.png)
Η οικογένεια των Ντελη-γιάννηδων ή Παπαγιανόπουλων απέκτησε δύναμη και ισχύ στην Πελοπόννησο, μετά τα Ορλωφικά, οπότε τοποθετήθηκε από τους Τούρκους
ο Ιωάννης ( Γερογιάννης) Δεληγιάννης, πρώτα Κοτζάμπασης της επαρχίας της Καρύταινας και μετά Προεστός. Ήταν δηλαδή «Νέο Τζάκι».
Η ομάδα των νέων «αριστοκρατών» της Πελοποννήσου διαμορφώθηκε γύρω από τους Γερογιάννη (Δεληγιάννη),τον Παπααλέξη και τον Αναγνώστη Παπατσιώνη που γύρω στα 1780 διορίστηκαν επίτροποι στις έξι επαρχίες της Πελοποννήσου,(Καρύταινα, Φανάρι ( Ολυμπία), Αρκαδία, Νεόκαστρο, Καλαμάτα, και Εμπλάκια) ,που ήσαν «φέουδα» (μαλικια) της κόρης του Σουλτάνου Μουσταφά Γ και αδελφής του Σελίμ Γ, της Μπεγιάν Χανούμ.
Οι επίτροποι μάζευαν και απέδιδαν τα έσοδα της Σουλτάνας, τα οποία δεν υπόκειντο σε φορολογία.
Επί της ηγεμονίας του υιού του Αλή των Ιωαννίνων , Βελή Πασά , ο Γερογιάννης, ανήλθε στην κορυφή των προεστώτων, ως Μώρα Αγιάννης, μαζί με τον Σωτήριο Λόντο.
Ταυτόχρονα, ο Γερογιάννης φρόντισε με τα «σωστά» προξενιά στους γιους του να ενισχύσει την οικογένεια. . Κυριότερος γάμος ήταν αυτός του Κανέλλου με την κόρη του Αναγνώστη Παπατσιώνη, Βεκίλη του Μωριά στην Κων/πολη το 1806-1808.
Η ρήξη των Δεληγιάννηδων με τον Βελή επήλθε το 1810, όταν αυτός διετάχθη να εκστρατεύσει στην Βουλγαρία στο πλαίσιο του Ρωσο-Τουρκικού πολέμου, και προσπαθούσε να καλύψει τις δαπάνες του στρατού του, επιβάλλοντας έκτακτη φορολογία .
Το ποσό ήταν υπερβολικό για τα μέτρα της τοπικής οικονομίας και έφτανε τα 7 εκατ. γρόσια.
Ο Βελής αναχώρησε από την Πελοπόννησο τον Μάιο του 1810.
Το εκστρατευτικό του σώμα, συμμετείχε στις μάχες στο Ρουστσιούκι, τη Βράκιτσα και τη Λόφιτσαν , όπου απωλέσθη το πλείστον μέρος τού στρατού του Βελή.
Τότε, όπως περιγράφει ο Κανέλλος Δεληγιάννης στα απομνημονεύματα του,
ο πατέρας του «συμφώνησε με ορισμένους επιφανείς Τούρκους της Πελοποννήσου για τη δημιουργία μιας ελληνοτουρκικής διοίκησης, που θα σεβόταν την περιουσία και τη θρησκεία όλων των πολιτών της», επαναφέροντας ουσιαστικά, για λογαριασμό του το «γαλλικό σχέδιο» του 1809.
Ωστόσο, το σχέδιο έμεινε στα «προφορικά», και οι έμπειροι Κοτζαμπάσηδες κινήθηκαν πρακτικά.
Ο Γερογιάννης Δεληγιάννης μαζί με τον προεστό της Τρίπολης και δραγουμάνο του Μωριά, Σωτήριο Κούγια μαζί με τους Βεκίληδες, και σε συμμαχία με τους Τούρκους αγάδες που δεν ήθελαν τον Βελή , κινητοποιήθηκαν για να επιτύχουν τον διορισμό ενός νέου Πασά ώστε να γλιτώσουν τη φορολογία.
Στην κίνηση αυτή δεν ήταν σύμφωνος ο Λόντος, που είχε ειδοποιήσει για τις ενέργειες αυτές τον Βελή, ο οποίος πέτυχε να εκδοθεί φιρμάνι για την επιστροφή του στην Πελοπόννησο, όπου έφθασε τον Μάρτιο του 1812.
Η εκδίκηση του Βελή ήταν σκληρή, και ο σχεδόν ταυτόχρονος θάνατος του Παπατσιώνη και του Ασημάκη Πόλου, των οποίων η περιουσία δημεύθηκε, δείχνει την έκταση των αντιποίνων του γιου του Αλή.
Προς την οικογένεια του Γερογιάννη όμως έδειξε αρχικά επιείκεια γιατί προσπαθούσε να ανασυγκρότηση την προηγούμενη συμμαχία τους με τους Λόντους.
Τον Ιούνιο του 1812 ,ο Βελής φυλάκισε τον Γερογιάννη μαζί με τον πρωτότοκο υιό του Θεόδωρο, τον Κούγια και άλλους και ζήτησε από την Πύλη την άδεια να τους εκτελέσει ως ενόχους σοβαρών εγκλημάτων.
Τους έσωσε όμως η παρέμβαση της αδελφής του «μακαρίτη» Σελίμ , την οποία πέτυχαν οι Βεκίληδες, Θάνος Κανακάρης, Παπααλέξης και Αναγνώστης Δεληγιάννης.
Σε εκείνη την δύσκολη στιγμή, ο Κανέλλος Δελληγιάνης έστειλε στην Ζάκυνθο υπό την προστασία της Στοάς του Ρώμα, τα γυναικόπαιδα της οικογένειας μαζί με αρκετά χρήματα.
Το διάταγμα για την μετάθεση του Βελή στα Τρίκαλα έφθασε στην Πελοπόννησο στις 6 Αυγούστου 1812.
Ο νέος Πασάς, Ιτσιελή Αχμέτ, ακολουθήσε τις συμβουλές των αγάδων που ήσαν εχθροί του Βελή αλλά και του Λόντου και το 1813 καρατόμησε τον Σωτήριο Λόντο, ως υπεύθυνο για τις ενέργειες του Βελή κατά των Τούρκων .
Οι αλλαγές, στην πολιτική σκηνή της Κωνσταντινούπολης, όμως είχαν την αντανάκλαση τους στον «μικρόκοσμο» της Πελοποννήσου.
Ο Ιτσιελή Αχμέτ Πασάς ανήκε στον κύκλο των ανθρώπων του Βεζύρη Χαλέντ Εφέντη, ο οποίος ανατράπηκε το 1815, από το κόμμα των «ισλαμιστών», και τον διαδέχθηκε ο Ραούφ Μεχμέτ Πασάς. Αυτός έστειλε στην Πελοπόννησο τον Σεκίρ Αχμέτ Πασά .
Η πτώση του Χαλέντ είχε σοβαρές επιπτώσεις για τους Δεληγιανναίους.
Ο Γερογιάννης αποκεφαλίστηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1816 στο σπίτι του στα Λαγγάδια, η δε περιουσία του δεσμεύθηκε και επρόκειτο να δημευθεί , αλλά η παρέμβαση και πάλι της αδελφής του Σελίμ, απέτρεψε την ολική καταστροφή της οικογένειας.
Ο Ιωάννης ( Γερογιάννης) Ντεληγιάννης ή Δεληγιάννης, ή Παπαγιαννόπουλος αποκεφαλίστηκε , για να αποδείξει την πίστη του στον Σουλτάνο και να σώσει την περιουσία της Οικογένειας.
Περισσότερα στο βιβλίο μου, «Η επανάσταση των Φιλογενών».
Τρίτη 12 Φεβρουαρίου 2019
Σάββατο 26 Ιανουαρίου 2019
6 Ιανουαρίου 1821. Το Συνέδριο της Λιουμπλιάνα. και η Σύσκεψη στο Αίγιο
H επανάσταση των Καρμπονάρων στη Νάπολη εκδηλώθηκε τον Ιούλιο του 1820. Στις 20 Οκτωβρίου, μαζεύτηκαν Ρώσοι, Αυστριακοί και Πρώσοι, στο Τροπάου, στην Κάτω Σιλεσία, για να συζητήσουν την αντιμετώπιση της επανάστασης που προκάλεσε το επαναστατικό Κέντρο του Λονδίνου.
Το Συνέδριο διακόπηκε και μεταφέρθηκε 70 χιλιόμετρα από την Τεργέστη, στη Λιουμπλιάνα για να είναι «πιο κοντά στα γεγονότα». Στο συνέδριο είχαν κληθεί ο Βασιλιάς της Νάπολης Φερδινάνδος, και ο Δούκας της Μόντενα. και άλλοι μικρότεροι ηγεμόνες .
