.png)
Οι περισσότεροι επτανήσιοι Ευγενείς δεν είχαν αναγνώριση του τίτλου τους στην Μητρόπολη, στο Ντογκάντο (Dogado), δηλαδή την ίδια την πόλη της Βενετίας, και στο λεγόμενο «Ηπειρωτικό Κράτος» (Stato di Terrafirma) . Οι τίτλοι των Επτανησίων αναγωρίζονταν στο Κράτος της Θάλασσας ( Stato da Mar) δηλαδή στις θαλάσσιες κτήσεις, συμπεριλαμβανομένης της Ιστρίας, της Δαλματίας, της Εύβοιας, του Μοριά στα νησιά του Αιγαίου , (Δουκάτο του Αρχιπελάγους), καθώς και στα «Βασίλεια» της Κρήτης και της Κύπρου. Εξαίρεση σε αυτό τον κανόνα αποτελούσαν οι Μαρμοράδες που είχαν ενταχθεί από το 1264 στους ευγενείς της Βενετίας αλλά και οι Μπούα των οποίων ο τίτλος ήταν αναγνωρισμένος και στο «Ντογκάντο»
Όταν λοιπόν οι Ρουφιάν-Ρουφιάν, γράφουν στη Βικιπαίδεια, «Όλοι οι απόγονοι του Νικολάου και του Αντωνίου Καποδίστρια είχαν το δικαίωμα να φέρουν τον τίτλο του κόμη, που τους είχε απονείμει ο Κάρολος Εμμανουήλ Β΄, δούκας της Σαβοΐας και βασιλιάς της Κύπρου, το 1689. Η αναγνώριση του τίτλου από την Δημοκρατία της Βενετίας πραγματοποιήθηκε μόλις την 1η Ιουλίου 1796»,
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9F%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CE%B1_%CE%9A%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%B4%CE%AF%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1
λένε χοντρά ψέματα.
Ο τίτλος των Καποδίστρια από την 1η Ιουλίου 1796 ίσχυε και στο Ντογκάντο. Στο Κράτος της Θάλασσας ,( Stato da Mar), ίσχυε από το 1689.
Η αγγλική Στοά και οι Ρουφιάν-Ρουφιάν, συνεχίζουν την επικοινωνιακή επίθεση κατά των Καποδίστρια
Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2016
Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2016
H Ελληνική Καταγωγή των Καποδίστρια
Επομένως όταν το 1259 δόθηκε η Κέρκυρα ως προίκα στην Ελένη Αγγελίνα οι Μαρμοράδες έγιναν βασάλοι, των Χοχενστάουφεν και επομένως Γιβελίνοι.
Προς αυτούς κατέφυγαν για προστασία από τους παπικούς Γουέλφους, είτε το 1329 είτε το 1373, οι αδελφοί Νικόλαος και Νικηφόρος, (Βίκτορ), Καποδίστριες, οι έλκοντες την Καταγωγή από το Βυζαντινό Γένος των Νικηταίων.
Το κλειδί για το μίσος και το ψεύδος κατά των Καποδίστρια είναι το, "βλάστημα του ημετέρου Γένους".
Δευτέρα 15 Φεβρουαρίου 2016
240 χρόνια Ι. Καποδίστριας
Η ομιλία του Πρέσβη της Ρωσίας στην Ελλάδα Αντρέι Μ. Μάσλοβ στην εκδήλωση στην Παλιά Βουλή (11 Φεβρουαρίου 2016)
" Αξιότιμοι κυρίες και κύριοι, Είναι ιδιαίτερη τιμή για μένα να μιλήσω σήμερα για την εξέχουσα προσωπικότητα του κόμη Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος υπήρχε πρώτος Κυβερνήτης της ανεξάρτητης Ελλάδας, αλλά και εξαίρετος διπλωμάτης της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Χτες στις 10 Φεβρουαρίου στη Ρωσία γιορτάσαμε την Ημέρα του διπλωμάτη, την επαγγελματική γιορτή όλης της ρωσικής διπλωματικής υπηρεσίας. Κατά καθιερωμένη παράδοση οι διπλωμάτες της Πρεσβείας της Ρωσίας στην Αθήνα απέτισαν φόρο τιμής στους Ρώσους διπλωμάτες όλων των εποχών που ενταφιάστηκαν σε αυτό τον τόπο. Μεταξύ τους μια εξαιρετική θέση κατέχει αναμφίβολα ο Ιωάννης Καποδίστριας.
Το 1809 κατόπιν πρόσκλησης του τότε Υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας κόμη Ρουμιάντσεβ εντάχθηκε στη ρωσική διπλωματική υπηρεσία και μόλις 7 χρόνια αργότερα το 1816 διορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας. Κατέλαβε μια από τις θέσεις-κλειδιά όχι μόνο στην εξωτερική αλλά και στην εσωτερική πολιτική της Ρωσίας, διοικώντας τη Βεσσαραβία, όντας επίσης έμπιστος σύμβουλος του Αυτοκράτορα Αλέξανδρου Α’ σε ζητήματα που σχετίζονται με την Πολωνία.
Είναι ολοφάνερο ότι ο ρόλος του Καποδίστρια ήταν πολύ σημαντικός και για ολόκληρη την Ευρώπη. Η ευρωπαϊκή του πολιτική που χαρακτηριζόταν από τη αξιοσημείωτη διορατικότητα και την άνευ προηγουμένου εμβέλεια διατηρεί την επικαιρότητά της και σήμερα. Ο Καποδίστριας αποδείχθηκε πρόδρομος εξελίξεων.
Με εντολή του Αυτοκράτορα ήταν ένας από τους κύριους συμμετέχοντες στο Συνέδριο στη Βιέννη το 1814 και τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις στο Παρίσι το 1815 (εξ ονόματος της Ρωσίας υπέγραψε την Συνθήκη των Παρισίων).
Στη σύνοδο του Άαχεν το 1818 ο Καποδίστριας (πάνω από 130 χρόνια πριν την έναρξη της ευρωπαϊκής ενοποίησης) υποστήριξε ότι θα πρέπει να επιτευχθεί μια σύνδεση όλων των κρατών της Ευρώπης με βάση την ειρηνική επίλυση των διακρατικών διαφορών και την εξασφάλιση των δικαίων των μικρών και αδυνάτων.
Σε αυτή την ενιαία Ευρώπη την αντάξια για αυτήν θέση έπρεπε να έχει και η Ρωσία. Υπερασπιζόταν επίσης την κυριαρχεία του δικαίου στις διεθνείς σχέσεις, ήταν ενάντια στις μονομερείς επεμβάσεις των Μεγάλων Δυνάμεων στα εσωτερικά άλλων χωρών.
Πρότεινε την ιδέα ίδρυσης ενός διεθνούς οργανισμού που ενσαρκώθηκε 120 χρόνια μετά κατά μεγάλο βαθμό στον Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών.
