Τα ψέματα της Στοάς και των δολοφόνων του Καποδίστρια για την δήθεν άρνηση του Καποδίστρια να αποδεχτεί την πρόταση του Ξάνθου να αναλάβει αρχηγός της ανύπαρκτης Φιλικής Εταιρείας

 

Γράφει ο Σπυρίδων Χατζάρας 

Στο διαδίκτυο αντιγράφοντας το «μασονικό» ΙΣΤΟΡΙΚΟN ΕΠΕΤΕΙΟΛΟΓΙΟN του 7ου Επιτελικού Γραφείου του Γενικού Επιτελείου Στρατού, γράφουν  οι δοξάζοντες την Στοά και την ρουφιανοκρατία ότι στις 15 Ιανουαρίου 1820, «ο Καποδίστριας, εκτιμώντας ότι μπορούσε να προσφέρει περισσότερα στον Αγώνα από την θέση του Υπουργού Εξωτερικών του Τσάρου και αμφιβάλλοντας για τις δυνατότητες της Φιλικής Εταιρείας, δεν αποδέχεται την πρόταση του Ξάνθου να αναλάβει την ηγεσία της τελευταίας».

Λοιπόν ο Ξάνθος πήρε σύνταξη από τον Ρότσιλντ επειδή ισχυρίστηκε ψευδώς ότι πρότεινε στον Καποδίστρια να αναλάβει αρχηγός της οργάνωσης της οποία ηταν  ο Αρχηγός

Η τρισυπόστατη ΑΡΧΗ της Παλιγγενεσίας ήταν ο Κωνσταντίνος Υψηλάντης, ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος ο Φιραρής και ο Ιωάννης Καποδίστριας . Μετά τον θάνατο των δύο από την «Αγία Τριάδα» απέμεινε μόνος αρχηγός ο Ιωάννης Καποδίστριας, τον οποίο ουδέποτε συνάντησε στην Αγία Πετρούπολη ο Ψεύτης και πλαστογράφος της Στοάς, Μανωλάκης Ξάνθος.

Ο «ψευτοσυναρχηγός», έφθασε στη Μόσχα «τον Δεκέμβριο του 1819», και αναχώρησε  για την Αγία Πετρούπολη στις «αρχές το Ιανουαρίου». Ο Ξάνθος που δεν έδωσε ημερομηνίες στις  διάφορες εκδοχές   απομνημονευμάτων  ισχυρίστηκε  ότι έγινε δεκτός από τον Καποδίστρια, δύο μέρες μετά την να άφιξή του στην Αγία Πετρούπολη.  

Ο Εμμ. Πρωτοψάλτης, πρότεινε  εσφαλμένα ως ημερομηνία συνάντησης, την Πέμπτη 15η Ιανουάριου.  

Το ταξίδι από τη Μόσχα στην Αγία Πετρούπολη είναι  σήμερα με το τραίνο μερικές ώρες.Τότε κράταγε από δύο μέχρι οκτώ μέρες.. Ο Καποδίστριας, στο υπόμνημά του προς τον Τσάρο, δεν αναφέρθηκε καθόλου στην επίσκεψη Ξάνθου, ενώ αναφέρθηκε στον Καμαρινό, ο οποίος μάλιστα του είχε δημιουργήσει αρκετά προβλήματα. 

Είναι επομένως  εύλογο να υποθέσουμε ότι ο  Καποδίστριας  δεν αναφέρθηκε σε αυτήν γιατί δεν έγινε. Η επιφύλαξη για το αν συναντήθηκε  ο Ξάνθος με τον Καποδίστρια, η επικοινώνησε μόνο μέσω του Καντιώτη-«Αγαπητού», πηγάζει από το γεγονός ότι καμιά άλλη πηγή δεν αναφέρεται σε αυτήν. Άλλωστε, πρώτη διατύπωσε αμφιβολία για το αν έγινε η συνάντηση, η καθηγήτρια Ελένη Κούκου.  

Ο Ξάνθος , δεν συνδεόταν με την αναζήτηση αρχηγού , ούτε  με την «μύηση» και  με την συμμετοχή στην «Εταιρία των Φιλικών», του  Καποδίστρια  και του Αλέξανδρου Υψηλάντη, αλλά με την ίδρυση από τους εμπόρους της Μόσχας, της «Φιλομούσου και Φιλανθρώπου Γραικικής Εμπορικής Εταιρίας», τους οποίους και εκπροσωπούσε.

Από την αλληλογραφία Ξάνθου-Κομιζόπουλου,   προκύπτει ότι στις 15 Μαρτίου 1820,  ο «Ξενοφωντίδης» -Παξιμάδης, ολοκλήρωνε τη συγγραφή του καταστατικού, το οποίο θα το έστελναν στη συνέχεια στην Αγία Πετρούπολη, και το οποίο θα έπρεπε να το παρουσιάσουν στον «Ευεργετικό», δηλαδή στον Καποδίστρια.

Επομένως,  αφού η αποστολή του Ξάνθου ήταν να παρουσιάσει το Καταστατικό της «Φιλομούσου και Φιλανθρώπου Γραικικής Εμπορικής Εταιρίας»,  στον Καποδίστρια το οποίο δεν ήταν έτοιμο  ούτε τον Μάρτιο,  είναι αδύνατο να τον συνάντησε τον Ιανουάριο.

Ο Αναγνωστόπουλος ,αφηγήθηκε στον Φιλήμονα, έναν διάλογό του με τον Υψηλάντη, όταν τον συνάντησε ατο Κισινιέφ, ως απεσταλμένος του Κέντρου της  Πίζας, και ο  Υψηλάντης του είχε ειπεί  : «Αναδεχθείς την πρότασιν την οποίαν μ’ εκάματε δια του Ξάνθου και πληροφορούμενος τα μετά του Καποδίστρια συμβάντα εξηγήθην με τούτον και μείναμε σύμφωνοι σ’ όλα.»

Ο Αναγνωστόπουλος ρώτησε : «Γιατί ο Ξάνθος απεπέμφθη   από τον Καποδίστρια»; και ο Υψηλάντης απάντησε : «Διότι ο Καμαρινός είπε πολλά εναντίον σας».

 Αυτή είναι η μόνη αναφορά για πιθανή επαφή του Καποδίστρια με τον Ξάνθο. Αλλά η  φράση, «πληροφορούμενος τα μετά του Καποδίστρια συμβάντα» , να αναφέρεται στην αποπομπή του Ξάνθου, και όχι σε συνάντηση.