Οι Άγγλοι που «διαφωνούσαν με την επέμβαση», μοίρασαν στις Αυλές υπόμνημα του υπουργού εξωτερικών Κάστλερι στις 19 Ιανουαρίου 1821 και αμφισβητούσαν το δικαίωμα των επεμβάσεων των Μεγάλων Δυνάμεων για την καταστολή οποιουδήποτε επαναστατικού κινήματος.
Ο Καποδίστριας ήταν στο Λάυμπαχ από τις 12 Ιανουαρίου.
Στις 23 Ιανουαρίου/4 Φεβρουαρίου 1821, 30 ημέρες πριν ο μονόχηρ διαβεί τον Προύθο, ο Θεόδωρος Βλαδιμηρέσκου , που εργαζόταν για λογαριασμό του Καποδίστρια απηύθυνε στους πολίτες της Βλαχίας , συμφώνα με τον σχεδιασμό , μια ιακωβίνικη-καρμπονάρικη διακήρυξη, καλώντας τους να αγωνιστούν ενάντια στην καθεστηκυία τάξη .
Αυτή η Καρμπονάρικη επανάσταση, θα δικαιολογούσε την ρωσική επέμβαση, κατά των «επαναστατώ» όπως έκανε η Αυστρία λίγες μέρες μετά και εισέβαλε στην Νάπολη,με 52.000 άνδρες.
Το ίδιο έτοιμοι ήταν και οι Ρώσοι.
Η μεραρχία του Ορλώφ στην Μολδαβία περίμενε. Το συνέδριο του Λάυμπαχ άρχισε στις 26 Ιανουαρίου.
Την ίδια ημέρα στο Αίγιο ο Παπαφλέσσας παρουσίασε στους προκρίτους της Πελοποννήσου τα γράμματα του Υψηλάντη.
Οι Άγγλοι που «διαφωνούσαν με την επέμβαση», μοίρασαν στις Αυλές υπόμνημα του υπουργού εξωτερικών Κάστλερι στις 19 Ιανουαρίου 1821 και αμφισβητούσαν το δικαίωμα των επεμβάσεων των Μεγάλων Δυνάμεων για την καταστολή οποιουδήποτε επαναστατικού κινήματος.
Ο Καποδίστριας ήταν στο Λάυμπαχ από τις 12 Ιανουαρίου.
Στις 23 Ιανουαρίου/4 Φεβρουαρίου 1821, 30 ημέρες πριν ο μονόχηρ διαβεί τον Προύθο, ο Θεόδωρος Βλαδιμηρέσκου , που εργαζόταν για λογαριασμό του Καποδίστρια απηύθυνε στους πολίτες της Βλαχίας , συμφώνα με τον σχεδιασμό , μια ιακωβίνικη-καρμπονάρικη διακήρυξη, καλώντας τους να αγωνιστούν ενάντια στην καθεστηκυία τάξη .
Αυτή η Καρμπονάρικη επανάσταση, θα δικαιολογούσε την ρωσική επέμβαση, κατά των «επαναστατώ» όπως έκανε η Αυστρία λίγες μέρες μετά και εισέβαλε στην Νάπολη,με 52.000 άνδρες.
Το ίδιο έτοιμοι ήταν και οι Ρώσοι.
Η μεραρχία του Ορλώφ στην Μολδαβία περίμενε. Το συνέδριο του Λάυμπαχ άρχισε στις 26 Ιανουαρίου.
Την ίδια ημέρα στο Αίγιο ο Παπαφλέσσας παρουσίασε στους προκρίτους της Πελοποννήσου τα γράμματα του Υψηλάντη.
Τετάρτη 23 Ιανουαρίου 2019
Η Καρμπονάρικη επανάσταση Βλαδιμηρέσκου
1821. Στις 23 Ιανουαρίου/4 Φεβρουαρίου, 30 ημέρες πριν ο μονόχηρ διαβεί τον Προύθο, ο Θεόδωρος Βλαδιμηρέσκου , συμφώνα με τον σχεδιασμό του Καποδίστρια απηύθυνε στους πολίτες της Βλαχίας , την ιακωβίνικη διακήρυξη του, καλώντας τους να αγωνιστούν ενάντια στην ελίτ. Αυτή η Καρμπονάρικη επανάσταση, θα δικαιολογούσε την ρωσική επέμβαση, κατά των επαναστατών όπως έκανε η Αυστρία στην Νάπολη.
Πέμπτη 3 Ιανουαρίου 2019
3 Ιανουαρίου 1799. Η Ρωσο-τουρκική συνθήκη που άλλαξε τη μοίρα των Ελλήνων
Η ρωσο-τουρκική συμφωνία,
για την ένταξη της Τουρκίας
στον αντι-γαλλικό συνασπισμό,
υπογράφηκε στην Κωνσταντινούπολη
στις 23 Δεκεμβρίου του 1798 /3 Ιανουαρίου 1799.
Λίγες ημέρες μετά, για επιβράβευση, ο Κωνσταντίνος Υψηλάντης ,τοποθετήθηκε ηγεμών της Μολδαβίας.
Από ρωσικής πλευράς την συμφωνία υπέγραψε ο στρατηγός Βασίλης Τομαράς, ο διοικητής του στολίσκου του Λάμπρου Κατσώνη, και από τουρκικής ο Αχμέτ Αρίφ Μπέης ως υπουργός εξωτερικών, ενώ Μέγας Δραγουμάνος ήταν ο Κωνσταντίνος Υψηλάντης, του οποίου πνευματικό τέκνο ήταν η συμφωνία.
Στόχος των Υψηλαντών, ήταν η δημιουργία ενός ανεξάρτητου ελληνικού Κράτους στα Επτάνησα, που θα γινόταν ο πρόδρομος της απελευθέρωσης των Ελλήνων.
Η μεγαλοφυής ιδέα της αλληλεξουδετέρωσης των συμφερόντων Αγγλίας, Ρωσίας, Τουρκίας, ώστε το νέο κράτος να είναι σε θέση να ακολουθεί δική του πολιτική, μπορεί να προήλθε από τα Επτάνησα, αλλά διαμορφώθηκε από τον Αλέξανδρο και τον Κωνσταντίνο Υψηλάντη.
Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής αποκαταστάθηκαν επαφές και αλληλογραφία,, ανάμεσα στον Αντώνιο Καποδίστρια και τον Κωνσταντίνο Υψηλάντη.
Οι Γάλλοι, που πληροφορήθηκαν τις συνωμοτικές αυτές κινήσεις, εισέβαλαν στην οικεία Καποδίστρια, συνέλαβαν τον πατέρα και τον Ιωάννη τους φυλάκισαν και καταδίκασαν τον πατέρα σε θάνατο.
Το 1796, όταν ανέλαβε Μέγας Δραγουμάνος ο Κ. Υψηλάντης, οι Γάλλοι κατέλαβαν τα Επτάνησα, και στις 17 Νοεμβρίου, η «Σεμίραμις του Βορρά», μας άφησε χρόνους. Τη διαδέχθηκε ο γιός της Παύλος, ο τρελλός. που απομάκρυνε κακήν κακώς τον τελευταίο της ευνοούμενο, τον Πλατόν Αλεξάντροβιτς Ζούμποφ , (1767 – 1822), από το υπουργείο εξωτερικών, στον έμπειρο Αλεξάντερ Αντρέγιεβιτς Μπέζμποροντκα, (1747–1799), που πρότεινε την ουδετερότητα της Ρωσίας και πολιτική ειρήνης με όλες τις ευρωπαϊκές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένης της επαναστατημένης Γαλλίας.
Ο Μπέζμποροντκα ,τοποθέτησε σαν πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη τον στρατηγό Βασίλη Τομαρά, τον διοικητή του στολίσκου του Λάμπρου Κατσώνη.
Η σύλληψη στα Επτάνησα από τους Γάλλους του ρώσου προξένου Αναστάσιου Κοχίνη , έδωσε την αφορμή, στον Τομαρά, και τον Κωνσταντίνο Υψηλάντη, να προτείνουν την τριπλή συμμαχία Αγγλίας, Ρωσίας και Τουρκίας, κατά της Γαλλίας, την οποία υποστήριξε ο άγγλος πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη Τζων Σπένσερ Σμίθ, και την οποία αποδέχθηκε ο Τσάρος Παύλος, που μάλιστα αποφάσισε και την Ιταλική εκστρατεία, που την ανάθεσε στον «αήττητο στρατηγό» Σουβαρόφ, που ήταν πια 70 χρονών.
Τον Σεπτέμβριο του 1798 , η τουρκική κυβέρνηση εξέδωσε ένα μανιφέστο κήρυξης πολέμου κατά της Γαλλικής Δημοκρατίας, και επέτρεψε στο ρωσικό στόλο υπό τον Ουσακώφ να περάσει τον Βόσπορο και να μπει στο Αιγαίο.
