9 Οκτωβρίου 1831. Η αποφράδα ημέρα του νέου Ελληνισμού. Σαν σήμερα με απόφαση των Ρότσιλντ και της Στοάς του Λονδίνου, και εντολή του αχυρανθρώπου των Ρότσιλντ , Δούκα του Ουέλλιγκτον, οι Υδραίοι δολοφόνησαν τον Εθνάρχη Ιωάννη Καποδίστρια.

9 Οκτωβρίου 1831. Η αποφράδα ημέρα του νέου Ελληνισμού

του Σπύρου Χατζάρα

Ήταν Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου/9 Οκτωβρίου 1831. Με απόφαση των Ρότσιλντ και εντολή του αχυρανθρώπου του, Δούκα του Ουέλλιγκτον, ο πράκτορας των Άγγλων αστυνομικός διευθυντής Ναυπλίου, πορτογαλος επιλοχίας Αλμέιντα, έβαλε τον κουλοχέρη Κρητικό Κοζώνη ,σωματοφύλακα του Καποδίστρια με εντολή να τον πυροβολήσει στο κεφάλι μπροστά στο Άγιο Σπυρίδωνα για να ενοχοποιηθούν οι επίσης συνωμότες Μαυρομιχαλαίοι που είχαν τον ρόλο του Όσβαλντ.
Οι άλλοι, που του έδωσαν τη «χατζαριά» στο Στομάχι είχαν στρατολογηθεί από τη Στοά του Ρωμα και διέφυγαν από το Ναύλιο.
Το διπλό χτύπημα είναι τελετουργικό "Καμπαλιστικό". Το σχέδιο της δολοφονίας ήταν γνωστό στον Κυβερνήτη.
Ο προγραμματισμός, ήταν να γίνει στις 20 Σεπτεμβρίου αλλά το απέτρεψε ο Αυγουστίνος που δεν τον άφησε να πάει στην Εκκλησία. 
Έτσι χάσαμε τήν Κορωνίδα του Ελληνικού Γένους, τόν αληθή καί στύλον τής Πατρίδος καί τό καύχημα του Γένους ολοκλήρου, τον Ιωάννη Καποδίστρια τον δεύτερο Μιλτιάδη , τον άλλον Θεμιστοκλέα, που ελευθέρωσε το Γένος και τη Πατρίδα.
Ο τοκογλύφος Ρουφιανογιάννης που ήταν πράκτορας των «Συνταγματικών» Αγγλων στο Καποδιστριακό Ναύπλιο, μας άφησε στα απομνημονεύματα του, το κλειδί, για την αναζήτηση των δολοφόνων του Καποδίστρια. Ήταν το μήνυμα που του έστειλαν από την Ύδρα, τον Αύγουστο του 1831. «Άσε θα γένει αλλιώς το πράγμα».
Οι δολοφόνοι, καθοδηγήθηκαν από την Ύδρα, από τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, και τα ανδράποδα των Άγγλωνν, και υλοποιήθηκε από τους συνωμότες της «Στοάς του Ηρακλέους».
Το νήμα, μας πάει και πιο πέρα, στην Στοά της Ζακύνθου, στον Διονυσιο Ρώμα που καθοδηγούσε τη «στοά του Ηρακλέους», και στην αγγλική διοίκηση στα Επτάνησα, που μεταβίβαζε τις οδηγίες της αγγλικής κυβέρνησης δια του Ρώμα προς τη «συνταγματική συμμορία», της Ύδρας.
Η πολιτική βάση της συμμορίας των δολοφόνων ,  οικοδομήθηκε πάνω στα θεμέλια που έθεσαν τα «δάνεια της Αγγλίας».