Τέλος πολύ δίκαια χαρακτηρίζεται «αρχιτέκτονας της ευρωπαϊκής ειρήνης των 99 ετών» δηλαδή από το 1815 έως το 1914. Η εδραίωση της ευρωπαϊκής ισορροπίας δυνάμεων αποδείχθηκε πολύτιμη για τη διατήρηση της ειρήνης στην ήπειρο.
Σήμερα διανύουμε μια δύσκολη περίοδο αστάθειας και διενέξεων σε διάφορες περιοχές του κόσμου με την κυριότερη απειλή για όλη την ανθρωπότητα αυτή της διεθνούς τρομοκρατίας. Όπως και την εποχή του Καποδίστρια χρειάζεται να ενώσουμε τις δυνάμεις μας χωρίς προϋποθέσεις, να τηρούμε τους κανόνες του διεθνούς δικαίου.
Παρόμοια διαχρονικότητα είχε και η δραστηριότητα του Καποδίστρια στις διμερείς σχέσεις με τη Ρωσία. Με την χώρα μας, την αλληλεγγύη και την πρακτική βοήθεια που δείξαμε στον ελληνικό λαό άμεσα σχετίζεται η απόκτηση της ελληνικής ανεξαρτησίας.
Το 1828 ο Καποδίστριας ανέλαβε τα καθήκοντα του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας και αμέσως προχώρησε στην εγκαθίδρυση των διπλωματικών σχέσεων με τη δεύτερη πατρίδα του, τη Ρωσία. Το Σεπτέμβριο του 1828 ο απεσταλμένος του Ρώσου Αυτοκράτορα Μαρκ Βούλγαρη έγινε δεκτός από τον Καποδίστρια στον Πόρο, το γεγονός που σηματοδότησε την έναρξη των επίσημων διμερών σχέσεων μεταξύ των χωρών μας.
Αυτό το ιστορικό κτήριο, γνωστό ως οικία του Καποδίστρια, διατηρείται και σήμερα και ευελπιστούμε ότι φέτος στο πλαίσιο του αφιερωματικού Έτους Ρωσίας – Ελλάδας στο κτήριο αυτό θα τοποθετηθεί μια αναθηματική πλάκα. Όπως και οραματιζόταν ο Καποδίστριας και σήμερα στη Ρωσία θεωρούν την Ελλάδα αξιόπιστο φίλο.
Οι εξαιρετικές σχέσεις φιλίας μεταξύ των λαών μας και των χωρών μας βασίζονται, όπως πρόσφατα επισήμανε ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν πάνω στους μοναδικούς ιστορικούς δεσμούς. Αποτελούν την κοινή μας πολύτιμη κληρονομιά ακριβώς από την εποχή του Καποδίστρια. Ο κοινός μας στόχος είναι να διατηρήσουμε αυτή την κληρονομιά και να την πολλαπλασιάσουμε. Σε αυτό καλούνται να συμβάλουν αποφασιστικά οι εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν το 2016 και στις δυο χώρες στο πλαίσιο του αφιερωματικού Έτους Ρωσίας – Ελλάδας που διεξάγεται υπό την αιγίδα του Προέδρου της Ρωσίας και του Έλληνα Πρωθυπουργού με σύνθημα «Ρωσία και Ελλάδα: Ανάπτυξη σχέσεων στο θεμέλιο των κοινών ιστορικών εμπειριών».
Πάντα συνεχίζοντας τις ένδοξες παραδόσεις των προγόνων μας, όπως του κόμη Ιωάννη Καποδίστρια.
Ευχαριστώ για την προσοχή σας ".
" Αξιότιμοι κυρίες και κύριοι, Είναι ιδιαίτερη τιμή για μένα να μιλήσω σήμερα για την εξέχουσα προσωπικότητα του κόμη Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος υπήρχε πρώτος Κυβερνήτης της ανεξάρτητης Ελλάδας, αλλά και εξαίρετος διπλωμάτης της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Χτες στις 10 Φεβρουαρίου στη Ρωσία γιορτάσαμε την Ημέρα του διπλωμάτη, την επαγγελματική γιορτή όλης της ρωσικής διπλωματικής υπηρεσίας. Κατά καθιερωμένη παράδοση οι διπλωμάτες της Πρεσβείας της Ρωσίας στην Αθήνα απέτισαν φόρο τιμής στους Ρώσους διπλωμάτες όλων των εποχών που ενταφιάστηκαν σε αυτό τον τόπο. Μεταξύ τους μια εξαιρετική θέση κατέχει αναμφίβολα ο Ιωάννης Καποδίστριας.
Το 1809 κατόπιν πρόσκλησης του τότε Υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας κόμη Ρουμιάντσεβ εντάχθηκε στη ρωσική διπλωματική υπηρεσία και μόλις 7 χρόνια αργότερα το 1816 διορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας. Κατέλαβε μια από τις θέσεις-κλειδιά όχι μόνο στην εξωτερική αλλά και στην εσωτερική πολιτική της Ρωσίας, διοικώντας τη Βεσσαραβία, όντας επίσης έμπιστος σύμβουλος του Αυτοκράτορα Αλέξανδρου Α’ σε ζητήματα που σχετίζονται με την Πολωνία.
Είναι ολοφάνερο ότι ο ρόλος του Καποδίστρια ήταν πολύ σημαντικός και για ολόκληρη την Ευρώπη. Η ευρωπαϊκή του πολιτική που χαρακτηριζόταν από τη αξιοσημείωτη διορατικότητα και την άνευ προηγουμένου εμβέλεια διατηρεί την επικαιρότητά της και σήμερα. Ο Καποδίστριας αποδείχθηκε πρόδρομος εξελίξεων.
Με εντολή του Αυτοκράτορα ήταν ένας από τους κύριους συμμετέχοντες στο Συνέδριο στη Βιέννη το 1814 και τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις στο Παρίσι το 1815 (εξ ονόματος της Ρωσίας υπέγραψε την Συνθήκη των Παρισίων).
Στη σύνοδο του Άαχεν το 1818 ο Καποδίστριας (πάνω από 130 χρόνια πριν την έναρξη της ευρωπαϊκής ενοποίησης) υποστήριξε ότι θα πρέπει να επιτευχθεί μια σύνδεση όλων των κρατών της Ευρώπης με βάση την ειρηνική επίλυση των διακρατικών διαφορών και την εξασφάλιση των δικαίων των μικρών και αδυνάτων.
Σε αυτή την ενιαία Ευρώπη την αντάξια για αυτήν θέση έπρεπε να έχει και η Ρωσία. Υπερασπιζόταν επίσης την κυριαρχεία του δικαίου στις διεθνείς σχέσεις, ήταν ενάντια στις μονομερείς επεμβάσεις των Μεγάλων Δυνάμεων στα εσωτερικά άλλων χωρών.
Πρότεινε την ιδέα ίδρυσης ενός διεθνούς οργανισμού που ενσαρκώθηκε 120 χρόνια μετά κατά μεγάλο βαθμό στον Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών.