 Η «Γραικική Εμπορική Εταιρία» , η «Φιλογενική Κάσσα» , ήταν ένα  από τα αντικείμενα συζήτησης κατά τη διάρκεια των «πολλών εβδομάδων», που διήρκεσε η μύηση Υψηλάντη και στην οποία δεν συμμετείχε ο Ξάνθος.

 Το καταστατικό της , εξετάστηκε στην τελευταία φράση, μετά τις 20 Μαρτίου, όπως μας βεβαιώνει, η αλλαγή του χαρακτηρισμού του επικεφαλής, από «Εταιρίαρχος», σε Γενικό Έφορο. Αυτή η εκδοχή επιβεβαιώνεται και από τον Καποδίστρια, ο οποίος στο υπόμνημά του προς τον Τσάρο Νικόλαο,  σημείωνε  : « μου έδειξε τότε (ο Υψηλάντης) ένα έγγραφο με το οποίο προτείνετο η ίδρυση μιας Εταιρίας με σκοπό τη συλλογή χρημάτων, με συνδρομές, που θα κατετίθεντο σε τράπεζα, για ένα χρησιμοποιηθούν για την απελευθέρωση της Ελλάδας, και μου ζήτησε να του εκφράσω τη γνώμη μου».

Επομένως όταν έφθασε το καταστατικό στην Αγία Πετρούπολη μετά τις 25 Μαρτίου ο Ξάνθος ζήτησε από τον Καντιώτη-«Αγαπητού να συναντηθεί με τον «Ευεργετικό» απεπέμφθη και παρουσίασε το Κατασττικό στον Υψηλάντη ο οποίος το έδειξε στον Καποδίστρια για να το εγκρίνει.

Ο Ακαδημαικός  Εμμ. Γ. Πρωτοψάλτης, ανέφερε,  ότι μετά από συνεννόηση του Υψηλάντη, με τα μέλη της Εταιρίας στη Μόσχα, «ετέθη σε λειτουργία η «Φιλόμουσος και Φιλάνθρωπος Γραικική Εμπορική Εταιρία», δια της οποίας ηλπίζετο να συγκεντρωθούν πολλά εκατομμύρια για την Εθνικήν Κάσσαν» , την οποία ο Υψηλάντης σε επιστολή του τον Ιούλιο του 1820, ονόμαζε «Φιλογενική Κάσσαν», γράφοντας: «Εντιμότατοι και ευγενέστατοι κύριοι Επίτροποι της εν Μόσχα Φιλογενικής Κάσσας».

Για το ακριβή ρόλο του Ξάνθου πρέπει να πούμε τα ακόλουθα.

 Ο «Απόστολος της Μόσχας»  , στην Κωνσταντινούπολη Νικόλαος Σκουφάς,  πέθανε τις 31 Ιουλίου 1818. Όσο καιρό ήταν άρρωστος, η ομάδα του, είχε γίνει  μπάχαλο. Ο Ξάνθος ,ήθελε να γίνει «χαλίφης στη θέση του χαλίφη», και τσακωνόταν με τον Αναγνωστόπουλο, ο Γαλάτης απαιτούσε να  αναγνωρίσουν εκείνον αρχηγό, και ο Χρυσοσπάθης  που είχε την «επαφή» με τη ρωσική πρεσβεία ,μέσω του Γαβριήλ Κατακάζη , είχε δημιουργήσει δική του ομάδα. 

«Μέσα από τα σπλάχνα της «Εταιρίας», ξεφύτρωσε στην Κωνσταντινούπολη, μια « νέομορφος», εταιρία της οποίας διευθυντές ήσαν, «φιλόδοξοι κεφαλαί μέχρις εσχάτης κουφότητος», «άνθρωποι επιρρεπείς στις καινοτομίες», « άνθρωποι. που δεν ήξεραν τίποτα αλλά ήθελαν να δείχνουν ότι ήξεραν πολλά», που «ραδιουργούσαν »  και δυσφήμιζαν την αδελφότητα ότι είχε χάσει την ευθεία οδό και ότι χρειαζόταν αναμόρφωση. Επειδή δε κάθε νεωτερισμός γοητεύει, πέτυχαν να τους παραδεχθούν μερικοί επιπόλαιοι, και απέδωσαν τα ίδια σημεία, τις ίδιες λέξεις, και της ίδιας λειτουργίες εκτός από μερικές ασήμαντες μεταβολές», έγραφε ο Φιλήμων.

 

Μπροστά σε αυτή τη δυσάρεστη κατάσταση, που απειλούσε την όλη προσπάθεια, και ενώ από την αγγλική και την αυστριακή πρεσβεία είχε ενημερωθεί η Υψηλή Πύλη, ότι η Ρωσία έστελνε  «Αποστόλους» στην Πελοπόννησο, δόθηκε μέσω του ρώσου προξένου στη Σμύρνη Δεστούνη , εντολή από τη Μόσχα στον Τσακάλωφ, που βρισκόταν σε περιοδεία στην Σμύρνη και το Αϊβαλή,  να σπεύσει στην Κωνσταντινούπολη, για να λύσει το πρόβλημα «Χρυσοσπάθη», που είχε κάνει δική του  καρμπονάρικη  οργάνωση, και να αποτρέψει την καταστροφή του μηχανισμού   Οι «απόστολοι», ήσαν ο Αναγνωσταράς, ο Δημητρακόπουλος, ο Περραιβός και ο Φαρμάκης, που θα κατέβαιναν από τη Ρωσία στην Κωνσταντινούπολη και θα πήγαιναν στην Ελλάδα. Οι κίνδυνοι για την οργάνωση προήρχοντο εκτός από τον Χρυσοσπάθη, από τον Γαλάτη  και ακολούθως  από τον καυγά  των Ξάνθου- Αναγνωστόπουλου.

Ο Τσακάλωφ, επέστρεψε  από την Σμύρνη στην Κωνσταντινούπολη στις 25 Ιουλίου,  έξι  μέρες πριν τον θάνατο του Σκουφά, και αφού προσέλαβε στην «Αρχή» της Οργάνωσης της Κωνσταντινούπολης, τον Παναγιώτη Σέκερη από τον «Φοίνικα» ,   του Μαυροκορδάτου,  περίμενε να επιστέψουν από τη Ρωσία οι οπλαρχηγοί,  Αναγνωσταράς, Φαρμάκης,  Περραιβός και  Παναγιώτης Δημητρακόπουλος, οι   οποίοι είχαν  τις οδηγίες τους  από τη Μόσχα, και τους μετέφερε το μήνυμα, ότι η γραμμή της Εταιρίας ήταν, «να μη φανεί ούτε γιδοκλέφτης», στην Πελοπόννησο. Όταν έφυγαν οι οπλαρχηγοί, ο Τσακάλωφ , πήρε νέα εντολή μέσω του Μόστρα που δούλευε στην Ρωσική  Πρεσβεία    να διώξει από την  Κωνσταντινούπολη, τα ορφανά του Σκουφά, τον Αναγνωστόπουλο,  και τον Ξάνθο.