Η απόφαση για την εκτέλεση του Καποδίστρια, δεν ελήφθη στην Ελλάδα , αλλά σε πολύ υψηλά επίπεδα . Εκδόθηκε από τη στοά του Λονδίνου, διότι ούτε ο Ρώμας, ούτε κανείς άλλος Τέκτων, θα τολμούσε να δολοφονήσει έναν «αδελφό» «τρίτου βαθμού», χωρίς την εντολή του μεγάλου διδασκάλου της μητέρας Στοάς .
Για τον λόγο αυτό ,180 χρόνια μετά τη δολοφονία, που έγινε για να ανακοπεί η πορεία που είχε χαράξει ο Ιωάννης Καποδίστριας για το ελληνικό Έθνος , ο φάκελος με τα σχετικά έγγραφα παραμένει «άκρως απόρρητος» στα Βρετανικά αρχεία. Από τα ρωσικά αρχεία που δεν είναι απόρρητα μαθαίνουμε ότι ο Ρώσος αντιπρέσβης Ριμποπιέρ στην έκθεσή του για την δολοφονία του Καποδίστρια δεν έχει καμία αμφιβολία ότι η «δολοφονική χειρ εξοπλίσθη παρά της Αγγλίας». Κανένας δεν έχει συκοφαντηθεί τόσο συστηματικά, τόσο εν ζωή όσο και μετά θάνατον, όσο ο αρχηγός της εθνικοαπελευθερωτικής μας Επανάστασης, η σπουδαιότερη μορφή όλων των Νέων Ελλήνων, ο Εθνάρχης και Εθνεγέρτης Ιωάννης Καποδίστριας.
Ο Καποδίστριας ήταν Εθνικιστής και Επαναστάτης.
Κατείχε στο έπακρον την «Τέχνη της υποκρισίας» και την χρησιμοποίησε για να φτάσει στον Σκοπό του. Ο Καποδίστριας δεν ήταν ούτε μεταρρυθμιστής, ούτε οπαδός της «λιτότητας των δανειστών και του ΔΝΤ», ούτε οπαδός της «ευρωπαϊκής ιδέας», όπως τον παρουσιάζουν οι δολοφόνοι του.
Ο επικοινωνιακός πόλεμος που εξαπέλυσαν εναντίον του , η Στοά του Λονδίνου και η Αγγλική κυβέρνηση από το 1829, με την έγκριση του ανθρώπου των Ρότσιλντ, του Δούκα του Ουέλλιγκτον, κατά κόσμο Άρθουρ Γουέλεσλι , συνεχίζεται αμείωτος έως και τις μέρες μας. 
Σε αυτή την προσπάθεια επιστρατεύτηκαν πολλοί εκτός από τους πράκτορες όπως ο Φρειδερίκος Τιρς, ο Τζορτζ Φίνλεϊ, ο Σπυρίδων Τρικούπης, ο Αναστάσιος Πολυζωίδης, ο Θεόκλητος Φαρμακίδης, οι αδελφοί Σούτζοι, και τα τέκνα της Στοάς, όπως ο Κοραής. Μέχρι και τον εξάδελφο των Ρότσιλντ, Κάρολο Μάρξ επιστράτευσαν. Φυσικά, δεν έλειψαν και οι «ρουφιάνοι» όπως ο «κόκκινος τενεκές», Γιάννης Κορδάτος, και ο «ψευτοστρατηγός» της Στοάς του Ηρακλέους Ρουφιανογιάννης.
Εκτός από τις χιλιοειπωμένες «πολιτικές» κατηγορίες, ότι δήθεν αρνήθηκε την ηγεσία της Φιλικής Εταιρείας , ότι ήταν αριστοκράτης, αντιδραστικός, τύραννος, ρωσόφιλος, κλπ, η μεγαλύτερη προσβολή που εξαπολύθηκε στη μνήμη του, από τους Άγγλους και τη Στοά του Λονδίνου μετά θάνατον, ήταν, ότι δεν προερχόταν από ελληνική, αλλά από «εξελληνισμένη οικογένεια». Στόχος τους βέβαια ήταν να διαψεύσουν την ιστορική συνέχεια του ελληνισμού, καθώς η οικογένεια των Καποδίστρια αποτελούσε κλασσικό τέτοιο παράδειγμα.