Τέλος πολύ δίκαια χαρακτηρίζεται «αρχιτέκτονας της ευρωπαϊκής ειρήνης των 99 ετών» δηλαδή από το 1815 έως το 1914. Η εδραίωση της ευρωπαϊκής ισορροπίας δυνάμεων αποδείχθηκε πολύτιμη για τη διατήρηση της ειρήνης στην ήπειρο.
Σήμερα διανύουμε μια δύσκολη περίοδο αστάθειας και διενέξεων σε διάφορες περιοχές του κόσμου με την κυριότερη απειλή για όλη την ανθρωπότητα αυτή της διεθνούς τρομοκρατίας. Όπως και την εποχή του Καποδίστρια χρειάζεται να ενώσουμε τις δυνάμεις μας χωρίς προϋποθέσεις, να τηρούμε τους κανόνες του διεθνούς δικαίου.
Παρόμοια διαχρονικότητα είχε και η δραστηριότητα του Καποδίστρια στις διμερείς σχέσεις με τη Ρωσία. Με την χώρα μας, την αλληλεγγύη και την πρακτική βοήθεια που δείξαμε στον ελληνικό λαό άμεσα σχετίζεται η απόκτηση της ελληνικής ανεξαρτησίας.
Το 1828 ο Καποδίστριας ανέλαβε τα καθήκοντα του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας και αμέσως προχώρησε στην εγκαθίδρυση των διπλωματικών σχέσεων με τη δεύτερη πατρίδα του, τη Ρωσία. Το Σεπτέμβριο του 1828 ο απεσταλμένος του Ρώσου Αυτοκράτορα Μαρκ Βούλγαρη έγινε δεκτός από τον Καποδίστρια στον Πόρο, το γεγονός που σηματοδότησε την έναρξη των επίσημων διμερών σχέσεων μεταξύ των χωρών μας.
Αυτό το ιστορικό κτήριο, γνωστό ως οικία του Καποδίστρια, διατηρείται και σήμερα και ευελπιστούμε ότι φέτος στο πλαίσιο του αφιερωματικού Έτους Ρωσίας – Ελλάδας στο κτήριο αυτό θα τοποθετηθεί μια αναθηματική πλάκα. Όπως και οραματιζόταν ο Καποδίστριας και σήμερα στη Ρωσία θεωρούν την Ελλάδα αξιόπιστο φίλο.
Οι εξαιρετικές σχέσεις φιλίας μεταξύ των λαών μας και των χωρών μας βασίζονται, όπως πρόσφατα επισήμανε ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν πάνω στους μοναδικούς ιστορικούς δεσμούς. Αποτελούν την κοινή μας πολύτιμη κληρονομιά ακριβώς από την εποχή του Καποδίστρια. Ο κοινός μας στόχος είναι να διατηρήσουμε αυτή την κληρονομιά και να την πολλαπλασιάσουμε. Σε αυτό καλούνται να συμβάλουν αποφασιστικά οι εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν το 2016 και στις δυο χώρες στο πλαίσιο του αφιερωματικού Έτους Ρωσίας – Ελλάδας που διεξάγεται υπό την αιγίδα του Προέδρου της Ρωσίας και του Έλληνα Πρωθυπουργού με σύνθημα «Ρωσία και Ελλάδα: Ανάπτυξη σχέσεων στο θεμέλιο των κοινών ιστορικών εμπειριών».
Πάντα συνεχίζοντας τις ένδοξες παραδόσεις των προγόνων μας, όπως του κόμη Ιωάννη Καποδίστρια.
Ευχαριστώ για την προσοχή σας ".
Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου 2016
O Καποδίστριας δεν ήταν Έλληνας!!! αλλά Σλοβένος και καθολικός!!!!
Βαρύτατη προσβολή κατά του Εθνάρχη από την πρέσβειρα της Σλοβενίας κ. Ανίτα Πίπαν κατά την ομιλία της σε εκδήλωση για τα 240 χρόνια από την γέννηση του
Ιδού το κρίσιμο απόσπασμα που μου το έστειλε η πρεσβεία της Σλοβενίας
«…..Koper, alias Capodistria in Italian language , at the northern tip of the Adriatic Sea, is a town on the Slovenian coast, a coast which is only 46 kilometres long . This puts Slovenia on the 186th place when it comes to the length of countries coastline s , compared to Greece, which, if I am not mistaken, has the 13th longest coastline in the world .
The city of Koper has been known by many names in its long and turbulent history . As an island separated from the mainland by a canal, it was called Aegida by ancient Greek sailors, Capris by the Romans (who found it being used to raise goats), Justinopolis by the Byzantines. The patriarch s of Aquileaia who took over the town in the 13th century and made it the base for their estates on the Istrian peninsula, renamed it Caput Histriae, (Capital of Istria) of which its Italian name Capodistria is derived .
Koper's golden age came during the 15th and 16th centuries under the Venetian republic. Trade increased and Koper became the administrative and judicial center for much of Istria. It had a monopoly on slat (at that time strategic goods) and 2 Koper's major was appointed by the doge in Venice. Hence the architecture of city's most prominent buildings , which are a mixture of Venetian Gothic and Renaissance styles. Between the two world wars Koper was controlled by the Italians, and after the 1954 London Agreement regarding the so called Free Territory of Trieste, Koper went to former Yugoslavia (and Trieste fell under Italian jurisdiction). Since Slovenia's independence, 25 years ago, Koper has become a bustling modern port city , providing the fastest gateway for overseas goods heading from Asia to central Europe.
Koper, Capodistria , is the place of origin of Ioannis Kapodistria's paternal family .
Kapodistria's ancestors belonged to a noble family named Vittore, and their roots in Koper date back to 1329. According to the family history, one branch of Vittore family emigrated to the island of Corfu, in 1337, due to the constant conflicts with another prominent Koper family, namely the Verzi's. Koper's archive burned down in 1380, soon after the departure of one of the branches of Vittore family to Corfu, so there are no historical records of the family anymore. The Vittori family in Koper had many estates in the hinterland, and they were landowners of two villages in Istria, namely St. Peter and Krkavče.
Their members occupied important state service s in the Venetian Republic (for your information 5 high officials – Podestas or Capitanos - from Koper became Venetian dodges) .
The Vittori family , however, became extinct in 1855 .
When Vittori family moved to Corfu , they changed their religion from Catholic to Orthodox and became Hellenized , as well as took up the new family name, reminiscent of their roots on the coast of Adriatic.
Ioannis Kapodistrias ' life and achievements are well known to most of you here present. It might not be so well known that Kapodistrias ' diplomatic functions brought him back to the lands of his ancestors . I n his role of Minister Plenipotentiary of Russian Tsar Alexander 1 st K apodistrias attended the meetings of Holly Alliance, a coalition created after the end of Napoleonic wars in 1815 by Russia and two other monarchist great powers of the t ime, Austria and Prussia. Count Kapodistrias participated in t he Congress of Laibach as it was called in German Laibach is nowadays Ljubljana, the capital of Slovenia . Congress of Laibach , (January 26 – May 12, 1821), was the meeting of the Holy Alliance powers (all European rulers except those of Britain, the Ottoman Empire, and the papacy) at Ljubljana that set the conditions for Austrian intervention in and occupation of the Two Sicilie s in action against the Revolution in Naples (July 1820). It was at Ljubljana/ Laibach , too , that , on 19 March 1821, Russian Tsar Alexander 1st received the news of Alexander Ypsilanti's invasion of the Danubian Principalities, which heralded the outbreak of the Greek War of Independence. And it was from Ljubljana, that Kapodistrias himself addressed to the Greek leader the tsar's repudiation of his action …..»