Από την  αφήγηση Αναγνωστοπούλου, στο πρώτο δοκίμιο του Φιλήμονα, γνωρίζουμε ότι το πρώτο θέμα που συζήτησε ο Τσακάλωφ με τους Ξάνθο- Αναγνωστόπουλο Τσακάλωφ ,ήταν το τι θα γίνει με τον Γαλάτη και αποφάσισαν να τον οδηγήσουν στη Μάνη για να κρατηθεί είτε από τον Μαυρομιχάλη είτε από τον Μούρτζινο.  Σε κάθε  περίπτωση που θα δημιουργούσε κίνδυνο θα τον σκότωναν αμέσως. Το «πρόβλημα Γαλάτης» το ανέλαβε προσωπικά ο Τσακάλωφ , αφού φαίνεται ότι είχε συγκεκριμένες οδηγίες .

Στις συζητήσεις που έγιναν  μετά τον θάνατο του Σκουφά , ο Τσακάλωφ πρότεινε στους άλλους δύο να φύγουν από την Κωνσταντινούπολη .Ο Τσακάλωφ,  έπεισε και τον Χρυσοσπάθη να πάει τελικά στην μέσα και έξω  Μάνη. 

Έτσι, στις 22 Σεπτεμβρίου 1818, διαλύθηκε η ομάδα Σκουφά, και το Κέντρο της «δεύτερης οργάνωσης», στην Κωνσταντινούπολη, πέρασε ομαλά  στους ανθρώπους του Φοίνικα. Τον Σέκερη.

 Μετά από αυτά, έστειλε τον Αναγνωστόπουλο στις ηγεμονίες στη θέση του Γαλάτη, τον  Ξάνθο, που είχε καπαρώσει το Ταμείο, τον έστειλε στο πουθενά, στο Πήλιο  για  να αφήσει το Αρχείο στον Άνθιμο Γαζή. Ο  Λουριώτης, στάλθηκε στο Λιβόρνο , δίπλα  στους Ζωσιμάδες, με τους οποίους συνεργαζόταν για την επανάσταση ο γιαννιώτης λόγιος Αναστάσιος Μοσπινιώτης. Ο Τσακάλωφ παρέμεινε στην Κωνσταντινούπολη, για να λύσει το ζήτημα Γαλάτης. Ο Παναγιώτης Δημητρακόπουλος, γύρισε στην Κωνσταντινούπολη το  Νοέμβριο, κομίζων την επιστολή τον Πετρομπέη  προς την Αρχή  και τις αναφορές Αναγνωσταρά, Φαρμάκη, Περραιβού προς την Μόσχα, και λίγες μέρες μετά αναχώρησε ξανά μαζί με τον Τσακάλωφ και τον Γαλάτη, προς την Πελοπόννησο. Ο  Δημητρακόπουλος ήταν που πυροβόλησε τον Γαλάτη.  

 

Ο Ρουφιάνος Τρικούπης, γιος και εγγονός πράκτορα, «κατάφερε να καλυτερεύσει, όσο ήταν δυνατόν, τους ατιμωτικούς όρους» της Συνθήκης του Λονδίνου

 

14 Νοεμβρίου 1863. Υπογράφηκε η Συνθήκη του Λονδίνου μεταξύ της Αγγλίας, της Ρωσίας, της Αυστρίας, της Γαλλίας, και της Πρωσίας, δια της οποίας η Αγγλία παραιτήθηκε της προστασίας των Ιονίων Νήσων, που παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα. «Η Συνθήκη παραχώρησης των Επτανήσων στην Ελλάδα. υπογράφηκε απόντος του Έλληνα εκπροσώπου Χαρίλαου Τρικούπη, που ταξίδευε για αυτό το σκοπό στο Λονδίνο. Η Συνθήκη περιείχε ταπεινωτικούς για την Ελλάδα όρους, υπαγορευμένους από την Αυστρία και την Αγγλία, που ακολουθούσαν φιλοτουρκική πολιτική. Ο Τρικούπης, μέσα σε στενά όρια κατάφερε εντούτοις, όταν έφτασε στο Λονδίνο να καλυτερεύσει, όσο ήταν δυνατόν, τους ατιμωτικούς όρους».

Σημασία δεν έχει το ποιος έγραψε το ως άνω «εγκυκλοπαιδικό» κείμενο. Σημασία έχει ότι ο Ρουφιάνος Τρικούπης, γιος και εγγονός πράκτορα, «κατάφερε να καλυτερεύσει, όσο ήταν δυνατόν, τους ατιμωτικούς όρους». Διότι ο ρουφιάνος Πράκτορας των Άγγλων, ήταν… «πατριώτης», σαν τον πράκτορα ρουφιάνο και τοκογλύφο Ρουφιανογιάννη, τον οποίο οι Κόρακες μας συνιστούν ως, «απλό οπλαρχηγό» αλλά «σπαγκοραμμένο».

Με την συνθήκη που υπογράφηκε στις 17/29 Μαρτίου 1864 ανάμεσα στις τρεις Δυνάμεις, την Αγγλία, τη Γαλλία και τη Ρωσία, και στο ελληνικό βασίλειο  και στις οποίας την σύνταξη μετείχε ο ρουφιανοπατριώτης Τρικπούπης επιβλήθηκε η διηνεκής ουδετερότητα της Κέρκυρας, και το ελληνικό κράτος αποδέχτηκε όλες τις υποχρεώσεις προς ξένες κυβερνήσεις, εταιρείες και ιδιώτες, οι οποίες απέρρεαν από συμβάσεις που είχαν συναφθεί από το Προτεκτοράτο  με τη Μεγάλη Βρετανία.H ρύθμιση αυτή αφορούσε το δημόσιο χρέος των Ιονίων, τα εμπορικά και ναυτιλιακά προνόμια αλλοδαπών και κυρίως το εκδοτικό δικαίωμα της Iονικής Τράπεζας.Tο ελληνικό κράτος αναλάμβανε επίσης να καταβάλει αποζημιώσεις και συντάξεις στους άγγλους υπαλλήλους που θα έχαναν τη θέση τους με την Ένωση. 

Αυτή ήταν η ...."βελτίωση".