Ιβάνοφ Μ: «Η ρωσική μοίρα υπό τις διαταγές του Ουσακώφ στα Στενά της Κωνσταντινούπολης» (1799)
Ο συνδυασμένος ρωσο-τουρκικός στόλος άρχισε τις επιχειρήσεις, με στόχο την απελευθέρωση των Ιονίων νήσων από τους Γάλλους.
Ο Λάμπρος, τότε, μαζί με τον σύντροφο του Νικόλαο Πάγκαλο, ζήτησαν τότε να τους επιτραπεί να κατέβουν με δικό τους πλοίο στο Αιγαίο, μαζί με τη μοίρα του Ουσακόφ.
Ο Λάμπρος δεν επέστρεψε, αλλά ο ταγματάρχης Πάγκαλος, τοποθετήθηκε πρώτα στη Στρατιά του Μίχελσον στη Μολδοβλαχία και μετά στη δύναμη των Επτανήσων.
Η αγγλική πολιτική εκδηλώθηκε με τη προκήρυξη του ναύαρχου Νέλσωνα της 9ης Οκτωβρίου του 1798, που εκδόθηκε στα ιταλικά και τα ελληνικά με την οποία υποσχόταν, «κάθε εξυπηρέτηση στους αγανακτισμένους Επτανησίους από τη συμπεριφορά των Γάλλων», και υπογράμμιζε ότι, «οι Επτανήσιοι πρέπει να είναι βέβαιοι ότι ουδεμία άλλη επιδίωξη υφίσταται εκ μέρους των Άγγλων παρά μόνο η απελευθέρωση τους από την τυραννία των Γάλλων»,ενώ τόνιζε ότι δεν υφίσταται, από την πλευρά της Αγγλίας, «ουδεμία πρόθεση ή απαίτηση είσπραξης φόρων», και ότι αν ζητηθεί η βρετανική βοήθεια και απαιτηθεί απόβαση στρατού, « οι κάτοικοι θα επιβαρυνθούν μόνο για τη διατροφή του αποβατικού αγήματος». Ο ναύαρχος γνωρίζοντας τη δύσκολη θέση των Επτανησίων που θα γινόταν ακόμη δυσκολότερη, μελλοντικά , από τους στενούς γείτονές τους, την Οθωμανική Αυτοκρατορία ανατολικά και την Αυστροουγγαρία βόρεια, εξέφραζε τη βεβαιότητα ότι οι Επτανήσιοι δεχόντουσαν την προσφορά του.
Η κοινή ρωσο-τουρκική ναυτική μοίρα κατέλαβε τα Κύθηρα στις 12 Οκτωβρίου 1798, και η απάντηση του Ρώσου Ναυάρχου Φιόντορ Ουσακόφ στους Αγγλους, δόθηκε με την προκήρυξη της 16ης Νοεμβρίου του 1798, με την οποία καλούσε τους ορθοδόξους Έλληνες να εξεγερθούν κατά των Γάλλων.
Στην εθνική προσπάθεια δημιουργίας του ελληνικού Κράτους στην Επτάνησο, συστρατεύθηκε και ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄, που εξέδωσε εγκύκλιο κατά των «άθεων» Γάλλων, και την οποία διάφοροι «ηλίθιοι αριστεροί», θεωρούν ως φιλοτουρκική ενέργεια. Στην επιχείρηση κατάληψης των Επτανήσων επιστρατεύτηκαν από τους Ρώσους και Έλληνες οπλαρχηγοί όπως ο Δράκος, ο Γρίβας, ο Μπουκουβάλας, ο Κοντογιάννης και ο καπετάν Κύρκος, ενώ στην Κέρκυρα σχηματίστηκε µια λαϊκή πολιτοφυλακή 1.900 ανδρών υπό την ηγεσία του Νικολάου Βούλγαρη. Στις διαπραγματεύσεις της Κωνσταντινούπολης,
ο Κωνσταντίνος Υψηλάντης, πέτυχε τον εθνικό του στόχο, να αποτραπεί η παραχώρηση των νησιών στον βασιλέα της Νεαπόλεως, όπως πρότειναν οι Άγγλοι, και να αποκλείσει τόσο την κατοχή τους από την Τουρκία όσο και από τη Ρωσία. Μετά την κατάληψη των νησιών άρχισαν νέες διαπραγματεύσεις για το καθεστώς της «Δημοκρατίας των Επτά Ενωμένων Νησιών», (Επτάνησος Πολιτεία και Repubblica Settinsulare), που κατέληξαν, στις 9/21 Μαρτίου 1800 , με την αναγνώριση των νησιών , ως Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας, με σύνταγμα, σημαία, στρατό και διπλωματική εκπροσώπηση.
Σε αυτές τις διαπραγματεύσεις μετείχε ο Αλέξανδρος Ν. Σούτσος, που δέχθηκε τη ρωσική πρόταση να επιτραπεί η εγκατάσταση ρωσικού στρατού στα νησιά, με αντάλλαγμα την παραχώρηση στην κατοχή της Τουρκίας των τεσσάρων ηπειρωτικών πόλεων που ανήκαν στη Βενετία και τα Επτάνησα, την Πάργα, την Πρέβεζα, τη Βόστιτζα, και το Βουθρωτό.
Περισσότερα στο βιβλίο μου "η Επανάσταση των Φιλογενών"
για την ένταξη της Τουρκίας
στον αντι-γαλλικό συνασπισμό,
υπογράφηκε στην Κωνσταντινούπολη
στις 23 Δεκεμβρίου του 1798 /3 Ιανουαρίου 1799.
Λίγες ημέρες μετά, για επιβράβευση, ο Κωνσταντίνος Υψηλάντης ,τοποθετήθηκε ηγεμών της Μολδαβίας.
Από ρωσικής πλευράς την συμφωνία υπέγραψε ο στρατηγός Βασίλης Τομαράς, ο διοικητής του στολίσκου του Λάμπρου Κατσώνη, και από τουρκικής ο Αχμέτ Αρίφ Μπέης ως υπουργός εξωτερικών, ενώ Μέγας Δραγουμάνος ήταν ο Κωνσταντίνος Υψηλάντης, του οποίου πνευματικό τέκνο ήταν η συμφωνία.
Στόχος των Υψηλαντών, ήταν η δημιουργία ενός ανεξάρτητου ελληνικού Κράτους στα Επτάνησα, που θα γινόταν ο πρόδρομος της απελευθέρωσης των Ελλήνων.
Η μεγαλοφυής ιδέα της αλληλεξουδετέρωσης των συμφερόντων Αγγλίας, Ρωσίας, Τουρκίας, ώστε το νέο κράτος να είναι σε θέση να ακολουθεί δική του πολιτική, μπορεί να προήλθε από τα Επτάνησα, αλλά διαμορφώθηκε από τον Αλέξανδρο και τον Κωνσταντίνο Υψηλάντη.
Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής αποκαταστάθηκαν επαφές και αλληλογραφία,, ανάμεσα στον Αντώνιο Καποδίστρια και τον Κωνσταντίνο Υψηλάντη.
Οι Γάλλοι, που πληροφορήθηκαν τις συνωμοτικές αυτές κινήσεις, εισέβαλαν στην οικεία Καποδίστρια, συνέλαβαν τον πατέρα και τον Ιωάννη τους φυλάκισαν και καταδίκασαν τον πατέρα σε θάνατο.
Το 1796, όταν ανέλαβε Μέγας Δραγουμάνος ο Κ. Υψηλάντης, οι Γάλλοι κατέλαβαν τα Επτάνησα, και στις 17 Νοεμβρίου, η «Σεμίραμις του Βορρά», μας άφησε χρόνους. Τη διαδέχθηκε ο γιός της Παύλος, ο τρελλός. που απομάκρυνε κακήν κακώς τον τελευταίο της ευνοούμενο, τον Πλατόν Αλεξάντροβιτς Ζούμποφ , (1767 – 1822), από το υπουργείο εξωτερικών, στον έμπειρο Αλεξάντερ Αντρέγιεβιτς Μπέζμποροντκα, (1747–1799), που πρότεινε την ουδετερότητα της Ρωσίας και πολιτική ειρήνης με όλες τις ευρωπαϊκές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένης της επαναστατημένης Γαλλίας.
Ο Μπέζμποροντκα ,τοποθέτησε σαν πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη τον στρατηγό Βασίλη Τομαρά, τον διοικητή του στολίσκου του Λάμπρου Κατσώνη.