Ιδού το κρίσιμο απόσπασμα που μου το έστειλε η πρεσβεία της Σλοβενίας
«…..Koper, alias Capodistria in Italian language , at the northern tip of the Adriatic Sea, is a town on the Slovenian coast, a coast which is only 46 kilometres long . This puts Slovenia on the 186th place when it comes to the length of countries coastline s , compared to Greece, which, if I am not mistaken, has the 13th longest coastline in the world .
The city of Koper has been known by many names in its long and turbulent history . As an island separated from the mainland by a canal, it was called Aegida by ancient Greek sailors, Capris by the Romans (who found it being used to raise goats), Justinopolis by the Byzantines. The patriarch s of Aquileaia who took over the town in the 13th century and made it the base for their estates on the Istrian peninsula, renamed it Caput Histriae, (Capital of Istria) of which its Italian name Capodistria is derived .
Koper's golden age came during the 15th and 16th centuries under the Venetian republic. Trade increased and Koper became the administrative and judicial center for much of Istria. It had a monopoly on slat (at that time strategic goods) and 2 Koper's major was appointed by the doge in Venice. Hence the architecture of city's most prominent buildings , which are a mixture of Venetian Gothic and Renaissance styles. Between the two world wars Koper was controlled by the Italians, and after the 1954 London Agreement regarding the so called Free Territory of Trieste, Koper went to former Yugoslavia (and Trieste fell under Italian jurisdiction). Since Slovenia's independence, 25 years ago, Koper has become a bustling modern port city , providing the fastest gateway for overseas goods heading from Asia to central Europe.
Koper, Capodistria , is the place of origin of Ioannis Kapodistria's paternal family .
Kapodistria's ancestors belonged to a noble family named Vittore, and their roots in Koper date back to 1329. According to the family history, one branch of Vittore family emigrated to the island of Corfu, in 1337, due to the constant conflicts with another prominent Koper family, namely the Verzi's. Koper's archive burned down in 1380, soon after the departure of one of the branches of Vittore family to Corfu, so there are no historical records of the family anymore. The Vittori family in Koper had many estates in the hinterland, and they were landowners of two villages in Istria, namely St. Peter and Krkavče.
Their members occupied important state service s in the Venetian Republic (for your information 5 high officials – Podestas or Capitanos - from Koper became Venetian dodges) .
The Vittori family , however, became extinct in 1855 .
When Vittori family moved to Corfu , they changed their religion from Catholic to Orthodox and became Hellenized , as well as took up the new family name, reminiscent of their roots on the coast of Adriatic.
Ioannis Kapodistrias ' life and achievements are well known to most of you here present. It might not be so well known that Kapodistrias ' diplomatic functions brought him back to the lands of his ancestors . I n his role of Minister Plenipotentiary of Russian Tsar Alexander 1 st K apodistrias attended the meetings of Holly Alliance, a coalition created after the end of Napoleonic wars in 1815 by Russia and two other monarchist great powers of the t ime, Austria and Prussia. Count Kapodistrias participated in t he Congress of Laibach as it was called in German Laibach is nowadays Ljubljana, the capital of Slovenia . Congress of Laibach , (January 26 – May 12, 1821), was the meeting of the Holy Alliance powers (all European rulers except those of Britain, the Ottoman Empire, and the papacy) at Ljubljana that set the conditions for Austrian intervention in and occupation of the Two Sicilie s in action against the Revolution in Naples (July 1820). It was at Ljubljana/ Laibach , too , that , on 19 March 1821, Russian Tsar Alexander 1st received the news of Alexander Ypsilanti's invasion of the Danubian Principalities, which heralded the outbreak of the Greek War of Independence. And it was from Ljubljana, that Kapodistrias himself addressed to the Greek leader the tsar's repudiation of his action …..»
Σάββατο 30 Ιανουαρίου 2016
Ο Αλμέιντα και η δολοφονία του Καποδίστρια
Η δολοφονία του Καποδίστρια οργανώθηκε από από τον μασόνο, πράκτορα των Άγγλων, φρούραρχο του Ναυπλίου τον Αλμέιντα και τον Ρώμα. Η Στοά της Πορτογαλίας, αναγνωρίστηκε άλλωστε το από το Λονδίνο, με την προσωπική παρέμβαση του Δούκα του Σάσσεξ.
Ο κυβερνήτης ,πυροβολήθηκε εκ του σύνεγγυς και από πίσω και αυτό δείχνει τον μονόχειρα και μονόφθαλμο ΓΕΩΡΓΙΟ ΚΟΖΩΝΗ που δεν ήταν «σωματοφύλακας του Καποδίστρια», αλλά τοποθετήθηκε στη φρουρά του από τον Αλμέιντα εκείνο το πρωί.
Ο Αντόνιο Φιγκέιρα ντ’ Αλμέιντα, (Antonio Figueroa d’Almeida, 1781 – 1847), ήταν πορτογάλος αξιωματικός που υπηρέτησε υπό τους Άγγλους και τον Ουέλλιγκτον στον πόλεμο της Ιβηρικής Χερσονήσου εναντίον του Ναπολέοντα.
Ο αγγλο-πορτογαλικός Στρατός στην Ιβηρική (Exército Anglo-Luso ή Exército Anglo-Português) ήταν υπό τις διαταγές του στρατηγού Arthur Wellesley. Τα πορτογαλική τάγματα εξοπλίστηκαν με βρετανικά όπλα, και εκπαιδεύτηκαν με τα βρετανικά πρότυπα και καλά αναδιοργανωθεί. Στις 22 Απριλίου 1809 ο Wellesley έγινε διοικητής του Βρετανικού Στρατού στη χερσόνησο, και ταυτόχρονα διορίστηκε από την πορτογαλική κυβέρνηση ως Διοικητής του πορτογαλικού στρατού. Στη συνέχεια οι δύο στρατοί υπό τις διαταγές του, μετατράπηκαν σε ένα ενιαίο ολοκληρωμένο στρατό. Συνήθως, οι μεραρχίες συγκροτούνταν από δύο βρετανικές και μια πορτογαλική ταξιαρχία, ενώ η «ελαφρά ταξιαρχία» είχε δυο βρετανικά συντάγματα και ένα πορτογαλικό.
Ο Αντόνιο Φιγκέιρα ντ’ Αλμέιντα σύμφωνα με την έρευνα του διευθυντή ιστορίας του πορτογαλικού στρατού συνταγματάρχη Henrique Lima Ferreira, γεννήθηκε στην Elvas και ήταν ο γιος του λοχία του 3ου συντάγματος πυροβολικού Μανουήλ Φιγκέιρα ντ’ Αλμέιντα και εγγονός του Francisco Xavier de Almeida, που ήταν στρατιώτης του ίδιου συντάγματος. Κατατάχτηκε στο σύνταγμα πυροβολικού του πατέρα του στις 3 Νοεμβρίου 1796.