Ο Αντώνιος Καποδίστριας στην Βασιλεύουσα την 1η/13η Νοεμβρίου 1800

 

του Σπύρου Χατζάρα

 

Η 1η/13η Νοεμβρίου 1800, ήταν μια ημέρα ελληνικού μεγαλείου που οι Ρωμιοί της Κωνσταντινούπολης, μικροί και μεγάλοι, περίμεναν 347 χρόνια.

Οι μύθοι, οι προσευχές, και οι προφητείες γίνονταν πραγματικότητα. «Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα ΄ναι».

 Ειδοποιημένοι έγκαιρα οι Έλληνες, είχαν ξεχυθεί στους δρόμους, παρόλο που ηταν εργάσιμη μερα. Ηταν Πέμπτη. Στις 11 το πρωί, ο Κόμης Αντώνιος Καποδίστριας και ο Κόμης Νικόλαος Σιγούρος-Δεσύλας ,έφιπποι, διέσχιζαν τους δρόμους της Πόλης, πηγαίνοντας από τον Τοπχανέ, στο Σεράι, για να πάρουν από τον Βεζίρη, το φιρμάνι για την ίδρυση της Ιονίου Πολιτείας.

 Από την Άλωση της Πόλης το 1453, για πρώτη φορά, Έλληνες, διέσχιζαν έφιπποι τη βασιλεύουσα. Μπροστά από τον Καποδίστρια και τον Σιγούρο πήγαινε ουλαμός έφιππων γενιτσάρων και ακολουθούσαν ο διερμηνέας, οι γραμματείς της πρεσβείας της Ιονίου Πολιτείας και το προσωπικό.

Οι δύο πρέσβεις, όταν έφθασαν στο γιαλό, αφίππευσαν και μ’ ένα «μεγαλοπρεπές πλοίο», κατευθύνθηκαν προς το Σεράι. Δίπλα τους, έπλεαν όλα τα ελληνικά πλοία, ακόμα και οι βάρκες, με Νησιώτες και ομογενείς που γεμάτοι χαρά και συγκίνηση συνόδευαν τους δύο πρέσβεις.

Όταν έπιασαν στην αποβάθρα του Βαλσέ-καπί ,περίμεναν τους πρέσβεις πλουσιοστόλιστα άλογα «κεκοσμημένα χρυσοχαλίνοις και αργυρομένοις εφίπποις», όπως εγραφε ο Χιωτης στην περιγραφή του, τα οποία είχε στείλει η Υψηλή Πύλη.

Η συνοδεία τώρα ήταν 24 γενίτσαροι, Τζοχαδαραίοι και Τσασίσηδες.

 Πίσω τους ακολουθούσαν εκατοντάδες «Ρωμιοι». Όταν τελείωσε η τελετή στο Σεράι, οι πρέσβεις βγήκαν και ο χώρος μπροστά τους ήταν γεμάτος ασφυκτικά από Ρωμιούς που φώναζαν «ζήτω» για τη η Νέα Πολιτεία.

Ο νεαρός Αυγουστίνος Καποδίστριας, κατέβαινε τις σκάλες κρατώντας τη σημαία με τον Σταυρό, που επιτέλους κυμάτιζε ξανά στην πόλη των Βασιλέων . Η πομπή των πρέσβεων ξεκίνησε για το Πατριαρχείο.

Μπροστά πήγαινε έφιππος ένας Κεφαλλονίτης πλοίαρχος κρατώντας τη σημαία της Πολιτείας των Επτά Νήσων, που έφερε σε κυανό φόντο, τον πτερωτό λέοντα της πρώην κυριάρχου Βενετίας και επτά λόγχες που συμβόλιζαν τις επτά νήσους του Νεου Ελληνικού Κράτους.

Οι Εθνικιστές της Φιλογένειας, είχαν προτείνει για σημαία τον αναγεννώμενο Φοίνικα, ως σύμβολο εθνικής αναγεννήσεως και προάγγελο της μελλούσης αναστάσεως ολοκλήρου του Έθνους, αλλά η πρόταση απερρίφθη από τους Ιταλογενείς και το συντηρητικό αρχοντολόι , που θεωρούσαν τη Νέα Πολιτεία όχι το κύτταρο της απελευθέρωσης του Εθνους, αλλά συνέχεια της Βενετοκρατίας . Στο Πατριαρχείο, περίμενε τον Καποδίστρια και τον Σιγούρο, όλη η Σύνοδος και ο Πατριάρχης, κρατώντας τον σταυρό, και το Ευαγγέλιο .

Ο Πατριάρχης, όρθιος και δακρυσμένος ευλόγησε τη σημαία και το Σύνταγμα, τα οποία και ασπάσθηκε. Ακολούθησε δοξολογία και δέηση υπέρ της ευημερίας της νέας πολιτείας, και στο τέλος η εκκλησία αντήχησε από την κραυγή, «Ζήτω η νέα ελληνική πολιτεία !». Από το Πατριαρχείο, έφιπποι οι αντιπρόσωποι της Ιονίου Πολιτείας, πέρασαν απ όλη τη συνοικία του Φαναρίου , και ξαναμπήκαν στα πλοία για να διασχίσουν το στενό.

Όταν το πλοίο που μετέφερε τη σημαία και τους δύο πρέσβεις πέρασε μπροστά από τα βασιλικά πλοία της Ρωσίας και της Αγγλίας, που περίμεναν, χαιρετίστηκε με 21 κανονιοβολισμούς. Το πλοίο των πρέσβεων το συνόδευαν όλα τα ελληνικής ιδιοκτησίας, πλωτά μέσα ,που βρίσκονταν στην Πόλη.

Σαν έπιασε το πλοίο ξανά στον Τοπχανέ, η πρεσβεία έγινε δεκτή με κανονιοβολισμούς από το Φρούριο και από τα τούρκικα πλοία που ήσαν προσορμισμένα στον Ντολμά Βακσί. Αυτές , ήταν στιγμές μεγαλείου που προοιώνιζαν την Ανάσταση του Γένους.

Η δημιουργία του πρώτου ανεξάρτητου ελληνικού Κράτους πυρπόλησε τις ψυχές των Ελλήνων. Η Επτάνησος Πολιτεία, αναπτέρωσε τις ελπίδες του Πανελληνίου για εθνική αποκατάσταση.

 Η δημιουργία της Ιονίου Πολιτείας ήταν σχέδιο και επίτευγμα των Υψηλαντών, πατρός και υιού. Του Αλέξανδρου και του Κωνσταντίνου Υψηλάντη, ο οποίος το 1796 , σε ηλικία 36 ετών, είχε διοριστεί Μέγας Δραγουμάνος της Πύλης.