Ακριβώς αυτό το προπαγανδιστικό επιχείρημα επανέλαβε και η πρέσβειρα της Σλοβενίας στην Αθήνα κ. Ανίτα Πίπαν, σε εκδήλωση της Στοάς για τον «εορτασμό» των 240 χρόνων από τη γέννηση του Καποδίστρια στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο . Ευρισκόμενη σε διατεταγμένη αποστολή η ξένη τον πυροβόλησε και πάλι, 185 χρόνια μετά τη δολοφονία του λέγοντας:
«Η οικογένεια Βιττόρι, όταν μετακόμισαν στην Κέρκυρα, άλλαξαν τη θρησκεία τους και από Καθολικοί έγιναν Ορθόδοξοι , εξελληνίστηκαν και άλλαξαν επώνυμο. Οι πρόγονοι του Καποδίστρια προέρχονται από μια οικογένεια ευγενών που ονομαζόταν Vittore, και οι ρίζες τους στο Κόπερ χρονολογούνται από το 1329. Σύμφωνα με το οικογενειακό ιστορικό, ένας κλάδος της οικογένειας Vittore μετανάστευσε στο νησί της Κέρκυρας, το 1337, λόγω των συνεχών συγκρούσεων με μια άλλη εξέχουσα οικογένεια του Κόπερ, τους Verzi. Το αρχείο του Κόπερ κάηκε το 1380, και έτσι δεν υπάρχουν ιστορικά αρχεία της οικογένειας.».
Επομένως, η καταγωγή των Καποδίστρια , δεν ήταν, «από το ακρωτήριο Ίστρια της Αδριατικής» ,όπως λένε οι αγράμματοι της Στοάς των Αθηνών και του διαδικτύου, αλλά από την «Caput Histriae», την πρωτεύουσα της Βενετικής Ιστριας, δηλαδή την πόλη Capodistria , την βυζαντινή Ιουστινούπολη , το σημερινό Κόπερ της Σλοβενίας. Σύμφωνα πάντως με την αγγλική προπαγάνδα,
οι Καποδίστριες ήσαν είτε Ιταλοί, είτε Σλοβένοι, είτε Κροάτες, είτε Γερμανοί και δεν ήσαν Έλληνες. Εξελληνίστηκαν. Και ήσαν Καθολικοί που «αλλαξοπίστησαν».
Η απάτη, και η παραχάραξη της ιστορίας και της καταγωγής των Καποδίστρια στηρίζεται στην ανακάλυψη, της Οικογενείας Βιττόρι, στο Κόπερ η οποία εμφανίζεται στα Βενετσιάνικα αρχεία το 1329.
Όμως το βυζαντινό οικογενειακό όνομα των Καποδίστρια ήταν «Νικηταίοι» και το «Βιττόρι», είναι απλή μετάφραση τούτου. Η συγγένεια των Καποδίστρια με τους Βιττόρι του Κόπερ, ήταν γνωστή στους αντικαποδιστριακούς, και ο πρώτος εντεταλμένος της Στοάς, που λάνσαρε τον «εξελληνισμό» της οικογένειας, ήταν ο υπάλληλος των Άγγλων, Αναστάσιος Γούδας.
Ότι έλεγε ο Γούδας το 1874 , το επανέλαβε και η πρέσβειρα της Σλοβενίας. Πάντως το 1864 ο Γερμανός ιστορικός Καρλ Μέντελσον-Μπαρτόλντι δεν έγραψε ούτε για «Καθολικούς», ούτε για «εξελληνισμένους».