Η σύλληψη στα Επτάνησα από τους Γάλλους του ρώσου προξένου Αναστάσιου Κοχίνη , έδωσε την αφορμή, στον Τομαρά, και τον Κωνσταντίνο Υψηλάντη, να προτείνουν την τριπλή συμμαχία Αγγλίας, Ρωσίας και Τουρκίας, κατά της Γαλλίας, την οποία υποστήριξε ο άγγλος πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη Τζων Σπένσερ Σμίθ, και την οποία αποδέχθηκε ο Τσάρος Παύλος, που μάλιστα αποφάσισε και την Ιταλική εκστρατεία, που την ανάθεσε στον «αήττητο στρατηγό» Σουβαρόφ, που ήταν πια 70 χρονών.
Τον Σεπτέμβριο του 1798 , η τουρκική κυβέρνηση εξέδωσε ένα μανιφέστο κήρυξης πολέμου κατά της Γαλλικής Δημοκρατίας, και επέτρεψε στο ρωσικό στόλο υπό τον Ουσακώφ να περάσει τον Βόσπορο και να μπει στο Αιγαίο.
Ο συνδυασμένος ρωσο-τουρκικός στόλος άρχισε τις επιχειρήσεις, με στόχο την απελευθέρωση των Ιονίων νήσων από τους Γάλλους.
Ο Λάμπρος, τότε, μαζί με τον σύντροφο του Νικόλαο Πάγκαλο, ζήτησαν τότε να τους επιτραπεί να κατέβουν με δικό τους πλοίο στο Αιγαίο, μαζί με τη μοίρα του Ουσακόφ.
Ο Λάμπρος δεν επέστρεψε, αλλά ο ταγματάρχης Πάγκαλος, τοποθετήθηκε πρώτα στη Στρατιά του Μίχελσον στη Μολδοβλαχία και μετά στη δύναμη των Επτανήσων.
Η αγγλική πολιτική εκδηλώθηκε με τη προκήρυξη του ναύαρχου Νέλσωνα της 9ης Οκτωβρίου του 1798, που εκδόθηκε στα ιταλικά και τα ελληνικά με την οποία υποσχόταν, «κάθε εξυπηρέτηση στους αγανακτισμένους Επτανησίους από τη συμπεριφορά των Γάλλων», και υπογράμμιζε ότι, «οι Επτανήσιοι πρέπει να είναι βέβαιοι ότι ουδεμία άλλη επιδίωξη υφίσταται εκ μέρους των Άγγλων παρά μόνο η απελευθέρωση τους από την τυραννία των Γάλλων»,ενώ τόνιζε ότι δεν υφίσταται, από την πλευρά της Αγγλίας, «ουδεμία πρόθεση ή απαίτηση είσπραξης φόρων», και ότι αν ζητηθεί η βρετανική βοήθεια και απαιτηθεί απόβαση στρατού, « οι κάτοικοι θα επιβαρυνθούν μόνο για τη διατροφή του αποβατικού αγήματος». Ο ναύαρχος γνωρίζοντας τη δύσκολη θέση των Επτανησίων που θα γινόταν ακόμη δυσκολότερη, μελλοντικά , από τους στενούς γείτονές τους, την Οθωμανική Αυτοκρατορία ανατολικά και την Αυστροουγγαρία βόρεια, εξέφραζε τη βεβαιότητα ότι οι Επτανήσιοι δεχόντουσαν την προσφορά του.
Η κοινή ρωσο-τουρκική ναυτική μοίρα κατέλαβε τα Κύθηρα στις 12 Οκτωβρίου 1798, και η απάντηση του Ρώσου Ναυάρχου Φιόντορ Ουσακόφ στους Αγγλους, δόθηκε με την προκήρυξη της 16ης Νοεμβρίου του 1798, με την οποία καλούσε τους ορθοδόξους Έλληνες να εξεγερθούν κατά των Γάλλων.
Στην εθνική προσπάθεια δημιουργίας του ελληνικού Κράτους στην Επτάνησο, συστρατεύθηκε και ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄, που εξέδωσε εγκύκλιο κατά των «άθεων» Γάλλων, και την οποία διάφοροι «ηλίθιοι αριστεροί», θεωρούν ως φιλοτουρκική ενέργεια. Στην επιχείρηση κατάληψης των Επτανήσων επιστρατεύτηκαν από τους Ρώσους και Έλληνες οπλαρχηγοί όπως ο Δράκος, ο Γρίβας, ο Μπουκουβάλας, ο Κοντογιάννης και ο καπετάν Κύρκος, ενώ στην Κέρκυρα σχηματίστηκε µια λαϊκή πολιτοφυλακή 1.900 ανδρών υπό την ηγεσία του Νικολάου Βούλγαρη. Στις διαπραγματεύσεις της Κωνσταντινούπολης,
ο Κωνσταντίνος Υψηλάντης, πέτυχε τον εθνικό του στόχο, να αποτραπεί η παραχώρηση των νησιών στον βασιλέα της Νεαπόλεως, όπως πρότειναν οι Άγγλοι, και να αποκλείσει τόσο την κατοχή τους από την Τουρκία όσο και από τη Ρωσία. Μετά την κατάληψη των νησιών άρχισαν νέες διαπραγματεύσεις για το καθεστώς της «Δημοκρατίας των Επτά Ενωμένων Νησιών», (Επτάνησος Πολιτεία και Repubblica Settinsulare), που κατέληξαν, στις 9/21 Μαρτίου 1800 , με την αναγνώριση των νησιών , ως Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας, με σύνταγμα, σημαία, στρατό και διπλωματική εκπροσώπηση.
Σε αυτές τις διαπραγματεύσεις μετείχε ο Αλέξανδρος Ν. Σούτσος, που δέχθηκε τη ρωσική πρόταση να επιτραπεί η εγκατάσταση ρωσικού στρατού στα νησιά, με αντάλλαγμα την παραχώρηση στην κατοχή της Τουρκίας των τεσσάρων ηπειρωτικών πόλεων που ανήκαν στη Βενετία και τα Επτάνησα, την Πάργα, την Πρέβεζα, τη Βόστιτζα, και το Βουθρωτό.
Περισσότερα στο βιβλίο μου "η Επανάσταση των Φιλογενών"
Παρασκευή 23 Νοεμβρίου 2018
Οι «έμποροι» και οι «ναυτικοί» της Levant Company δε είναι ο ελληνισμός αλλά εβραιουργιά
Διάβασα μια άποψη του κ. Βιλιάρδου, ότι «Ο Ελληνισμός μεγαλουργούσε ανέκαθεν, όταν προόδευαν οι έμποροι κ οι ναυτικοί».
Και πρέπει να σας πω ότι διαφωνώ πλήρως με τέτοιους αντιεπιστημονικούς αφορισμούς.
Οι «έμποροι και οι ναυτικοί» της Ύδρας, Γεώργιος Κουντουριώτης, Ιωάννης Ορλάνδος, Δημήτριος Βούλγαρης, και ο Σταμάτης Μπουδούρης που χρηματοδότησαν την δολοφονία του Καποδίστρια, δεν είναι «Ελληνισμός».
Το αίμα τους ήταν της Εταιρείας της Ανατολής. (Levant Company).
Οι Κουντουρώτες-Κοέν, οι Σαχίνι-Κοχίνι, και οι Ορλάντο, δεν ήταν καν Μιξοελληνες.
Οι αυτόχθονες έμποροι σταφίδας και ενοικιαστές φόρων, Δεληγιανναίοι, Νοταράδες, Ζαΐμηδες, Λόντος, Κανακάρης-Ρούφος κλπ, που ταύτιζαν την αναπαραγωγή του κοινωνικού τους ρόλου με τα συμφέροντα της πατρίδας στη Νέα Τάξη πραγμάτων, ούτε αυτοί ήταν «Ελληνισμός» και εμφανίστηκαν ως κοινή πολιτική ομάδα των ιδιοτελών.
Οι αυτόχθονες ιδιοτελείς ήσαν δίπλα στους «αυτόχθονες» ντονμέδες της Ύδρας, με επικεφαλής τον ντονμέ Μαυροκορδάτο, που είχε λάβει το χρίσμα από τα Κεντρικά και την μητέρα Πατρίδα τους Όλοι τους «ταλαρίσιοι», όπως τους έλεγε ο Καραισκάκης.
Το τι μπούρδα και ανοησία γράφεται για αυτόν τον συνασπισμό ντονμέδων, προδοτών ταλαρίσιων και καθαρμάτων δεν περιγράφεται. Ήθελαν, «να δημιουργήσουν ένα νέο τύπο πολιτικής κυριαρχίας», «τη δημιουργία συγκεντρωτικού διοικητικού μηχανισμού», «την εισαγωγή φιλελεύθερων πολιτικών θεσμών», τη «δημιουργία κράτους δικαίου», μέχρι και τη «διάκριση κράτους – Εκκλησίας», και «τη συγκρότηση σύγχρονου και δημοκρατικού εκπαιδευτικού συστήματος». Από όσα υποτίθεται ότι «ήθελαν» , πάντως δεν έκαναν απολύτως τίποτα. Εκείνο που πράγματι ήθελαν το πέτυχαν. Κατέκλεψαν το δημόσιο ταμείο, και ενεθυλάκωσαν το προϊόν των «δανείων της υποτέλειας», και την Εθνική Γη .