Αυτός συνέλαβε την μεγαλοφυή ιδέα της τριπλής συμμαχίας Αγγλίας, Ρωσσίας και Τουρκίας κατά του Ναπολέοντα, που εξυπηρετούσε ταυτόχρονα και την ασφάλεια της Τουρκίας αλλά και την Μεγάλη Ιδέα της Ανάστασης του ελληνικού Έθνους. Ο Κωνσταντίνος Υψηλάντης πρότεινε στους τρεις συμμάχους την κοινή κατάληψη των Επτανήσων, από Ρώσσους και Τούρκους και προκάλεσε την επιστολή του Πατριάρχη προς τον λαό των νησιών, με τη ρητή υπόσχεση της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας τους, και πέτυχε μετά την κατάληψη, σε συνεργασία με τον πληρεξούσιο πρέσβη του λαού της Επτανήσου Αντώνιο Καποδίστρια, να αποτραπούν τόσο η παραχώρηση των νησιών στον βασιλέα της Νεαπόλεως όσο και η μονομερής κατοχή τους, είτε από την Τουρκία, είτε από την Ρωσσία. Ο ανταγωνισμός των τριών Υπερδυνάμεων λειτούργησε υπέρ των Ελλήνων. Ο Κωνσταντίνος όμως δεν βρισκόταν στην Πόλη εκείνες τις Ιστορικές ώρες αφού τον Νοέμβριο του 1799 είχε διοριστεί ηγεμόνας της Μολδαβίας.

Το Κράτος των Επτανήσων θα ήταν η εστία της αναγέννησης του ελληνικού κράτους, που γύρο του θα συσπειρώνονταν όλο το Έθνος. Αυτή ήταν η Μεγάλη Ιδέα που έγινε πολιτικό πρόγραμμα από τούς Κωνσταντίνο και Αλέξανδρο Υψηλάντη και τον Αντώνιο Καποδίστρια. Παράλληλα η τριπλή συμμαχία ακύρωνε την μόνιμη Ρωσσική απειλή κατά της Τουρκίας, μείωνε την στρατιωτική πίεση , και ενίσχυε έτσι τις πιθανότητες εφαρμογής από τον Σελίμ Γ΄ των εκσυγχρονιστικών σχεδίων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που του προωθούσε ο Αλέξανδρος Υψηλάντης ο πρεσβύτερος, που απέβλεπε στην εκμετάλλευση της παρακμής και των δομικών αδυναμιών του τουρκικού κράτους και στην τελική ,εξ εφόδου κατάληψη του, εκ των έσω.

Απόσπασμα από την Επανάσταση των Φιλογενών

1η Νοεμβρίου 1814. Η πρώτη επίσημη συνάντηση του Συνεδρίου της Βιέννης

 1814. Πραγματοποιήθηκε η πρώτη επίσημη  συνάντηση του Συνεδρίου της Βιέννης  με την συμμετοχή των 5 μεγάλων με τη συμμετοχή του Τσάρου Αλεξάνδρου Α' της Ρωσίας, του Καγκελάριου Κλέμενς φον Μέτερνιχ της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, του Ρόμπερτ Στιούαρτ, υποκόμη του Castlereagh της Αγγλίας, του Υπουργού Εξωτερικών της Γαλλίας, Σαρλ-Μωρίς ντε Ταλλεϋράν, πρίγκηπα του Περιγκόρ, και του Πρωσικού Βαρόνου Χάινριχ Φρίντριχ Καρλ. Συμφωνήθηκε να συνεχιστο΄’υν οι διαβουλεύσεις και οι εργασίες  της ολομέλειας  του Συνεδρίου να επαναληφθούν στις 7 Ιανουαρίου.  

Το Πατριωτικό Σύμφωνο της 1ης/13ης Οκτωβρίου 1819 που υπογράφηκε στις Κιτριές από τις οικογένειες των Μαυρομιχαλαίων, των Γρηγοράκηδων και των Τρουπάκηδων

 

Το «Πατριωτικό Σύμφωνο», της Μάνης του 1819, ακολουθούσε τις Αρχές του Πατριωτικού Δοκιμίου του 1817 , και το υπέγραψαν Φιλόμουσοι και Φιλογενείς. Το κείμενο του ιστορικού αυτού πατριωτικού συμφώνου το οποίο διαπραγματεύτηκε με τις τρεις οικογένειες ο Απεσταλμένες της Ανωτάτης Αρχής ,Χριστόφορος Περραιβός , που άρχιζε με όρκο και κατέληγε σε κατάρα σε περίπτωση αθέτησης, έχει ως ακολούθως. 

 «Δια του παρόντος ημών ιδιοχειροϋπογεγραμμένου γράμματος υποσχόμεθα μεθ' όρκου της αγιωτάτης και ορθοδόξου ημών Πίστεως και με την δύναμιν του τρομερού όρκου, όπου αυτοπροαιρέτως δια την σωτηρίαν του Γένους μας εκάμαμεν, ότι να φυλάξωμεν τας ακολούθους συνθήκας. 

 Α. Ημείς αι τρεις γενεαί, δηλαδή Μαυρομιχάληδες, Γρηγοριάνοι και Τρουπάκηδες, ως δυνατώτεραι και αξιώτεραι από τας άλλας γενεάς της πατρίδος μας Σπάρτης, υποσχόμεθα με την δύναμιν των ρηθέντων φοβερών όρκων, να βασιλεύη εις το εξής εις τα σώματά μας, μια ψυχή, μια σύμπνοια, μια θέλησις και να μη δύναται ποτέ κανένα εσωτερικόν ούτε εξωτερικόν αίτιον να διασείση ή να αδυνατίση ένα τοιούτον Ιερόν δεσμόν.

 Β. Ο κύριος και καθολικός μας σκοπός ενός τοιούτου δεσμού δεν αποβλέπει ούτε γίνεται δι’ άλλο τι, ειμή μόνον δια την κοινήν της πατρίδος μας ωφέλειαν, και δια να είμεθα έτοιμοι συμφώνως και προθύμως να πράξωμεν, τα όσα ήθελε προσταχθώμεν από τους ανωτέρους και εγκρίτους του Γένους μας, δια το γενικόν συμφέρον της πατρίδος μας Ελλάδος, ωσάν όπου είμεθα υπόχρεοι και ενταυτώ ωρκωμένοι να χύσωμεν και την υστερινήν ρανίδα του αίματος μας οπόταν η χρεία το καλέση. 