Μετά από 13 χρόνια μετατάχτηκε στο Ιππικό που το εκπαίδευαν οι Άγγλοι και έγινε επιλοχίας του 8ου συντάγματος Ιππικού, του οποίου διοικητής ήταν ο συνταγματάρχης Τζον Μπράουν.Με το Ιππικό συμμετείχε στις επιχειρήσεις του 1810, 1811 and 1812, και διακρίθηκε στην μάχη του Fuentes de Canto.
Στις 15 Φεβρουαρίου 1815 ο δοικητής του συντάγματος João Pereira de Lacerda , πρότεινε την προαγωγή του σε αξιωματικό.
Στις 19 Ιουνίου 1815 του προτάθηκε να ακολουθήσει τη μεραρχία εθελοντών που στάλθηκε στο Μοντεβίδεο αλλά δεν δέχθηκε.
Οι Τελευταίες πληροφορίες για τον Φιγκέιρα ντ’ Αλμέιντα στο αρχείο του πορτογαλικού στρατού ήταν η έκθεση του ταγματάρχη Hugh Owen, στις 4 Μαρτίου 1816 , μια δήλωση ασθενείας στις 30 Ιουνίου του ίδιου έτους, και η πρόταση για την απόλυση του που υπογράφηκε 20 Φεβρουαρίου 1817.
Το 1823 πολέμησε με τους «Φιλελεύθερους» συνταγματικούς κατά των Γάλλων του Δούκας Ανγκουλέμ και μετά το «Κομιτάτο» του Λονδίνου τον χρειάστηκε στην Ελλάδα και τον έστειλαν μαζί με τον πράκτορα Φαβιέρο.
Το 1825, τον έστειλαν στην Ελλάδα και κατατάχθηκε στο τακτικό σώμα του πράκτορα Φαβιέρου. Μετά την εκστρατεία στη Χίο έμεινε εκεί , αλλά με την άφιξη του Καποδίστρια γύρισε στο Ναύπλιο και διορίστηκε επιθεωρητής του τακτικού στρατού (1829) και αργότερα φρούραρχος Ναυπλίου (1830).
Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια και την ανατροπή του Αυγουστίνου ,
η Διοικητική Επιτροπή των «συνταγματικών» , (Ιωάννης Κωλέττης, Ανδρέας Ζαΐμης, Γεώργιος Κουντουριώτης , Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος), τον προβίβασαν στον βαθμό του στρατηγού «για τις υπηρεσίες που προσέφερε στην Ελλάδα». Η Αντιβασιλεία τον διόρισε φρούραρχο της Αίγινας με τον βαθμό του συνταγματάρχη (1833), και τον επόμενο χρόνο διορίστηκε φρούραρχος στο Μεσολόγγι και με αυτή την ιδιότητα κατέστειλε το κίνημα του συνταγματάρχη Ν. Ζέρβα (1837).
Μετα ξαναέγινε φρούραρχος στο Ναύπλιο. Το 1839 ,ο πράκτωρ Αντόνιο Φιγκέιρα παντρεύτηκε την ανιψιά του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, Ζωή.
Ο κυβερνήτης ,πυροβολήθηκε εκ του σύνεγγυς και από πίσω και αυτό δείχνει τον μονόχειρα και μονόφθαλμο ΓΕΩΡΓΙΟ ΚΟΖΩΝΗ που δεν ήταν «σωματοφύλακας του Καποδίστρια», αλλά τοποθετήθηκε στη φρουρά του από τον Αλμέιντα εκείνο το πρωί.
Ο Αντόνιο Φιγκέιρα ντ’ Αλμέιντα, (Antonio Figueroa d’Almeida, 1781 – 1847), ήταν πορτογάλος αξιωματικός που υπηρέτησε υπό τους Άγγλους και τον Ουέλλιγκτον στον πόλεμο της Ιβηρικής Χερσονήσου εναντίον του Ναπολέοντα.
Ο αγγλο-πορτογαλικός Στρατός στην Ιβηρική (Exército Anglo-Luso ή Exército Anglo-Português) ήταν υπό τις διαταγές του στρατηγού Arthur Wellesley. Τα πορτογαλική τάγματα εξοπλίστηκαν με βρετανικά όπλα, και εκπαιδεύτηκαν με τα βρετανικά πρότυπα και καλά αναδιοργανωθεί. Στις 22 Απριλίου 1809 ο Wellesley έγινε διοικητής του Βρετανικού Στρατού στη χερσόνησο, και ταυτόχρονα διορίστηκε από την πορτογαλική κυβέρνηση ως Διοικητής του πορτογαλικού στρατού. Στη συνέχεια οι δύο στρατοί υπό τις διαταγές του, μετατράπηκαν σε ένα ενιαίο ολοκληρωμένο στρατό. Συνήθως, οι μεραρχίες συγκροτούνταν από δύο βρετανικές και μια πορτογαλική ταξιαρχία, ενώ η «ελαφρά ταξιαρχία» είχε δυο βρετανικά συντάγματα και ένα πορτογαλικό.
Ο Αντόνιο Φιγκέιρα ντ’ Αλμέιντα σύμφωνα με την έρευνα του διευθυντή ιστορίας του πορτογαλικού στρατού συνταγματάρχη Henrique Lima Ferreira, γεννήθηκε στην Elvas και ήταν ο γιος του λοχία του 3ου συντάγματος πυροβολικού Μανουήλ Φιγκέιρα ντ’ Αλμέιντα και εγγονός του Francisco Xavier de Almeida, που ήταν στρατιώτης του ίδιου συντάγματος. Κατατάχτηκε στο σύνταγμα πυροβολικού του πατέρα του στις 3 Νοεμβρίου 1796.
Μετά από 13 χρόνια μετατάχτηκε στο Ιππικό που το εκπαίδευαν οι Άγγλοι και έγινε επιλοχίας του 8ου συντάγματος Ιππικού, του οποίου διοικητής ήταν ο συνταγματάρχης Τζον Μπράουν.Με το Ιππικό συμμετείχε στις επιχειρήσεις του 1810, 1811 and 1812, και διακρίθηκε στην μάχη του Fuentes de Canto.
Στις 15 Φεβρουαρίου 1815 ο δοικητής του συντάγματος João Pereira de Lacerda , πρότεινε την προαγωγή του σε αξιωματικό.
Στις 19 Ιουνίου 1815 του προτάθηκε να ακολουθήσει τη μεραρχία εθελοντών που στάλθηκε στο Μοντεβίδεο αλλά δεν δέχθηκε.
Οι Τελευταίες πληροφορίες για τον Φιγκέιρα ντ’ Αλμέιντα στο αρχείο του πορτογαλικού στρατού ήταν η έκθεση του ταγματάρχη Hugh Owen, στις 4 Μαρτίου 1816 , μια δήλωση ασθενείας στις 30 Ιουνίου του ίδιου έτους, και η πρόταση για την απόλυση του που υπογράφηκε 20 Φεβρουαρίου 1817.