Στις 23 Νοεμβρίου /5 Δεκεμβρίου1824 τα μισθοφορικά Ρουμελιώτικα σώματα μπήκαν στην Πελοπόννησο, κατόπιν προσκλήσεως των αγγλόφιλων, για να πολεμήσουν τους αντιπάλους της Εβραιουργιάς ενώ ο Ιμπραήμ και το εκστρατευτικό του Σώμα, άραξαν στη Σούδα της Κρήτης. Για να αποπλεύσει ο στόλος των Υδραίων δεν υπήρχαν λεφτά.
Ότι έκαναν εκείνοι , οι «ταλαρίσιοι» της Εβραιουργιάς, το έκαναν και οι αργυρώνητοι και ανάλγητοι των Αθηνών τον Απρίλιο του 1941, που βούτηξαν τον εθνικό χρυσό και την κοπάνησαν στην Αίγυπτο και που το συνεχίζουν μέχρι και σήμερα. Οι αργυρώνητοι και ανάλγητοι των Αθηνών, όπως για παράδειγμα ο Παπάγος, ο Τσουδερός, ο Ιωάννης Διάκος, ο Γεώργιος Σεφέρης και πλείστοι άλλοι ταλαρίσιοι, όπως και τα ανθρώπινα σκουπίδια του ΚΚΕ που μάζευαν τις λίρες που τους έριχνε από τον ουρανό ο Χα-Σεμ. Το ΟΝΟΜΑ.
Οι καπετάνιοι και οι έμποροι της Λεβάντ Κομπανυ, οι ταλαρίσοι και οι αργυρώνητοι των Αθηνών δεν ήταν και δεν είναι Ελληνισμός.
Όταν εκείνοι προόδευαν ο ελληνισμός υπέφερε. Η Εθνική Αστική τάξη, οι Έλληνες έμποροι και ναυτικοί έδωσαν και τον πλούτο και την ζωή τους για την Πατρίδα. Ο Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος έπεσε μαχόμενος στην έξοδο του Μεσολογγίου, η Μπουμπουλίνα που δολοφονήθηκε από τους ταλαρίσιους .
Ο φιλογενής Παναγιώτης Κρεββατάς που δολοφονήθηκε στις 16/28 Νοεμβρίου, 1822, από τους αγγλόφιλους Γιατράδες. Οι αδελφοί Σέκερη που χρηματοδότησαν την Επανάσταση στην Κωνσταντινούπολη και την Οδησσό.
Για να το κάνω πιο απλό, το ζήτημα δεν είναι «ταξικό» αλλά ιδεολογικό. Υπάρχουν Πατριώτες και Προδοτοπατριώτες. Οι ταλαρίσιοι. Η Εθνική Αστική Τάξη και η Levant Company.
Σπυρίδων Χατζάρας
Οι «έμποροι και οι ναυτικοί» της Ύδρας, Γεώργιος Κουντουριώτης, Ιωάννης Ορλάνδος, Δημήτριος Βούλγαρης, και ο Σταμάτης Μπουδούρης που χρηματοδότησαν την δολοφονία του Καποδίστρια, δεν είναι «Ελληνισμός».
Το αίμα τους ήταν της Εταιρείας της Ανατολής. (Levant Company).
Οι Κουντουρώτες-Κοέν, οι Σαχίνι-Κοχίνι, και οι Ορλάντο, δεν ήταν καν Μιξοελληνες.
Οι αυτόχθονες έμποροι σταφίδας και ενοικιαστές φόρων, Δεληγιανναίοι, Νοταράδες, Ζαΐμηδες, Λόντος, Κανακάρης-Ρούφος κλπ, που ταύτιζαν την αναπαραγωγή του κοινωνικού τους ρόλου με τα συμφέροντα της πατρίδας στη Νέα Τάξη πραγμάτων, ούτε αυτοί ήταν «Ελληνισμός» και εμφανίστηκαν ως κοινή πολιτική ομάδα των ιδιοτελών.
Οι αυτόχθονες ιδιοτελείς ήσαν δίπλα στους «αυτόχθονες» ντονμέδες της Ύδρας, με επικεφαλής τον ντονμέ Μαυροκορδάτο, που είχε λάβει το χρίσμα από τα Κεντρικά και την μητέρα Πατρίδα τους Όλοι τους «ταλαρίσιοι», όπως τους έλεγε ο Καραισκάκης.
Το τι μπούρδα και ανοησία γράφεται για αυτόν τον συνασπισμό ντονμέδων, προδοτών ταλαρίσιων και καθαρμάτων δεν περιγράφεται. Ήθελαν, «να δημιουργήσουν ένα νέο τύπο πολιτικής κυριαρχίας», «τη δημιουργία συγκεντρωτικού διοικητικού μηχανισμού», «την εισαγωγή φιλελεύθερων πολιτικών θεσμών», τη «δημιουργία κράτους δικαίου», μέχρι και τη «διάκριση κράτους – Εκκλησίας», και «τη συγκρότηση σύγχρονου και δημοκρατικού εκπαιδευτικού συστήματος». Από όσα υποτίθεται ότι «ήθελαν» , πάντως δεν έκαναν απολύτως τίποτα. Εκείνο που πράγματι ήθελαν το πέτυχαν. Κατέκλεψαν το δημόσιο ταμείο, και ενεθυλάκωσαν το προϊόν των «δανείων της υποτέλειας», και την Εθνική Γη .
Στις 23 Νοεμβρίου /5 Δεκεμβρίου1824 τα μισθοφορικά Ρουμελιώτικα σώματα μπήκαν στην Πελοπόννησο, κατόπιν προσκλήσεως των αγγλόφιλων, για να πολεμήσουν τους αντιπάλους της Εβραιουργιάς ενώ ο Ιμπραήμ και το εκστρατευτικό του Σώμα, άραξαν στη Σούδα της Κρήτης. Για να αποπλεύσει ο στόλος των Υδραίων δεν υπήρχαν λεφτά.
Ότι έκαναν εκείνοι , οι «ταλαρίσιοι» της Εβραιουργιάς, το έκαναν και οι αργυρώνητοι και ανάλγητοι των Αθηνών τον Απρίλιο του 1941, που βούτηξαν τον εθνικό χρυσό και την κοπάνησαν στην Αίγυπτο και που το συνεχίζουν μέχρι και σήμερα. Οι αργυρώνητοι και ανάλγητοι των Αθηνών, όπως για παράδειγμα ο Παπάγος, ο Τσουδερός, ο Ιωάννης Διάκος, ο Γεώργιος Σεφέρης και πλείστοι άλλοι ταλαρίσιοι, όπως και τα ανθρώπινα σκουπίδια του ΚΚΕ που μάζευαν τις λίρες που τους έριχνε από τον ουρανό ο Χα-Σεμ. Το ΟΝΟΜΑ.
Οι καπετάνιοι και οι έμποροι της Λεβάντ Κομπανυ, οι ταλαρίσοι και οι αργυρώνητοι των Αθηνών δεν ήταν και δεν είναι Ελληνισμός.
Όταν εκείνοι προόδευαν ο ελληνισμός υπέφερε. Η Εθνική Αστική τάξη, οι Έλληνες έμποροι και ναυτικοί έδωσαν και τον πλούτο και την ζωή τους για την Πατρίδα. Ο Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος έπεσε μαχόμενος στην έξοδο του Μεσολογγίου, η Μπουμπουλίνα που δολοφονήθηκε από τους ταλαρίσιους .
Ο φιλογενής Παναγιώτης Κρεββατάς που δολοφονήθηκε στις 16/28 Νοεμβρίου, 1822, από τους αγγλόφιλους Γιατράδες. Οι αδελφοί Σέκερη που χρηματοδότησαν την Επανάσταση στην Κωνσταντινούπολη και την Οδησσό.
Για να το κάνω πιο απλό, το ζήτημα δεν είναι «ταξικό» αλλά ιδεολογικό. Υπάρχουν Πατριώτες και Προδοτοπατριώτες. Οι ταλαρίσιοι. Η Εθνική Αστική Τάξη και η Levant Company.