 Γ. Επειδή και τοιούτοι Ιεροί δεσμοί συμβαίνει κάποτε να διασείωνται και ανατρέπωνται από εξωτερικάς και εσωτερικάς καταδρομάς καί διχονοίας, καθώς τινες πάσχουν να αρπάξουν την Ηγεμονείαν και άλλοι να ταράττουν την κοινήν ησυχίαν της πατρίδος μας, παρακινούμενοι από φυσικήν τους κακίαν και πλεονεξίαν, δια τούτο ημείς συμφώνως θέλει επιμελούμεθα να καταπαύωμεν τα τοιαύτα, όσον το δυνατόν, με τους πλέον ήσυχους, επιτηδείους ή και φοβεριστικούς τρόπους. Ειδέ όλα αυτά ήθελε φανούν αδύνατα, τότε εκ συμφώνου πρέπει με τα άρματα εις χείρας να εκριζώνωμεν τα τοιαύτα, και χρείας τυχούσης και εις την ιδίαν Αυλήν να αντισταθώμεν, χωρίς ποτέ να κλίνωμεν εις καμίαν άλλην αλλαγήν της Ηγεμονείας, όπου ήθελεν αποφασίσει η Πόρτα. 

 Δ. Κάθε Ιερός δεσμός, και μάλιστα εκείνος όπου γίνεται υπέρ Πίστεως, Πατρίδος και Γένους, δια να μείνη ακλόνητος και άσειστος, πρέπει να βάλλη δι' αρχήν και θεμέλιον την αλήθειαν και δικαιοσύνην. Όθεν ημείς υποσχόμεθα να φυλάξωμεν αυτάς τας αρετάς απαρασαλεύτους, αι οποίαι όχι μόνον τας ειδικάς μας γενεάς θέλει δοξάσουν, αλλά και την ιδίαν μας πατρίδα θέλει ευτυχήσουν και στερεώσουν. Τέλος πάντων την τιμήν και ατιμίαν και κέρδος και ζημίαν του πλέον μικρότερου συμπατριώτου μας, ή και ομογενούς μας θέλει στοχαζόμεθα ως ίδια ιδικά μας. 

 Ε. Όποια προσταγή ήθελε μας παρουσιασθή ή Βασιλική ή του Γένους μας, όπου να αποβλέπη προς όφελος της κοινής πατρίδος, να θεωρήται και ενεργήται προθύμως και θερμώς από ημάς τους ιδίους, χωρίς όμως να αδικήσωμεν τινά από τους αξιωματικούς της πατρίδος μας, δηλαδή τους λεγόμενους Καπετανέους, αλλά κατά την αξίαν και αρετήν του καθενός να τον μεταχειρισθώμεν, χωρίς τίνα φιλοπροσωπίαν και πάθος έξω μόνον μένουν αμέτοχοι, από όσα μυστικά θέλει εμπιστευθούν εις ημάς τους ίδίους δια το κοινόν όφελος. Ομοίως τα τοιαύτα μυστικά θέλει είναι αγνώριστα και εις τα ιδικά μας παιδία και αδελφούς και εξαδέλφους, οπόταν γνωρίζωμεν, ότι δεν είνε άξιοι και ικανοί να τα φυλάξουν. 

 ΣΤ. Καθώς μόνοι μας θέλει εχομεν όλον το βάρος της πατρίδος μας δια την καλήν της κυβέρνησιν. ομοίως και κάθε άλλην προσταγήν από το Γένος μας θέλει την δεχόμεθα και ενεργούμεν ως χρέος μας απαραίτητον χωρίς τινος δισταγμού και αντιστάσεως. Κατ' αυτόν λοιπόν τον τρόπον πάλιν ημείς οι ίδιοι θέλει ανταποκρινώμεθα εκ μέρους όλης της Σπάρτης με το Γένος μας δια κάθε μερικόν της πατρίδος μας ή και γενικον της Ελλάδος συμφέρον, έξω μόνον τας μικράς υποθέσεις και διαφοράς της πατρίδος και των γειτόνων θέλει τας θεωρεί και διορθώνει ο ίδιος Ηγεμών. 

 Ζ. Αγκαλά και εις το άλλο κοινόν γράμμα περί της πατρίδος μας υποσχόμεθα να φυλάξωμεν απαρασάλευτα όλα τα συμφωνηθέντα μολονούτο υποπτευόμενοι εις την μικρότητα του νοός μερικών, και εις τα ξεχωριστά πάθη οπού τους κυριεύουν και κατασύρουν, δια τούτο εκρίναμεν συμφέρον και αναγκαίον δια την ασφάλειαν και δόξαν της πατρίδος μας, και δια την έκπλήρωσιν του χρέους μας και αυτοπροαιρέτου όρκου προς την γενικήν πατρίδα και μητέρα ημών Ελλάδα, να κάμωμεν την παρούσαν ξεχωριστήν και αδιαίρετον ομοψυχίαν των τριών ημών οικογενειών δια χαλινόν και παιδείαν των ενδεχομένων συμβεβηκότων. 

 Η. Όθεν εν ενί στόματι, μια ψυχή και μια σύμπνοια και αδιαιρέτω δεσμώ υποσχόμεθα να φυλάξωμεν τας ρηθείσας συμφωνίας ανελλιπείς και απαρασαλεύτους. Εαν δε τινας εξ ημών (το οποίον δεν τον πιστεύομεν ποτέ!) ήθελε φθάσει εις τόσον βαθμόν παρανομίας και ασεβείας, να φανή παραβάτης και επίορκος των τοσούτων ωφελίμων πράξεων της πατρίδος μας, εκείνον τον παραδίδομεν πρώτον εις χείρας θεού ζώντος, δεύτερον εις τας αράς της εδικής μας πατρίδος, τρίτον εις τους δικαιότατους απροσωπολήπτους νόμους της γενικής ημών πατρίδος Ελλάδος, το δε όνομα της οικογενείας του να μείνη αιωνίως άτιμον, υβρισμένον, μισητόν από όλην την πατρίδα και γένος.

 Διό γίνονται τέσσαρα όμοια και απαράλλακτα γράμματα, υπογεγραμμένα ιδιοχείρως και εσφραγισμένα με τας ιδίας μας σφραγίδας, από τα οποία το εν κρατεί ο ενδοξότατος Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, το άλλο ο ενδοξότατος πρώην Αντώνμπεης Γρηγοριάνος, το τρίτον ο ευγενής Καπετάν Παναγιώτης Τρουπάκης το δε τέταρτον ο Κύριος Χριστόφορος Περραιβός δια απόδειξιν και παράστασιν προς το Γένος μας, τα οποία αυτά θέλουν έχει όλον το κύρος και την ισχύν αναμεταξύ ημών και έμπροσθεν των απροσωπολήπτων νόμων του Γένους μας. 