Αντίθετα τόνισε ότι από την οικογένεια υπήρξαν ιερείς, ηγούμενοι και αρχιδιάκονοι. Το ζήτημα με όλους υβριστές και συκοφάντες των Καποδίστρια ,όπως παραδέχτηκε και η πρέσβειρα της Σλοβενίας, είναι ότι ο τελευταίος απόγονος της Οικογενείας «Vittori» απεβίωσε το 1855, ενώ «το αρχείο του Κόπερ», κάηκε το 1380. Έτσι, δεν υπάρχει κανένα στοιχείο για την προέλευση της οικογενείας Βιττόρι, ούτε για το πότε εγκαταστάθηκαν στο Κόπερ. Όλοι οι «ιστορικοί» και οι «ερευνητές» της «αγγλικής υπηρεσίας» δεν μπόρεσαν βέβαια να βρουν και να προσκομίσουν ούτε ένα δείγμα επικοινωνίας ανάμεσα οικογενειακό κλάδο που έμεινε στην «Καποντίστρια» και στον κλάδο που μετακόμισε στην Κέρκυρα. Έτσι η καταγωγή των «Βιττόρι» παραμένει μυστήριο. Η χρονολόγηση όμως των ίδιων των Καποδίστρια, ξεκίναγε 80 χρόνια πριν από τους «Ιστορικούς» της Στοάς και της Αγγλίας. Από το 1250. Σύμφωνα με την προφορική παράδοση της οικογένειας του Καποδιστρίου, οι ρίζες τους βρισκόντουσαν στον ΙΓ' αιώνα μ. Χ. Τότε, ένας βυζαντινός προγονός τους, που υπηρετούσε στον στρατό της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Φρειδερίκου Β΄ Χοχενστάουφεν, έλαβε τον τίτλο και την κομητεία της Ιουστινουπόλεως. Οι αδελφοί Καποδίστρια πέρασαν στην Κέρκυρα το 1329, τη χρονιά που οι Ενετοί κατέγραψαν τους Βιττόρι. Επομένως οι Καποδίστριες δεν είχαν ποτέ το όνομα Βιττόρι που έλαβαν όσοι έμειναν πίσω, και έγιναν καθολικοί. Και επειδή έγιναν καθολικοί οι άλλοι, οι ορθόδοξοι τους ….διέγραψαν. Για αυτό και δεν υπάρχει ούτε ένα δείγμα επικοινωνίας ανάμεσα οικογενειακό κλάδο που έμεινε στην «Καποντίστρια» και στον κλάδο που μετακόμισε στην Κέρκυρα.
«Η οικογένεια Καποδιστρίου είναι αρχαιοτάτη, αναγομένη μέχρις αυτού του ΙΓ’ αιώνος μ. Χ. και οι ρίζες της ανιχνεύονται στο δεσποτάτο της Ηπείρου, και ήσαν συγγενείς των Νικηταίων της Κωνσταντινουπόλεως και αποτελούν επομένως, «βλαστούς του ημετέρου γένους», κατά την έκφραση του Ιωάννου Κομνηνού του Δουκός.
Μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Φράγκους το 1204, ένας κλάδος της οικογένειας εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Αργυροκάστρου, αι πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στον Δεσπότη της Ηπείρου και Βασιλέα της Θεσσαλονίκης Θεόδωρο Κομνηνό, ο οποίος ήταν σύμμαχος του αφορισμένου από τον Πάπα, Γερμανού Αυτοκράτορα Φρειδερίκου Χοχενστάουφεν, και ο οποίος χρειαζόταν έμπιστους Ορθοδόξους στρατιωτικούς γιατί δεν μπορούσε να εμπιστευτεί τους καθολικούς μετά τον αφορισμό του.