Σπυρίδων Χατζάρας
Παρασκευή 16 Νοεμβρίου 2018
1822. Στις 16/28 Νοεμβρίου η Δολοφονία από τους αγγλόφιλους, του Φιλογενούς Παναγιώτη Κρεββατά
του Σπύρου Χατζάρα
Ο Παναγιώτης Κρεββατάς, (1785 - 1822), «Εθνικόφρων» πρόκριτος του Μυστρά, και μέλος της πρώτης Εθνοσυνέλευσης. Είχε έρθει σε επαφή με το επαναστατικό κίνημα στην Ιταλία. Ήταν ο αρχηγός των όπλων του Μυστρά, και συγκρότησε Σώμα 10.000, έδιωξε τους εξισλαμισμένους Μπαρδουνιώτες από την περιοχή και γκρέμισε τους Πύργους τους. Πολέμησε με τον Κολοκοτρώνη τον Δράμαλή.
Οι Κρεββατάδες, ήσαν παλαιά βυζαντινή οικογένεια, του Μυστρά που κρατούσαν από τον 14ο αιώνας. Ο Παναγιώτης Κρεββατάς ο πρεσβύτερος, ήταν από τους πρωταγωνιστές μαζί με τους Μπενάκηδες των Ορλωφικών.
Η χήρα του Παναγιώτη, συνέχισε να χρηματοδοτεί τον αγώνα και μετά την απελευθέρωση της έδωσαν σύνταξη 20 δραχμών κατά μήνα.
Η δολοφονία του Φιλογενούς Παναγιώτη Κρεββατά, τον οποίο «οι οπλαρχηγοί υποδέχονταν από σεβασμό όρθιοι», ήταν καθαρά πολιτική, και έγινε ενόψει της εθνοσυνέλευσης του Άστρους.
Οι πληρωμένοι δολοφόνοι, του είχαν στήσει ενέδρα σε ένα γεφύρι του Ευρώτα. Φυσικός αυτουργός της δολοφονίας, ήταν, σύμφωνα με τον Φιλογενή γραμματικό Θεόδωρο Ρηγόπουλο ήταν ο ανιψιός του Γιατράκου, Γληγοράκης Γιατράκος. Η πρώτη καθαρά πολιτική δολοφονία της συμμορίας των «συνταγματικών» της Εταιρείας της Ανατολής ήταν η εκτέλεση του Φιλογενούς πλοίαρχου Αντώνη Οικονόμου, που ξεσήκωσε τα πληρώματα της Υδρας, και συνδεόταν με τον έλεγχο της πρώτης Εθνοσυνέλευσης.
Την ώρα που το «Έθνος» , πολεμούσε για την απελευθέρωση του,
οι «αντιδραστικοί» της Ύδρας και οι «αντιδραστικοί» Τουρκοκοτσαμπάσηδες ,
οι «καλικάτζαροι», οι «Καταχθόνιοι», κυνηγούσαν να δολοφονήσουν έναν έλληνα πατριώτη για να του κλείσουν το στόμα.
Ο Κολοκοτρώνης, που πληροφορήθηκε τα σχέδια των «προκρίτων», αντέδρασε στέλνοντας τον Τσόκρη με 200 άνδρες για να σώσει τον Οικονόμου αλλά έφτασαν πολύ αργά.
Η δολοφονία του Φιλογενούς επαναστάτη Αντώνη Οικονόμου, κουκουλώθηκε αποσιωπήθηκε δεν απασχόλησε την Εθνοσυνέλευση, και ποτέ δεν τιμωρήθηκαν οι δολοφόνοι. Την ίδια μοίρα είχε και ο επαναστάτης και Φίλος του Γένους, Παναγιώτης Καρατζάς- Αναστασόπουλος, που είχε υπηρετήσει στα ρωσικά τάγματα της Επτανήσου Πολιτείας το 1806, και ήταν τσαγκάρης στην Πάτρα από το 1809 , και ο οποίος ξεσήκωσε το 1821,τον λαό της Πάτρας . Τον δολοφόνησαν στην μονή Ομπλού .
Η Πατριωτική επανάσταση , κατά των Τούρκων και των Τουρκοκοταμπάσηδων , που οραματίστηκαν με το πατριωτικό Δικιμιο, οι Φίλοι του Γένους, εκδηλώθηκε από τους μαθητές της Εθνικής Ακαδημίας των Κυδωνιών και στη Σάμο, που με επικεφαλής τον Λυκούργο Λογοθέτη , ως «Καρμανιόλοι», αφού εδίωξαν τους Τούρκους, πήραν την πολιτική εξουσία από τους «καλικάτζαρους», και δημιούργησαν ένα πρότυπο δημοκρατικό και πατριωτικό σύστημα διακυβέρνησης.
Η σημαντικότερη απόπειρα για την ταυτόχρονη εθνική και κοινωνική απελευθέρωση του Έθνους, έγινε από τον μαθητή του Αθανάσιου Ψαλίδα, τον Οδυσσέα, που ακολούθησε κατά γράμμα το πρόγραμμα των Φιλογενών και της Ελληνικής Νομαρχίας για ένα Κράτος πραγματικά δημοκρατικό. Ο Οδυσσέας κήρυξε τον πόλεμο στους «άρχοντες της Ρούμελης», αφού δεν τους αναγνώριζε καμία εξουσία. Αν οι κοτζαμπάσηδες ήθελαν να ακολουθήσουν θα ήταν δεκτοί στους κόλπους του αναγεννημένου Έθνους , αλλιώς ήσαν το ίδιο εχθροί όπως και οι Τούρκοι.
Ο Οδυσσέας αναδείχθηκε από την επανάσταση στον αδιαμφισβήτητο ηγέτη της Ρούμελης και ενώ το 1822 ανακηρύχθηκε Αρχιστράτηγος της Ανατολικής Στερεάς, βρέθηκε μόνος , αντιμέτωπος με τη συνομωσία των αγγλόφιλων, του κλήρου και των κοτζαμπάσηδων, που επιδόθηκαν σε έναν ανελέητο αγώνα εναντίον του με σκοπό την ολοκληρωτική του εξόντωσή, χαρακτηρίζοντας τον τουρκολάτρη, αιμοδιψή και κακούργο. Ο Οδυσσέας υποστηρίχτηκε μόνο από τον Νικηταρά, τον οποίο προσπάθησαν με υποσχέσεις χρηματισμού και αξιωμάτων να τον πείσουν να τον δολοφονήσει, όπως ανέφερε ο ίδιος ο Νικηταράς: «Ένας αρεοπαγίτης μου λέγει δια να σκοτώσω τον Οδυσσέα. Πρωτύτερα μου είχε στείλει η Διοίκησις έναν Γραμματικό. Τον παίρνω με την κουμπούρα. Έγραψαν και του Γέρου (του Κολοκοτρώνη) δια τα τρέχοντα, ότι η Διοίκησις θέλει να σκοτώσει μερικούς».
Στις 22 Ιουνίου του 1822 κυκλοφόρησε σε όλη τη Ρούμελη ο αφορισμός του Οδυσσέα από τον υπουργό Θρησκευτικών και Δικαιοσύνης της επαναστατικής κυβέρνησης , τον Δεσπότη Ανδρούσης, Ιωσήφ. Ο Οδυσσέας αναθεματίστηκε απ’ την Εκκλησία, ως «άθεος, βλάσφημος, καταραμένος, τουρκολάτρης και αντίχριστος», και όποιος χριστιανός θα τον πλησίαζε θα γινόταν κι αυτός «αμαρτωλός και επικαταράτος».
Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος δολοφονήθηκε τελικά στην Ακρόπολη των Αθηνών στις 5 Ιουνίου του 1825, με εντολή των Μαυροκορδάτου- Κωλέττη.
Ακολούθησαν οι δολοφονίες του πρωτότοκου γιου του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Πάνου , στις 21 Νοεμβρίου του 1824 στο χωριό Θάνα της Τρίπολης, της Μπουμπουλίνας στις 22 Μαΐου 1825 στις Σπέτσες , και η δολοφονία του Καραϊσκάκη στις 22 Απριλίου 1827 στο Φάληρο.
Ο αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας του Καραϊσκάκη, Ιωάννης Σταυριανός, αναφέρει επί λέξει στα απομνημονεύματα του: «Ο Καραΐσκος άμα διέταξε τον υπασπιστήν του να καταδιώξει τους δύο ιππείς, έστρεψεν οπίσω απομακρυνθείς της μάνδρας ικανόν διάστημα. Τότες είδομεν στρατόν και ευθύς ο πυροβολητής ανεμείχθη εις τον στρατόν. Αυτός ήτο ο επικατάρατος δολοφόνος του Καραΐσκου. Οι οφθαλμοί του συντρόφου μου εν ριπή διέτρεξαν τον δολοφόνον και τον αρχηγόν».