Το 1823 πολέμησε με τους «Φιλελεύθερους» συνταγματικούς κατά των Γάλλων του Δούκας Ανγκουλέμ και μετά το «Κομιτάτο» του Λονδίνου τον χρειάστηκε στην Ελλάδα και τον έστειλαν μαζί με τον πράκτορα Φαβιέρο.
Το 1825, τον έστειλαν στην Ελλάδα και κατατάχθηκε στο τακτικό σώμα του πράκτορα Φαβιέρου. Μετά την εκστρατεία στη Χίο έμεινε εκεί , αλλά με την άφιξη του Καποδίστρια γύρισε στο Ναύπλιο και διορίστηκε επιθεωρητής του τακτικού στρατού (1829) και αργότερα φρούραρχος Ναυπλίου (1830).
Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια και την ανατροπή του Αυγουστίνου ,
η Διοικητική Επιτροπή των «συνταγματικών» , (Ιωάννης Κωλέττης, Ανδρέας Ζαΐμης, Γεώργιος Κουντουριώτης , Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος), τον προβίβασαν στον βαθμό του στρατηγού «για τις υπηρεσίες που προσέφερε στην Ελλάδα». Η Αντιβασιλεία τον διόρισε φρούραρχο της Αίγινας με τον βαθμό του συνταγματάρχη (1833), και τον επόμενο χρόνο διορίστηκε φρούραρχος στο Μεσολόγγι και με αυτή την ιδιότητα κατέστειλε το κίνημα του συνταγματάρχη Ν. Ζέρβα (1837).
Μετα ξαναέγινε φρούραρχος στο Ναύπλιο. Το 1839 ,ο πράκτωρ Αντόνιο Φιγκέιρα παντρεύτηκε την ανιψιά του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, Ζωή.
Πέμπτη 28 Ιανουαρίου 2016
Αποκαλύπτουμε τους άγγλους δολοφόνους του Καποδίστρια
Ένα ακόμα συγκλονιστικό ντοκουμέντο από το αρχείο του Ουέλιγκτων. Επιστολή της 19ης Ιουνίου 1826 προς τον υπουργό αποικιών Μπάθουρστ, γεμάτη μίσος και περιφρόνηση για τον Καποδίστρια, που προέβλέπε ότι ο Ιωάννης Καποδίστριας θα καταλήξει στο νησί του.
Η επιστολή προφανώς αποτελούσε απάντηση στις ανησυχίες του αρμοστή Φρέντερικ Άνταμ Μέιτλαντ και του Μπάθουρστ για την τύχη της αγγλικής κατοχής στα Επτάνησα λόγω της δημοτικότητας του Καποδίστρια. (Εφόσον επέστρεφε στην πατρίδα του).
#Docref=WP1/858/8 Copy of a letter from Arthur Wellesley, first Duke of Wellington, to Lord Bathurst, on the position of Capodistrias with regard to Russia and the likelihood of his coming to England, 19 June 1826: contemporary copy Copy, in the hand of a secretary, of a letter from Arthur Wellesley, first Duke of Wellington, London, to Henry Bathurst, third Earl Bathurst, [Secretary of State for War and the Colonies]: [Transcript] "I have received your letter [WP1/857/10] and I am very sorry that we had not the pleasure of your company yesterday. Capo d'Istria is certainly not coming, and I think he has been kept in Paris till his presence here can be of use to forward the schemes in respect to Greece. If the cabinet should determine, as I hope they will, not to be drawn out of the circle of the Russian protocole, he will never be brought here. Capo has certainly been endeavouring to re-establish himself in Russia, but he has failed; and as he must see, the decision against him in that country is final. He is now endeavouring to work up a Greek cause, and if that fails, he will end by returning to Corfu. Capo as minister in Russia, and his views supported by Russia, might be an inconvenient subject in Corfu. But Capo cast off by Russia is a man like another with a little more knowledge than most men and some disposition to mischief. But I confess I have a very indifferent opinion of any government that has any apprehension of what any individual can do, and I would recommend you to shew no jealousy of Capo, who, you may rely upon it, will sooner or later return to Corfu." 19 Jun 1826:
Επιστολή του Arthur Wellesley, Δούκα του Ουέλινγκτον, προς το Λόρδο Bathurst, υπουργό πολέμου και αποικιών για τη θέση του Καποδίστρια σε σχέση με τη Ρωσία και την πιθανότητα άφιξης του στην Αγγλία.
19 Ιουνίου/1 Ιουλίου 1826. «Έλαβα την επιστολή σας [ΠΕ1 / 857/10] και λυπάμαι πολύ που δεν είχαμε τη χαρά της συντροφιάς σας χθες.
Ο Capo d'Istria σίγουρα δεν έρχεται, και νομίζω ότι θα τον κρατήσουν στο Παρίσι μέχρι η παρουσία του εδώ θα μπορούσε να είναι χρήσιμη για την προώθηση των σχεδίων σε σχέση με την Ελλάδα.
Εάν το συμβούλιο αποφασίσει , όπως ελπίζω ότι θα κάνουν, ότι δεν πρέπει να ξεφύγει από το ρωσικό πρωτόκολλο δεν θα τον έφερναν ποτέ εδώ.
Ο Capo σίγουρα προσπάθησε να επιστρέψει στη Ρωσία, αλλά έχει αποτύχει και θα πρέπει να αντιληφθεί ότι η απόφαση εναντίον του σε αυτή τη χώρα είναι τελική.
Θα προσπαθήσει τώρα να ανακατευτεί με την ελληνική υπόθεση, και αν αποτύχει, θα καταλήξει να επιστρέψει στην Κέρκυρα.
Ο Capo ως υπουργός της Ρωσίας, καθώς και οι απόψεις του που υποστηρίζονται από τη Ρωσία, θα μπορούσε να είναι μια ενοχλητική παρουσία στην Κέρκυρα. Αλλά ο Capo αποκομμένος από τη Ρωσία είναι ένας άνθρωπος σαν κάθε άλλο με λίγη περισσότερη γνώση από τους περισσότερους και κάποια διάθεση να προκαλεί φασαρία.
Αλλά ομολογώ ότι με αφήνει πολύ αδιάφορο η ανησυχία για το τι μπορεί να κάνει ένα άτομο, και θα ήθελα να σας συστήσω να μη δείξετε ότι ζηλεύετε τον Capo, ο οποίος, αργά ή γρήγορα θα επιστρέψει στην Κέρκυρα».
19 Ιουνίου του 1826:
ΥΓ. Τα έγγραφα ΠΕ1 / 857/12 και ΠΕ1 / 858/9 του αρχείου Ουέλλιγκτον αναφέρονται στην απομάκρυνση του Καποδίστρια από τη ρωσική υπηρεσία.