Κατά το 1250 μ.Χ , «πρόγονός τις», των Καποδίστρια, «ανδραγαθήσας παρά τω αυτοκράτορι της Γερμανίας Φρειδερίκω τω Β’» ,κατά την καταστρεπτική για τους Παπικούς μάχη της Τσίνγκολι στις 20 Αυγούστου 1250,έλαβε, «τον τίτλον και την κομητείαν της Ιουστινουπόλεως»,δηλαδή, στο σημερινό Κόπερ της Σλοβενίας, που, ως πρωτεύουσα της Ίστριας ονομαζόταν «Caput Histriae» και λέγεται στα ιταλικά ακόμα και σήμερα Καποντίστρια ή «Capodistria».
Η καταγωγή των Καποδίστρια επομένως, δεν ήταν «από το ακρωτήριο Ίστρια της Αδριατικής, (Capo d’Istria)», ούτε «από τη Βενετία». Επειδή οι πρόγονοι των Καποδίστρια ήσαν προσκείμενοι πολιτικά στον Φρειδερίκο ανήκαν στους «Γιβελίνους» και ως Γιβελίνοι αντιμετώπισαν τους διωγμούς των Παπικών Γουέλφων. «Καταδιωκόμενοι παρά του υπερισχύσαντος εν τη πόλει Καποντίστρια κόμματος του Πατριάρχου της Ακυληίας, ούτινος επί κεφαλής ίστατο η κραταιά οικογένεια Γουέρκη», οι αδελφοί Νικηφόρος, (Βίκτωρ), και Νικόλαος Καποδίστριαι, «αφίκοντο τω 1329 εις Κέρκυραν», που βρισκόταν ακόμα στην επικράτεια του βασιλείου της Νεαπόλεως .
«Εν Κερκύρα αποκαταστάντων των δύο τούτων αδελφών, ο Βίκτωρ ενυμφεύθη την μονογενή θυγατέρα του πλουσίου και ευγενούς Κερκυραίου κόμητος Κονδόκαλη και εκ του γάμου τούτου έλκει το γένος η οικογένεια του Καποδιστρίου».
Πάντως οι Καποδίστριες εγκαταστάθηκαν στην Κέρκυρα το 1329, πριν την κατάληψη της από τη Βενετία, και το 1386 συμμετείχαν στις μάχες για την κατάληψη των φρουρίων των Κορυφών, του Αγγελόκαστρου και της Κασσιόπης από τους Ανδεγαυούς, και για αυτό συμμετείχαν εξ αρχής στο «Συμβούλιο της Κοινότητας».
Η οικογένεια των Καποδιστρίων ανήκε στους «nobili» από το 1386, και επομένως είναι εντελώς εσφαλμένο το ότι «προεγράφησαν μεταξύ των ευγενών οικογενειών της Κερκύραςτο 1477″ και ότι δήθεν, «η οικογένεια Καποδίστρια στα αρχεία των ευγενών της Κέρκυρας το 1477 αναφερόταν ως καθολική».
Άλλωστε δεν υφίσταται ούτε έχει δημοσιευτεί και δεν υπάρχει απολύτως κανένα έγγραφο «του 1477», στο οποίο αναφέρονται οι Καποδίστριες ως «Καθολικοί» , ενώ το λεγόμενo “Libro d’ Oro”, αποφασίστηκε να συνταχθεί το 1572.