Ο κύκλος των πολιτικών δολοφονιών της αγγλόφιλης παράταξης των «τέκτων» της Μητερας Στοάς του Λονδίνου έκλεισε με την τελετουργική εκτέλεση του Εθνάρχη Ιωάννη Καποδίστρια. Το «κέντρο» που εφάρμοσε συστηματικά, τη «μέθοδο των Ασασσίνων», και που αποφάσισε, διέταξε και οργάνωσε αυτές τις δολοφονίες, το περιέγραψε ο Νικηταράς λέγοντας, «η Διοίκησις θέλει να σκοτώσει μερικούς», και διακρίνεται ανάγλυφα στην αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του Εδουάρδου Τρελώνη, από δυο «άγγλους φιλέλληνες», της ομάδας που συνόδευε τον Μπάυρον, και οποίοι παρέμειναν μετά τον θάνατο του, στην υπηρεσία του Μαυροκορδάτου.
Οι δράστες ήσαν ο λοχαγός John W. Fenton , (1795 -1825), που είχε υπηρετήσει στην Ισπανία, και μετά την αποστράτευση του, μετατέθηκε στον «στρατό» του Μπάυρον και ο νεαρός William Whitcombe, (1806 -1832), που αφού υπηρέτησε στο ναυτικό της εταιρίας των «Ανατολικών Ινδιών», επέστρεψε στην αρχή του 1824 στο Λονδίνο, και προσέφερε τις υπηρεσίες του στην London Greek Committee, που τον έστειλε στην Ελλάδα.
Όλες οι δολοφονίες, έγιναν σε κρίσιμες στιγμές για να αλλάξει η «φορά των πραγμάτων».Αποφασίστηκαν από το καθοδηγητικό κέντρο του συνασπισμού των «αντιδραστικών δυνάμεων», που συσπειρώθηκαν γύρω από το «αγγλικό κόμμα». Η «αγγλική ταυτότητα» του «Κέντρου», ενισχύθηκε από τους εμπορικούς δεσμούς των αντιδραστικών «μεγάλων οικογενειών» της Πελοποννήσου, και των «νοικοκυραίων» της Ύδρας, των οποίων ο πλούτος προήλθε από τις συναλλαγές με την «εταιρία της Ανατολής», ( Levant Company).
Οι «πλούσιοι» ενοικιαστές γης και φόρων της Πελοποννήσου, αγόραζαν φθηνά και πουλούσαν ακριβότερα σταφίδες, λάδι, και ξυλεία, στους Ιουδαίους εμπόρους της Levant Company, στην Πάτρα και τη Ζάκυνθο. Από τις εξαγωγές σταφίδας και ξυλείας προήλθε και ο πλούτος των Νοταράδων από τα Τρίκαλα της Κορινθίας, των Λόντων, των Ζαΐμηδων, των Κανακάρηδων, κλπ. Αντίθετα , ο Κορίνθιος Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος, που ήταν μέγας έμπορος σταφίδας στην Πάτρα, ανταγωνίστηκε τα πλοία της Levant Company, και δημιούργησε τον στόλο των Γαλαξιδιωτών. Το Γαλαξίδι, τα Ψαρρά και η Κάσσος, που ανταγωνιζόντουσαν την «Εταιρία της Ανατολής», καταστράφηκαν, από τον τουρκικό και τον αιγυπτιακό στόλο.
Η καταστροφή του Γαλαξιδιού έγινε στις 22 Σεπτεμβρίου του 1821 και χάθηκαν 90 πλοία, από τα οποία τα 13 πολεμικά. Των Ψαρρών στις 21 Ιουνίου 1824, με 15.000 θύματα. Το ολοκαύτωμα της Κάσσου που στις παραμονές της επανάστασης είχε 100 πλοία και 12.000 κατοίκους έγινε κατόπιν προδοσίας ,στις 7 Ιουνίου 1824, με 7.000 Κασσιώτες νεκρούς ή αιχμαλώτους για τα σκλαβοπάζαρα της Αλεξανδρείας, όπου κυρίαρχο ρόλο είχαν οι ιουδαίοι έμποροι ανθρώπων.
Στις 4/16 Νοεμβρίου 1828 η "φίλη" Αγγλία , αγνοώντας τις απόψεις του Καποδίστρια, όπως εκφράστηκαν στη Διάσκεψη του Πόρου, επέβαλε με το δεύτερο Πρωτόκολλο του Λονδίνου, τη δημιουργία ενός «αυτόνομου» ελληνικού κράτους και φόρου υποτελούς στο Σουλτάνο, που θα περιελάμβανε την Πελοπόννησο (Μοριά) και τα νησιά των Κυκλάδων.
Ο Παναγιώτης Κρεββατάς, (1785 - 1822), «Εθνικόφρων» πρόκριτος του Μυστρά, και μέλος της πρώτης Εθνοσυνέλευσης. Είχε έρθει σε επαφή με το επαναστατικό κίνημα στην Ιταλία. Ήταν ο αρχηγός των όπλων του Μυστρά, και συγκρότησε Σώμα 10.000, έδιωξε τους εξισλαμισμένους Μπαρδουνιώτες από την περιοχή και γκρέμισε τους Πύργους τους. Πολέμησε με τον Κολοκοτρώνη τον Δράμαλή.
Οι Κρεββατάδες, ήσαν παλαιά βυζαντινή οικογένεια, του Μυστρά που κρατούσαν από τον 14ο αιώνας. Ο Παναγιώτης Κρεββατάς ο πρεσβύτερος, ήταν από τους πρωταγωνιστές μαζί με τους Μπενάκηδες των Ορλωφικών.
Η χήρα του Παναγιώτη, συνέχισε να χρηματοδοτεί τον αγώνα και μετά την απελευθέρωση της έδωσαν σύνταξη 20 δραχμών κατά μήνα.
Η δολοφονία του Φιλογενούς Παναγιώτη Κρεββατά, τον οποίο «οι οπλαρχηγοί υποδέχονταν από σεβασμό όρθιοι», ήταν καθαρά πολιτική, και έγινε ενόψει της εθνοσυνέλευσης του Άστρους.
Οι πληρωμένοι δολοφόνοι, του είχαν στήσει ενέδρα σε ένα γεφύρι του Ευρώτα. Φυσικός αυτουργός της δολοφονίας, ήταν, σύμφωνα με τον Φιλογενή γραμματικό Θεόδωρο Ρηγόπουλο ήταν ο ανιψιός του Γιατράκου, Γληγοράκης Γιατράκος. Η πρώτη καθαρά πολιτική δολοφονία της συμμορίας των «συνταγματικών» της Εταιρείας της Ανατολής ήταν η εκτέλεση του Φιλογενούς πλοίαρχου Αντώνη Οικονόμου, που ξεσήκωσε τα πληρώματα της Υδρας, και συνδεόταν με τον έλεγχο της πρώτης Εθνοσυνέλευσης.
Την ώρα που το «Έθνος» , πολεμούσε για την απελευθέρωση του,
οι «αντιδραστικοί» της Ύδρας και οι «αντιδραστικοί» Τουρκοκοτσαμπάσηδες ,
οι «καλικάτζαροι», οι «Καταχθόνιοι», κυνηγούσαν να δολοφονήσουν έναν έλληνα πατριώτη για να του κλείσουν το στόμα.
Ο Κολοκοτρώνης, που πληροφορήθηκε τα σχέδια των «προκρίτων», αντέδρασε στέλνοντας τον Τσόκρη με 200 άνδρες για να σώσει τον Οικονόμου αλλά έφτασαν πολύ αργά.
Η δολοφονία του Φιλογενούς επαναστάτη Αντώνη Οικονόμου, κουκουλώθηκε αποσιωπήθηκε δεν απασχόλησε την Εθνοσυνέλευση, και ποτέ δεν τιμωρήθηκαν οι δολοφόνοι. Την ίδια μοίρα είχε και ο επαναστάτης και Φίλος του Γένους, Παναγιώτης Καρατζάς- Αναστασόπουλος, που είχε υπηρετήσει στα ρωσικά τάγματα της Επτανήσου Πολιτείας το 1806, και ήταν τσαγκάρης στην Πάτρα από το 1809 , και ο οποίος ξεσήκωσε το 1821,τον λαό της Πάτρας . Τον δολοφόνησαν στην μονή Ομπλού .
Η Πατριωτική επανάσταση , κατά των Τούρκων και των Τουρκοκοταμπάσηδων , που οραματίστηκαν με το πατριωτικό Δικιμιο, οι Φίλοι του Γένους, εκδηλώθηκε από τους μαθητές της Εθνικής Ακαδημίας των Κυδωνιών και στη Σάμο, που με επικεφαλής τον Λυκούργο Λογοθέτη , ως «Καρμανιόλοι», αφού εδίωξαν τους Τούρκους, πήραν την πολιτική εξουσία από τους «καλικάτζαρους», και δημιούργησαν ένα πρότυπο δημοκρατικό και πατριωτικό σύστημα διακυβέρνησης.