 Κυτριαίς α’ Οκτωβρίου 1819. (ΤΣ Τουρκικοίς γράμμασι) Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης βεβαιόνω τα άνωθεν. (ΤΣ Τουρκικοίς γράμμασι) Πρώην Άντώμπεης Γρηγοράκης επιβεβαιώ. (ΤΣ Ελληνικοίς γράμμασι) Καπετάν Παναγιώτης Τρουπάκης με τον υιόν μου και εδικούς μου βεβαιόνω το άνωθεν. Καβαλιέρ Δημήτριος Γρηγοράκης βεβαιόνω το άνωθεν. (ΤΣ Ελληνικοίς γράμμασι) Μπας καπιτ. Τζιγκουρίος Γρηγοράκης βεβαιόνω με τα αδέλφια

Ο Περραιβός  έμεινε στην Μάνη ως τις 15 Μαρτίου 1820. Το πατριωτικό Σύμφωνο κοινοποιήθηκε στον Ρώσο πρόξενο  στην Πάτρα Ιωάννη Βλασσόπουλο  και εκείνος το έστειλε στον Καποδίστρια. Στην Κωνσταντινούπολη το έστειλε ο  Αριστείδης  Παπά, ο οποίος το διαβίβασε και την Βιέννη  για να τυπωθεί στον Λόγιο Ερμή.

Όταν έφυγε ο Περραιβός, οι Μανιάτες τον  πολιτογράφησαν Μανιάτη . Ιδού το έγγραφο  της πολιτογραφήσεως, που αποτελεί απόδειξη χρησιμεΟον άλλως και ώς εχβεσις πιστή των πατριωτικών πράξεων του Περραιβού  στην Λακωνία

 

«Ό παρών πανευγενέστατος χιλίαρχος κύριος Χριστόφορος Περραιβός, άφ' ης ώρας έφθασεν εις την Σπάρτην, έγνωρίσθη άπο όλους τούς έγκριτους του τόπου, δεν έπαυσε ποτέ άπό του να μας συμβουλεύη μέ είλικρίνειαν και άρκετην φρόνησιν, τά οσα άπέβλεπον πρύς το συμφέρον και δόξαν μερικώς της πατρίδος Σπάρτης και γενικώς όλου τοϋ Γένους μας. Έστάθη έπιμελητης νά μας ένώση με ενα δεσμον ίερον και αχώριστον, ο όποιος και τά αναμεταξύ ημών πάθη κατέσβεσε και προς την μερική και γενικη ώφέλειαν επεστήριξε. Και άπ' οσους τέλος πάντων ξένους ομογενεϊς η και αλλογενείς έστάθησαν είς την πατρίδα μας, αυτού μόνου οί κόποι και οί ιδρώτες εδοσαν καρπούς ώραίους και ουσιώδη τροφην εις τάς ψυχάς μας. Όμολογούμεν δε ακόμη και τούτο, ότι πολλοί αλλογενείς διά μέσων άλλων φθονερών ομογενών μας κατέτρεξαν και κινδύνευσαν την ζωην του με όλους τούς δολερούς τρόπους και μηχανουργίας, λυσσάζοντες εναντίον τών άρετών του και της έδικης μας ευτυχίας. Διά τούτο ημείς γνωρίζοντές τον τοιοϋτον, ώς προείπομεν, ού μόνον ως αδελφόν μας άχώριστον και ώς ομογενή κατά χρέος τον άγαπησαμεν και τον άγαπώμεν ολοψύχως, άλλά και με ολην μας τήν θέλησιν καΐ εύχαρίστησιν έδέχθημεν διά γνησιον συμπολίτην μας Σπαρτιάτην, και ως τοιούτον θέλει τον γνωρίζωμεν και οίκειοποιούμεθα εις το έξης. Ομοίως και όλην του την οίκογένειαν καθώς και ο ίδιος φιλοτιμείται νά γνωρίζω και οικειοποιείται όλους ημάς τούς Σπαρτιάτας ώς γνησίους συμπολίτας του. Όθεν δίδομεν το παρόν μας βεβαιωτικον γράμμα εις χείρας του ρηθέντος χιλ. Χρ. Περραιβού, επικεκυρωμένον και με τάς ιδίας μας σφραγίδας και ύπογραφάς, και έστω εις ενδειξιν αληθείας.

 Σπάρτη 15  Μαρτίου 1820.

 ΠΕΤΡΟΜΠΕΗΣ ΜΑΤΡΟΜΙΧΑΛΗΣ, Ηγεμών πάσης Σπάρτης, «{ . » ) ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΟΥΠΑΚΗΣ, Τοπάρχης της Σπάρτης, ·( » » ) Πρώην ηγεμών ΛΝΤΩΜΠΕΗΣ ΓΡΗΓΟΡΑΚΗΣ  Πρώτος Τοπάρχης της Σπάρτης ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΑΚΠΣ,  ΚΑΒΑΛΙΕΡΔΗΜΗΤΡΑΚΟΣ ΓΡΗΓΟΡΑΚΗΣ, Τοπάρχης της Σπάρτης 

. Η επάνοδος του Γρηγόριου Ε΄στον θρόνο Κωνσταντινουπόλεως

1806 Mετά την ρωσική ήττα στο Αούστερλιτς, τον Δεκέμβριο του 1805, η Υψηλή Πύλη, καθαίρεσε, τους ηγεμόνες της Μολδαβίας Αλεξάνδρο Μουρούζη, και της Βλαχίας Κωνσταντίνο Υψηλάντη, που ήσαν φίλοι των Ρώσων και τοποθέτησε τον Α. Σούτσο και τον Σκαρλάτο Καλλιμάχη που ήσαν φίλοι των Γάλλων.

 Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Καλλίνικος Ε΄ παραιτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1806 κατόπιν πιέσεων που εδέχθη από τους νέους Ηγεμόνες της Μολδοβλαχίας και τους γαλλόφιλους συνοδικούς στις 22 Σεπτεμβρίου 1806 και στις 24 Σεπτεμβρίου/6 Οκτωβρίου, επανήλθε στον θρόνο Κωνσταντινουπόλεως, ως φίλος της Γαλλικής πολιτικής , ο εξόριστος στο Άγιο Όρος Γρηγόριος Ε΄

Η Καταστροφή του Γαλαξειδίου στις 23 Σεπτεμβρίου 1821 από την αγγλική Λεβάντ Κόμπανυ και τους Τούρκους

 

Ενώ οι Γαλαξειδιώτες βρίσκονταν στην πολιορκία της Ναύπακτου, δολοφονήθηκε στο σπίτι του, στον Χηρόλακα, ο Φιλογενής οπλαρχηγός τους, Ιωάννης Μητρόπουλος. Μπορούμε να πούμε να πούμε ότι είναι η πρώτη πολιτική δολοφονία από την έναρξη του αγώνα. 