Ο Ουέλλιγκτον είχε δίκιο στο ότι ο Καποδίστριας δεν θα γινόταν δεκτός, τότε στο Λονδίνο. Είχε άδικο σε όλα τα άλλα. Και ο Τσάρος Νικόλαος ήθελε να κρατήσει τον Καποδίστρια στην αγία Πετρούπολη και η εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας τον εξέλεξε Κυβερνήτη.
Ο Καποδίστριας τον Ιούνιο του 1826, αναχώρησε από το Παρίσι και επέστρεψε στη Γενεύη, αφού έκανε σταθμούς στις Βρυξέλλες, τη Χάγη, τη Φρανκφούρτη, την Έμς και την Βέρνη. Το Δεκέμβριο του 1826 απέστειλε το υπόμνημα στον Τσάρο Νικόλαο με το οποίο απαντούσε στις κατηγορίες των Αγγλων και των Αυστριακών και στις 14 Ιανουαρίου 1827 έλαβε την επιστολή του Τσάρου με την οποία τον καλούσε στην Αγία Πετρούπολη. Λίγες μέρες μετά ο Κάννιγκ είχε καταφέρει να απομακρύνει τον Ουέλλιγκτον από το υπουργικό Συμβούλιο κυβέρνηση και να τον κάνει αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων.
Στις 18/30 Μαρτίου 1827 ο Καποδίστριας εκλέχθηκε κυβερνήτης της Ελλάδας με θητεία επτά ετών. Έφυγε από τη Γενεύη στις 24 Μαρτίου 1827 και στις 12 Μαΐου έφθασε στην Αγία Πετρούπολη. Εκεί ο Τσάρος Νικόλαος τον υποδέχθηκε με εξαιρετικές τιμές και του προσέφερε την παλιά του θέση, καθώς και ισόβια χορηγία. Χρειάστηκαν πέντε συνολικά ακροάσεις μέχρι να υπογράψει ο Τσάρος Νικόλαος την παραίτησή του την 1η Ιουλίου 1827.
Ο Καποδίστριας έφθασε στο Λονδίνο στις 15/27 Αυγούστου 1827 λίγες μέρες μετά το θάνατο του Γεωργίου Κάννιγκ, και την επιστροφή τπου Ουέλλικλτον στην Εξουσία. Το κλίμα στο Λονδίνο ήταν πάρα πολύ ψυχρό και ο Αγγλικός τύπος δημοσίευε άρθρα εναντίον του.
#Docref=WP1/858/8 Copy of a letter from Arthur Wellesley, first Duke of Wellington, to Lord Bathurst, on the position of Capodistrias with regard to Russia and the likelihood of his coming to England, 19 June 1826: contemporary copy Copy, in the hand of a secretary, of a letter from Arthur Wellesley, first Duke of Wellington, London, to Henry Bathurst, third Earl Bathurst, [Secretary of State for War and the Colonies]: [Transcript] "I have received your letter [WP1/857/10] and I am very sorry that we had not the pleasure of your company yesterday. Capo d'Istria is certainly not coming, and I think he has been kept in Paris till his presence here can be of use to forward the schemes in respect to Greece. If the cabinet should determine, as I hope they will, not to be drawn out of the circle of the Russian protocole, he will never be brought here. Capo has certainly been endeavouring to re-establish himself in Russia, but he has failed; and as he must see, the decision against him in that country is final. He is now endeavouring to work up a Greek cause, and if that fails, he will end by returning to Corfu. Capo as minister in Russia, and his views supported by Russia, might be an inconvenient subject in Corfu. But Capo cast off by Russia is a man like another with a little more knowledge than most men and some disposition to mischief. But I confess I have a very indifferent opinion of any government that has any apprehension of what any individual can do, and I would recommend you to shew no jealousy of Capo, who, you may rely upon it, will sooner or later return to Corfu." 19 Jun 1826:
Επιστολή του Arthur Wellesley, Δούκα του Ουέλινγκτον, προς το Λόρδο Bathurst, υπουργό πολέμου και αποικιών για τη θέση του Καποδίστρια σε σχέση με τη Ρωσία και την πιθανότητα άφιξης του στην Αγγλία.
19 Ιουνίου/1 Ιουλίου 1826. «Έλαβα την επιστολή σας [ΠΕ1 / 857/10] και λυπάμαι πολύ που δεν είχαμε τη χαρά της συντροφιάς σας χθες.
Ο Capo d'Istria σίγουρα δεν έρχεται, και νομίζω ότι θα τον κρατήσουν στο Παρίσι μέχρι η παρουσία του εδώ θα μπορούσε να είναι χρήσιμη για την προώθηση των σχεδίων σε σχέση με την Ελλάδα.
Εάν το συμβούλιο αποφασίσει , όπως ελπίζω ότι θα κάνουν, ότι δεν πρέπει να ξεφύγει από το ρωσικό πρωτόκολλο δεν θα τον έφερναν ποτέ εδώ.
Ο Capo σίγουρα προσπάθησε να επιστρέψει στη Ρωσία, αλλά έχει αποτύχει και θα πρέπει να αντιληφθεί ότι η απόφαση εναντίον του σε αυτή τη χώρα είναι τελική.
Θα προσπαθήσει τώρα να ανακατευτεί με την ελληνική υπόθεση, και αν αποτύχει, θα καταλήξει να επιστρέψει στην Κέρκυρα.
Ο Capo ως υπουργός της Ρωσίας, καθώς και οι απόψεις του που υποστηρίζονται από τη Ρωσία, θα μπορούσε να είναι μια ενοχλητική παρουσία στην Κέρκυρα. Αλλά ο Capo αποκομμένος από τη Ρωσία είναι ένας άνθρωπος σαν κάθε άλλο με λίγη περισσότερη γνώση από τους περισσότερους και κάποια διάθεση να προκαλεί φασαρία.
Αλλά ομολογώ ότι με αφήνει πολύ αδιάφορο η ανησυχία για το τι μπορεί να κάνει ένα άτομο, και θα ήθελα να σας συστήσω να μη δείξετε ότι ζηλεύετε τον Capo, ο οποίος, αργά ή γρήγορα θα επιστρέψει στην Κέρκυρα».
19 Ιουνίου του 1826:
ΥΓ. Τα έγγραφα ΠΕ1 / 857/12 και ΠΕ1 / 858/9 του αρχείου Ουέλλιγκτον αναφέρονται στην απομάκρυνση του Καποδίστρια από τη ρωσική υπηρεσία.
Ο Ουέλλιγκτον είχε δίκιο στο ότι ο Καποδίστριας δεν θα γινόταν δεκτός, τότε στο Λονδίνο. Είχε άδικο σε όλα τα άλλα. Και ο Τσάρος Νικόλαος ήθελε να κρατήσει τον Καποδίστρια στην αγία Πετρούπολη και η εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας τον εξέλεξε Κυβερνήτη.