Η σημαντικότερη απόπειρα για την ταυτόχρονη εθνική και κοινωνική απελευθέρωση του Έθνους, έγινε από τον μαθητή του Αθανάσιου Ψαλίδα, τον Οδυσσέα, που ακολούθησε κατά γράμμα το πρόγραμμα των Φιλογενών και της Ελληνικής Νομαρχίας για ένα Κράτος πραγματικά δημοκρατικό. Ο Οδυσσέας κήρυξε τον πόλεμο στους «άρχοντες της Ρούμελης», αφού δεν τους αναγνώριζε καμία εξουσία. Αν οι κοτζαμπάσηδες ήθελαν να ακολουθήσουν θα ήταν δεκτοί στους κόλπους του αναγεννημένου Έθνους , αλλιώς ήσαν το ίδιο εχθροί όπως και οι Τούρκοι.
Ο Οδυσσέας αναδείχθηκε από την επανάσταση στον αδιαμφισβήτητο ηγέτη της Ρούμελης και ενώ το 1822 ανακηρύχθηκε Αρχιστράτηγος της Ανατολικής Στερεάς, βρέθηκε μόνος , αντιμέτωπος με τη συνομωσία των αγγλόφιλων, του κλήρου και των κοτζαμπάσηδων, που επιδόθηκαν σε έναν ανελέητο αγώνα εναντίον του με σκοπό την ολοκληρωτική του εξόντωσή, χαρακτηρίζοντας τον τουρκολάτρη, αιμοδιψή και κακούργο. Ο Οδυσσέας υποστηρίχτηκε μόνο από τον Νικηταρά, τον οποίο προσπάθησαν με υποσχέσεις χρηματισμού και αξιωμάτων να τον πείσουν να τον δολοφονήσει, όπως ανέφερε ο ίδιος ο Νικηταράς: «Ένας αρεοπαγίτης μου λέγει δια να σκοτώσω τον Οδυσσέα. Πρωτύτερα μου είχε στείλει η Διοίκησις έναν Γραμματικό. Τον παίρνω με την κουμπούρα. Έγραψαν και του Γέρου (του Κολοκοτρώνη) δια τα τρέχοντα, ότι η Διοίκησις θέλει να σκοτώσει μερικούς».
Στις 22 Ιουνίου του 1822 κυκλοφόρησε σε όλη τη Ρούμελη ο αφορισμός του Οδυσσέα από τον υπουργό Θρησκευτικών και Δικαιοσύνης της επαναστατικής κυβέρνησης , τον Δεσπότη Ανδρούσης, Ιωσήφ. Ο Οδυσσέας αναθεματίστηκε απ’ την Εκκλησία, ως «άθεος, βλάσφημος, καταραμένος, τουρκολάτρης και αντίχριστος», και όποιος χριστιανός θα τον πλησίαζε θα γινόταν κι αυτός «αμαρτωλός και επικαταράτος».
Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος δολοφονήθηκε τελικά στην Ακρόπολη των Αθηνών στις 5 Ιουνίου του 1825, με εντολή των Μαυροκορδάτου- Κωλέττη.
Ακολούθησαν οι δολοφονίες του πρωτότοκου γιου του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Πάνου , στις 21 Νοεμβρίου του 1824 στο χωριό Θάνα της Τρίπολης, της Μπουμπουλίνας στις 22 Μαΐου 1825 στις Σπέτσες , και η δολοφονία του Καραϊσκάκη στις 22 Απριλίου 1827 στο Φάληρο.
Ο αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας του Καραϊσκάκη, Ιωάννης Σταυριανός, αναφέρει επί λέξει στα απομνημονεύματα του: «Ο Καραΐσκος άμα διέταξε τον υπασπιστήν του να καταδιώξει τους δύο ιππείς, έστρεψεν οπίσω απομακρυνθείς της μάνδρας ικανόν διάστημα. Τότες είδομεν στρατόν και ευθύς ο πυροβολητής ανεμείχθη εις τον στρατόν. Αυτός ήτο ο επικατάρατος δολοφόνος του Καραΐσκου. Οι οφθαλμοί του συντρόφου μου εν ριπή διέτρεξαν τον δολοφόνον και τον αρχηγόν».
Ο κύκλος των πολιτικών δολοφονιών της αγγλόφιλης παράταξης των «τέκτων» της Μητερας Στοάς του Λονδίνου έκλεισε με την τελετουργική εκτέλεση του Εθνάρχη Ιωάννη Καποδίστρια. Το «κέντρο» που εφάρμοσε συστηματικά, τη «μέθοδο των Ασασσίνων», και που αποφάσισε, διέταξε και οργάνωσε αυτές τις δολοφονίες, το περιέγραψε ο Νικηταράς λέγοντας, «η Διοίκησις θέλει να σκοτώσει μερικούς», και διακρίνεται ανάγλυφα στην αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του Εδουάρδου Τρελώνη, από δυο «άγγλους φιλέλληνες», της ομάδας που συνόδευε τον Μπάυρον, και οποίοι παρέμειναν μετά τον θάνατο του, στην υπηρεσία του Μαυροκορδάτου.
Οι δράστες ήσαν ο λοχαγός John W. Fenton , (1795 -1825), που είχε υπηρετήσει στην Ισπανία, και μετά την αποστράτευση του, μετατέθηκε στον «στρατό» του Μπάυρον και ο νεαρός William Whitcombe, (1806 -1832), που αφού υπηρέτησε στο ναυτικό της εταιρίας των «Ανατολικών Ινδιών», επέστρεψε στην αρχή του 1824 στο Λονδίνο, και προσέφερε τις υπηρεσίες του στην London Greek Committee, που τον έστειλε στην Ελλάδα.
Όλες οι δολοφονίες, έγιναν σε κρίσιμες στιγμές για να αλλάξει η «φορά των πραγμάτων».Αποφασίστηκαν από το καθοδηγητικό κέντρο του συνασπισμού των «αντιδραστικών δυνάμεων», που συσπειρώθηκαν γύρω από το «αγγλικό κόμμα». Η «αγγλική ταυτότητα» του «Κέντρου», ενισχύθηκε από τους εμπορικούς δεσμούς των αντιδραστικών «μεγάλων οικογενειών» της Πελοποννήσου, και των «νοικοκυραίων» της Ύδρας, των οποίων ο πλούτος προήλθε από τις συναλλαγές με την «εταιρία της Ανατολής», ( Levant Company).
Οι «πλούσιοι» ενοικιαστές γης και φόρων της Πελοποννήσου, αγόραζαν φθηνά και πουλούσαν ακριβότερα σταφίδες, λάδι, και ξυλεία, στους Ιουδαίους εμπόρους της Levant Company, στην Πάτρα και τη Ζάκυνθο. Από τις εξαγωγές σταφίδας και ξυλείας προήλθε και ο πλούτος των Νοταράδων από τα Τρίκαλα της Κορινθίας, των Λόντων, των Ζαΐμηδων, των Κανακάρηδων, κλπ. Αντίθετα , ο Κορίνθιος Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος, που ήταν μέγας έμπορος σταφίδας στην Πάτρα, ανταγωνίστηκε τα πλοία της Levant Company, και δημιούργησε τον στόλο των Γαλαξιδιωτών. Το Γαλαξίδι, τα Ψαρρά και η Κάσσος, που ανταγωνιζόντουσαν την «Εταιρία της Ανατολής», καταστράφηκαν, από τον τουρκικό και τον αιγυπτιακό στόλο.
Η καταστροφή του Γαλαξιδιού έγινε στις 22 Σεπτεμβρίου του 1821 και χάθηκαν 90 πλοία, από τα οποία τα 13 πολεμικά. Των Ψαρρών στις 21 Ιουνίου 1824, με 15.000 θύματα. Το ολοκαύτωμα της Κάσσου που στις παραμονές της επανάστασης είχε 100 πλοία και 12.000 κατοίκους έγινε κατόπιν προδοσίας ,στις 7 Ιουνίου 1824, με 7.000 Κασσιώτες νεκρούς ή αιχμαλώτους για τα σκλαβοπάζαρα της Αλεξανδρείας, όπου κυρίαρχο ρόλο είχαν οι ιουδαίοι έμποροι ανθρώπων.
Στις 4/16 Νοεμβρίου 1828 η "φίλη" Αγγλία , αγνοώντας τις απόψεις του Καποδίστρια, όπως εκφράστηκαν στη Διάσκεψη του Πόρου, επέβαλε με το δεύτερο Πρωτόκολλο του Λονδίνου, τη δημιουργία ενός «αυτόνομου» ελληνικού κράτους και φόρου υποτελούς στο Σουλτάνο, που θα περιελάμβανε την Πελοπόννησο (Μοριά) και τα νησιά των Κυκλάδων.
Τρίτη 13 Νοεμβρίου 2018
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)