Βιέννη 8 Οκτωβρίου 1814.

Σάββατο, 8 Οκτωβρίου, 1814. Μετά από 10 ημέρες εργασιών , 
το Κογκρέσο της Βιέννης , διέκοψε της εργασίες του μέχρι την 1η Νοεμβρίου.

8 Οκτωβρίου 1809. Ο Κλέμενς φον Μέττερνιχ έγινε υπουργός

8 Οκτωβρίου 1809. Ο Κλέμενς φον Μέττερνιχ , (Clement Wenceslaus Lothair, Prince of Metternich-Winneburg-Beilstein), σε ηλικία 36 ετών διορίστηκε υπουργός Εξωτερικών του Φραγκίσκου Β' και διαπραγματεύτηκε τη συνθήκη ειρήνης που συνομολογήθηκε στις 14 Οκτωβρίου του 1809 στα Ανάκτορα Σένμπρουν στη Βιέννη.

8 Οκτωβρίου 1789. Η Άλωση του Βελιγραδίου

Κατά τη διάρκεια του πολέμου, της Μεγάλης Αικατερίνης και του Φραγκίσκου Ιωσήφ κατά της Τουρκίας , ο αυστριακός στρατός υπό τις διαταγές του στρατάρχη Ερνστ φον Λάουντον Γεδεών, μετά από τρείς εβδομάδες πολιορκίας , κατέλαβε εξ εφόδου, το φρούριο του Βελιγραδίου. 
Η πολιορκία του φρουρίου του Βελιγραδίου είχε ξεκινήσει στις 15 Σεπτεμβρίου. Στην έφοδο κατά των Τούρκων πρωταγωνίστησαν οι Σέρβοι του Μπάνατ με αρχηγό των Κότσα Αντζέλκοβιτς.
 Η κατάληψη του Βελιγραδίου και άνοιξε το δρόμο για την κάθοδο της αυστρο-ρωσικής Στρατιάς στη Θεσσαλονίκη και από εκεί να κατευθυνθεί στην Κωνσταντινούπολη. Η γαλλική επανάσταση όμως απέτρεψε την συντριβή των Οθωμανών. Οι Αυστριακοί επέτρεψαν το Βελιγράδι στην Τουρκία με την συνθήκη του Σιστόβ το 1791.

2 Οκτωβρίου/ 20 Σεπτεμβρίου 1814 ο Καποδίστριας έφτασε στην Βιέννη

Dimanche 2 octobre 1814 Arrivée du Grand-duc de Baden, du comte Löwenhielm (Suéde), du comte Capodistria (Russie). Le soir, première "Redoute" à la Hofburg : il s'agit d'un bal masqué, en costumes et dominos. 12 000 personnes se pressent dans les salons. 3 000 cuillères à thé d'argent, aux armes impériales, vont disparaître ! 

Κυριακή 2 Οκτωβρίου 1814. ‘Άφιξη του Μεγάλου Δούκα του Μπάντεν, ( του 28χρονου Κάρολου Β΄), του Κόμη (Γκούσταβ Καρλ) Λέβενγιελμ, (που συμμετείχε στο Συνέδριο της Βιέννης ως επικεφαλής της Σουηδικής Αντιπροσωπείας), και του Κόμη Καποδίστρια.(Ρωσία). Το βράδυ πρεμιέρα της επίδειξης ρούχων στα ανάκτορα Χόφμπουργκ, με τον χορό μεταμφιεσμένων . Κοστούμια και ντόμινο. 12.000 άνθρωποι συνέρρευσαν στα σαλόνια. 3000 ασημένια κουταλάκια, χάθηκαν......

Οι Ελληνες πρόσφυγες στη Ρωσία

Ταπισερί που εκτίθεται στο «Μουσείο του κτήματος του Αταμάνου», (Атаманское подворье) στην Σταροτσερκάσσκαγια, και το οποίο δείχνει έναν Μωραΐτη και έναν νησιώτη από τους Έλληνες πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν μετά τα Ορλωφικά στην Νότια Ρωσία. Τη φωτογράφισα κρυφά. Η σοβιετική ξεναγός μου είπε ότι το θέμα είναι Τάταροι. Πρόκειται για έκθεμα που προήλθε από τις λεηλασίες των μπολσεβίκων.