 Στις 10 Σεπτεμβρίου 1821 τα Γαλαξειδιώτικα πλοία γύρισαν πίσω για να υπερασπιστούν την πόλη τους από την τουρκική αρμάδα, που είχε μπει στον Πατραϊκό κόλπο πλέοντας ανενόχλητη, Λίγες μέρες πριν την καταστροφή, κατέπλευσε στο Γαλαξείδι σκάφος με 300 καλά οπλισμένους άνδρες με επικεφαλής τον Μαυροκορδάτο, τον Νέγρη, τον Κατακουζηνό και τον Καρατζά. 

Οι Γαλαξειδιώτες νόμισαν ότι ήρθαν για βοήθεια, αλλά ο Μαυροκορδάτος με τον Καρατζά πήγαν δυτικά να οργανώσουν διοίκηση της Δυτικής Ελλάδας με έδρα το Μεσολόγγι, και ο Νέγρης με τον Κατακουζηνό ανέλαβαν την Ανατολική, με έδρα τα Σάλωνα όπου συγκρότησαν τον Άρειο Πάγο. 

Οι Γαλαξειδιώτες στην 11 Σεπτεμβρίου ζήτησαν βοήθεια από τον Ανδρέα Ζαΐμη .Βοήθεια από την Πελοπόννησο δεν ήρθε ποτέ. Έτσι με 350 πολεμιστές που μάζεψαν από τα γύρο χωριά και με τους 200 του Πανουργιά οχυρώθηκαν στο Γαλαξείδι και περίμεναν τον εχθρό. 

Οι Τούρκοι απέπλευσαν με επικεφαλής τον Αιγύπτιο Ισμαήλ Γιβραλτάρ, το βράδυ της 19ης Σεπτεμβρίου/1ης Οκτωβρίου 1821 από τη Ναύπακτο και τα ξημερώματα της 21ης Σεπτεμβρίου/3ης Οκτωβρίου 1821 εμφανίστηκαν μπροστά στο Γαλαξείδι. Μπροστά από την «αρμάδα» των Τούρκων ήταν δύο Εγγλέζικα πλοία της «Λεβάντ Κόμανυ» το «Γκάμπριαν» και το «Ζηνοβία». 

Λίγες μέρες πριν η αγγλική φρεγάτα «Γκάμπριαν» είχε επισκεφθεί το λιμάνι του Γαλαξειδίου, και ο κυβερνήτης της οποίας έδωσε στον Καπουδάν πασά πολύτιμες πληροφορίες. 

 Την 22α Σεπτεμβρίου το «Ζηνοβία» που προηγούταν του εχθρικού στόλου χωρίς να προσέγγισε την ξηρά και κατάπληκτοι τότε οι Γαλαξειδιώτες είδαν την αγγλική σημαία, και άκουσαν τις φωνές από το πλοίο που τους πληροφορούσαν ότι η Μεγάλη Βρετανία είναι σύμμαχος τη Υψηλής Πύλης. Συγχρόνως από το «Ζηνοβία» αποβίβασαν οβιδοβόλο στην ξηρά και άρχισαν να τους πυροβολούν. Αυτό ήτανε και το σύνθημα της έναρξης των εχθροπραξίων. 

Ο κανονιοβολισμός και από της δυο πλευρές κράτησε όλη την ημέρα. Το βραδύ ο Πανουργίας και τα παλληκάρια του αποσύρθηκαν. 

Οι Γαλαξειδιώτες βλέποντας ότι η αντίσταση ήταν πλέον άσκοπη εγκατέλειψαν την πόλη και κατέφυγαν στα γύρω βουνά. 

Ύστερα από τον σφοδρό κανονιοβολισμό την 23η Σεπτεμβρίου/5η Οκτωβρίου 1821 έγινε απόβαση 3000 ανδρών Το Γαλαξείδι έπεσε στα χέρια των Τούρκων. Οι Τούρκοι έσφαξαν τους λίγους γέρους πού βρήκαν και έκαψαν τα σπίτια. . Η καταστροφή ήταν γενική . Από τα καράβια οι Άγγλοι της «Λεβάντ Κόμανυ» κατέσχεσαν τα 34 μεγαλύτερα και τα τράβηξαν στη Ζάκυνθο και όλα τα άλλα τα έκαψαν. 

 Στις 27 Σεπτεμβρίου/9 Οκτωβρίου 1821 ο καραβοκύρης Ηλίας Φούντας έστειλε ένα γράμμα στον Μεγάλο Πατριώτη σταφιδέμπορο Γιάννη Παπαδιαμαντόπουλο που ανταγωνιζόταν τους σταφιδεμπόρους της «Levnat Company», κι’ έγραφε: «Σάλωνα 7 Σεπτεμβρίου 1821… ότι το ηξεύρεις καλά το καράβι μου το πήραν οί Τούρκοι, το σπίτι μου το έκαψαν με ούλα τά σκουτιά μου και έμεινα αδειανός χωρίς να μού μείνει ένα πουκάμισο. Έμεινα ορφανός από τόσο βιός και τώρα περπατώ γδυτός…….. με τά εχθρικά καράβια πού ήρθαν και χάλασαν το Γαλαξείδι ήταν και δυό καράβια εγγλέζικα με τον αδελφό του κόνσολα της Πάτρας». Ηλίας Φούντας. (Ο Κόνσολας, ήταν ο πράκτορας της Levnat Company που ήταν και ο Άγγλος Πρόξενος Τζαίημς Γκρήν). 

Το Γαλαξίδι, τα Ψαρρά και η Κάσσος, που ανταγωνιζόντουσαν την «Εταιρία της Ανατολής», καταστράφηκαν, από τον τουρκικό και τον αιγυπτιακό στόλο. Η καταστροφή του Γαλαξιδιού έγινε στις 23 Σεπτεμβρίου του 1821 και χάθηκαν 90 πλοία, από τα οποία τα 13 πολεμικά. Των Ψαρρών εγινε στις 21 Ιουνίου 1824, με 15.000 θύματα. Το ολοκαύτωμα της Κάσσου που στις παραμονές της επανάστασης είχε 100 πλοία και 12.000 κατοίκους έγινε κατόπιν προδοσίας ,στις 7 Ιουνίου 1824, με 7.000 Κασσιώτες νεκρούς ή αιχμαλώτους για τα σκλαβοπάζαρα της Αλεξανδρείας, όπου κυρίαρχο ρόλο είχαν οι ιουδαίοι έμποροι ανθρώπων.

Σπυρίδων Αλεξάνδρου Χατζάρας