον βασιλέα της Νεαπόλεως, όπως πρότειναν οι Άγγλοι, και να αποκλείσει τόσο την κατοχή τους από την Τουρκία όσο και από τη Ρωσία. Μετά την κατάληψη των νησιών άρχισαν νέες διαπραγματεύσεις για το καθεστώς της «Δημοκρατίας των Επτά Ενωμένων Νησιών», (Επτάνησος Πολιτεία και Repubblica Settinsulare), που κατέληξαν, στις 9/21 Μαρτίου 1800 , με την αναγνώριση των νησιών , ως Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας, με σύνταγμα, σημαία, στρατό και διπλωματική εκπροσώπηση.
Σε αυτές τις διαπραγματεύσεις μετείχε ο Αλέξανδρος Ν. Σούτσος, που δέχθηκε τη ρωσική πρόταση να επιτραπεί η εγκατάσταση ρωσικού στρατού στα νησιά, με αντάλλαγμα την παραχώρηση στην κατοχή της Τουρκίας των τεσσάρων ηπειρωτικών πόλεων που ανήκαν στη Βενετία και τα Επτάνησα, την Πάργα, την Πρέβεζα, τη Βόστιτζα, και το Βουθρωτό.

Περισσότερα στο βιβλίο μου "η Επανάσταση των Φιλογενών"