Η μάχη του Κίνμπουρν

Η Μάχη του Κινμπουρν διεξήχθη την 1η Οκτωβρίου 1787 με το παλιό ημερολόγιο (12 Οκτωβρίου με το Γρηγοριανό). Το φρούριο, Κίνμπουρν βρισκόταν απέναντι από το Οτσακόφ σε μια αμμώδη ακτή που σχηματίζεται στο δέλτα του ποταμού Δνείπερου και προστάτευσε την άλυψε προσέγγιση στη βάση του ρωσικού στόλου στη Χερσώνα, που ειχε κατασκευαστεί το 1778. 
Ο λόγος για την Οθωμανική επίθεση στο Κίμπουρν ήταν να στερήσει τους ρώσους από την βάση τους για την πολιορκία του Οτσακώφ. 
Ο Σουβαρόφ που ήταν διοικητής του φρουρίου διέθετε 19 χάλκινα και 300 σιδερενια πυροβόλα και 1.500 άνδρες. Μπορούσε να υπολογίζει κα στην βοήθεια ενός συντάγματος Κοζάκων, (2500), που είχε στρατόπεδο 30 βέρστια (χονδρικά 50 χιλιόμετρα) από το φρούριο. Οι Οθωμανοί εμφανίστηκαν με τρία πλοία της γραμμής, των 60 πυροβολων, τέσσερεις φρεγάτες των 34 κανονιών όπλο, και 14 πλωτά πυροβολεία. Συνολικά είχαν περίπου 400 κανόνια .
Τα οθωμανικά στρατεύματα μεταφέρθηκαν από 23 πλοία οπλιταγωγά. Στις 9 το πρωί της 1ης Οκτωβρίου αποβιβάστηκαν 5300 Τούρκοι και περίπου 15 χιλιόμετρα πιο πέρα στο χωριό Μπιένκα αποβιβάστηκαν περίπου 1000 για να φυλάνε τα πλευρά της κύριας δύναμης. 
Ο πασάς του Οτσακόφ που διοικούσε την επίθεση διέταξε τα οπλιταγωγά πλοία να φύγουν μετά την απόβαση, έτσι ώστε οι στρατιώτες να μην σκέπτονται την υποχώρηση . Οι αποβιβασθέντας έσκαψαν 15 χαρακώματα, στην προσπάθεια τους να προσεγγίσουν το Κίνμπουρν. 
Ο Σουβαρόφ που είχε ζητήσει την ενίσχυση των Κοζάκων παρακολούθησε την δημόσια λειτουργία της Αγίας Σκέπης και μετά πήγε στις επάλξεις.
 Το μεσημέρι οι Τούρκοι πλησίασαν σε απόσταση 200 μέτρων το φρούριο και τότε ο Σουβαρόφ επιτέθηκε με τους 1.500 στρατιώτες του συντάγματος Ορλώφ και μς τους γρεναδιέρους του. 
Η ορμητική επίθεση οδηγησε στην κατάληψη των 10 χαρακωμάτων , αλλά λόγω των βολών του οθωμανικού στόλου αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν στο φρούριο. Ο ίδιος ο Σουβαρόφ τραυματίστηκε στα πλευρά και στο αριστερό χέρι, και σώθηκε από τον γρεναδιέρο Στεπάν Νοβίκοφ. 
Στις 16.00 έφτασαν οι ρωσικές ενισχύσεις που επιτέθηκαν στους Τούρκους από τα Αριστερά και ο Σουβαρόφ βγήκε και πάλι από το φρούριο. 
Αυτή η επίθεση ήταν επιτυχής, και οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να βγουν από τα χαρακώματα και να υποχωρήσουν στην ακτή, αναγκάζοντας τον στόλο να σταματήσει τα πυρά για να μην χτυπήσει τους δικούς του στρατιώτες, αλλά τα κονία του φρουρίου προκάλεσαν πραγματικό μακελειό των Τούρκων. 
Τη νύχτα, 600 επιζώντες Τούρκοι επιβιβάστηκαν στα πλοία βάρκες. 
Αρκετές εκατοντάδες κρύφθηκαν στις καλαμιές και σφάχτηκαν από τους Κοζάκους το επόμενο πρωί. Οι Ρωσικές απώλειες ήταν 2 αξιωματικοί και 136 στρατιώτες νεκροί και 17 αξιωματικούς και 300 στρατιώτες τραυματίες.
 Οι Τούρκοι είχαν 4000 νεκρούς . 
Δύο Γάλλοι αξιωματικοί ντυμένοι ως Τούρκοι πιάστηκαν αιχμάλωτοι και στάλθηκαν στη Σιβηρία. 
Για τη νίκη του Κινμπουρν η Μεγάλης Αικατερίνης απένειμε στον Σουβαρόφ το παράσημο του Τάγματος του Αγίου Ανδρέα.