Ο Καποδίστριας τον Ιούνιο του 1826, αναχώρησε από το Παρίσι και επέστρεψε στη Γενεύη, αφού έκανε σταθμούς στις Βρυξέλλες, τη Χάγη, τη Φρανκφούρτη, την Έμς και την Βέρνη. Το Δεκέμβριο του 1826 απέστειλε το υπόμνημα στον Τσάρο Νικόλαο με το οποίο απαντούσε στις κατηγορίες των Αγγλων και των Αυστριακών και στις 14 Ιανουαρίου 1827 έλαβε την επιστολή του Τσάρου με την οποία τον καλούσε στην Αγία Πετρούπολη. Λίγες μέρες μετά ο Κάννιγκ είχε καταφέρει να απομακρύνει τον Ουέλλιγκτον από το υπουργικό Συμβούλιο κυβέρνηση και να τον κάνει αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων.
Στις 18/30 Μαρτίου 1827 ο Καποδίστριας εκλέχθηκε κυβερνήτης της Ελλάδας με θητεία επτά ετών. Έφυγε από τη Γενεύη στις 24 Μαρτίου 1827 και στις 12 Μαΐου έφθασε στην Αγία Πετρούπολη. Εκεί ο Τσάρος Νικόλαος τον υποδέχθηκε με εξαιρετικές τιμές και του προσέφερε την παλιά του θέση, καθώς και ισόβια χορηγία. Χρειάστηκαν πέντε συνολικά ακροάσεις μέχρι να υπογράψει ο Τσάρος Νικόλαος την παραίτησή του την 1η Ιουλίου 1827.
Ο Καποδίστριας έφθασε στο Λονδίνο στις 15/27 Αυγούστου 1827 λίγες μέρες μετά το θάνατο του Γεωργίου Κάννιγκ, και την επιστροφή τπου Ουέλλικλτον στην Εξουσία. Το κλίμα στο Λονδίνο ήταν πάρα πολύ ψυχρό και ο Αγγλικός τύπος δημοσίευε άρθρα εναντίον του.
Τετάρτη 27 Ιανουαρίου 2016
Ο Ουέλλιγκτον και το μίσος του για τον Καποδίστρια
Ανοίγουμε τα αγγλικά αρχεία. Ο Ρότσιλντ θεωρούσε τον Καποδίστρια άνθρωπο του Τσάρου, και ενημέρωνε τον Ουέλλιγκτον για τη ρωσική βοήθεια προς τον Καποδίστρια
26 November 1829 #Docref=WP1/1059/67 Copy of a letter from Arthur Wellesley, first Duke of Wellington, to Lord Aberdeen
«…..I likewise draw your attention to the payments made to Count Capo d'Istrias by the Emperor of Russia. You will see that the money for this service was lodged in London on the 7th July 1827, the auspicious day of the signature of the treaty of London. The good man came to England afterwards entirely emancipated from the service of Russia. I saw him in September of that year. He laboured to convince me and he desired me to assure others on his word, that he had nothing to say to the Emperor of Russia, that he was going to Greece as a citizen of Greece, etc., etc. Yet there was at that time a Russian credit in London in his favour amounting to upwards of 40,000 pounds. The Emperor likewise had nothing to say to Capo d'Istrias ! He never thought of assisting him with money till the demand of pecuniary assitance was simultaneously made upon each of the allied powers !!»
26 Nov 1829
26 Νοέμβριου 1829 « Επίσης θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή σας στις πληρωμές προς τον Κόμη Capo d'Istria από τον αυτοκράτορα της Ρωσίας. Θα δείτε ότι τα χρήματα για την υπηρεσία αυτή καταβλήθηκαν στο Λονδίνο
στις 7 Ιουλίου 1827, την ευοίωνη ημέρα της υπογραφής της Συνθήκης του Λονδίνου.
Ο καλός άνθρωπος ήρθε στην Αγγλία μετά πλήρως χειραφετημένος από την υπηρεσία της Ρωσίας. Τον είδα, τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Προσπάθησε για να με πείσει και επιθυμούσε να διαβεβαιώσω τους άλλους σχετικά με το λόγο του, ότι δεν είχε τίποτα να αναφέρει στον αυτοκράτορα της Ρωσίας, ότι πήγαινε στην Ελλάδα ως πολίτης της Ελλάδας, κ.λπ., κ.λπ. Ωστόσο, ανοίχτηκε υπέρ του μια ρωσική πίστωση στο Λονδίνο ύψους πάνω από £ 40.000.
Ο αυτοκράτορας επίσης δεν είχε τίποτα να αναφέρει στον Capo d'Istria! Ποτέ δεν σκέφτηκε να τον βοηθήσει με χρήματα μέχρι το αίτημα της χρηματικής βοήθειας να διατυπωθεί ταυτόχρονα σε κάθε μία από τους συμμαχικές δυνάμεις !! " 26 Νοεμβρίου, 1829
26 November 1829 #Docref=WP1/1059/67 Copy of a letter from Arthur Wellesley, first Duke of Wellington, to Lord Aberdeen
«…..I likewise draw your attention to the payments made to Count Capo d'Istrias by the Emperor of Russia. You will see that the money for this service was lodged in London on the 7th July 1827, the auspicious day of the signature of the treaty of London. The good man came to England afterwards entirely emancipated from the service of Russia. I saw him in September of that year. He laboured to convince me and he desired me to assure others on his word, that he had nothing to say to the Emperor of Russia, that he was going to Greece as a citizen of Greece, etc., etc. Yet there was at that time a Russian credit in London in his favour amounting to upwards of 40,000 pounds. The Emperor likewise had nothing to say to Capo d'Istrias ! He never thought of assisting him with money till the demand of pecuniary assitance was simultaneously made upon each of the allied powers !!»
26 Nov 1829
26 Νοέμβριου 1829 « Επίσης θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή σας στις πληρωμές προς τον Κόμη Capo d'Istria από τον αυτοκράτορα της Ρωσίας. Θα δείτε ότι τα χρήματα για την υπηρεσία αυτή καταβλήθηκαν στο Λονδίνο
στις 7 Ιουλίου 1827, την ευοίωνη ημέρα της υπογραφής της Συνθήκης του Λονδίνου.
Ο καλός άνθρωπος ήρθε στην Αγγλία μετά πλήρως χειραφετημένος από την υπηρεσία της Ρωσίας. Τον είδα, τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Προσπάθησε για να με πείσει και επιθυμούσε να διαβεβαιώσω τους άλλους σχετικά με το λόγο του, ότι δεν είχε τίποτα να αναφέρει στον αυτοκράτορα της Ρωσίας, ότι πήγαινε στην Ελλάδα ως πολίτης της Ελλάδας, κ.λπ., κ.λπ. Ωστόσο, ανοίχτηκε υπέρ του μια ρωσική πίστωση στο Λονδίνο ύψους πάνω από £ 40.000.
Ο αυτοκράτορας επίσης δεν είχε τίποτα να αναφέρει στον Capo d'Istria! Ποτέ δεν σκέφτηκε να τον βοηθήσει με χρήματα μέχρι το αίτημα της χρηματικής βοήθειας να διατυπωθεί ταυτόχρονα σε κάθε μία από τους συμμαχικές δυνάμεις !! " 26 Νοεμβρίου, 1829
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)