Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

Όλοι μαζί μπορούμε! (Που λέει και ο Αλαφούζος !)

Προς όλους τους φίλους αναγνώστες Αγαπητοί φίλοι, αναγνώστες και αναγνώστριες.
Οι ζωές όλων μας σχεδόν, ανατράπηκαν.
Κανείς μας βγήκε αλώβητος από τις «μεταρρυθμίσεις».
Ο δικός μου επαγγελματικός χώρος καταστράφηκε.
Η αλήθεια δεν βρίσκει χορηγό .
Η ενημέρωση αντικαταστάθηκε από την επικοινωνία και οι δημοσιογράφοι από τους ρουφιάνους Τη μάχη, της πραγματικής ενημέρωσης κόντρα σε όλα τα οργανωμένα συμφέροντα τη δίνω κι εγώ με όσες δυνάμεις έχω, και από εδώ και από το «δελτίο των 11».
Αλλά ο κόμπος έφτασε στο χτένι.
Χρειάζομαι την έμπρακτη συμπαράστασή σας στην μάχη που δίνω. Άμα βάλλεται από 5 ευρώ το μήνα, όσοι μπορείτε και ιδίως οι φίλοι από τις ΗΠΑ και τον Καναδά, θα βγούμε πέρα. Όσοι πιστεύετε πως αυτό το μετερίζι, αξίζει μια βοήθεια βάλτε ένα χεράκι. ΙΒΑΝ : GR95 0110 5260 0000 5262 0159 518 ΚΩΔΙΚΟΣ SWIFT ΤΡΑΠΕΖΑΣ-ΒIC: ΕΤΗΝGRΑΑ

Σπύρος Χατζάρας

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Η ρωμιά σουλτάνα Αναστασία-Κιοσεμ από την Τήνο και ο ρόλος της στην Ελληνική Ιστορία

Η ρωμιά Χασεκί Κιοσέμ Βαλιντέ Σουλτάν ήταν νόμιμη σύζυγος του σουλτάνου Αχμέτ Α΄, μητέρα δύο Σουλτάνων, του Μουράτ Δ΄ και του Ιμπραήμ Α΄ και ήταν επίσημη αντιβασιλέας δύο φορές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η Κιοσέμ ήταν Ελληνικής καταγωγής, είχε βαφτιστεί Αναστασία και ήταν είτε από την Τήνο είτε από την Χίο. Ο πατέρας της μπορεί να ήταν ιερέας και είχε δυο αδελφες που την ακολούθησαν στο χαρεμι. Μερικοί υποστηρίζουν ότι, επειδή την αγόρασε ο Πασάς της Βοσνίας που την έστειλε δώρο στον Αχμέτ, πως ήταν από εκείνα τα μέρη.

Η Αναστασία τελος πάντων πουλήθηκε στο χαρέμι του συνομήλικου της Σουλτάνου Αχμέτ Α΄ , που είχε γίνει Σουλτάνος στα 13 του ,στην ηλικία των
15 ετών, το 1605. Η Αναστασία απέκτησε επιρροή στη βασιλεία του άντρα της, (1603-1617), αλλά η ουσιαστική πολιτική της δράση ήταν μετά τον θάνατο του Αχμέτ, όταν κατάφερε μέσα από συνομωσίες και συμμαχίες με αλβανούς γενιτσάρους, να ανεβάσει τα παιδιά της στον θρόνο, και τότε, σαν βασίλισσα μητέρα,(βαλιδέ χανούμ), και σαν αντιβασίλισσα δυο φορές, άσκησε πραγματική εξουσία, στο διάστημα 1623-1651.

Ο Αχμέτ πέθανε από τύφο ή δηλητήριο το 1617 και τον διαδέχτηκε ο τρελός αδελφός του Μουσταφά, που εκθρονίστηκε και τον διαδέχτηκε ο Οσμάν ο γιος του Αχμέτ Α΄ και της Μαχφιρούζ Χατιτζέ Σουλτάν, που μιλούσε πολλές ξένες γλώσσες, αλλά δεν κατάφερε να επιβληθεί στους Γενίτσαρους.

Το 1619 ηγήθηκε του Στρατού σε μια προσπάθεια να ανακαταλάβει την Ουγγαρία, και κατέκτησε τα κάστρα Αράκ, Σικλος, Σερέτσια και κινήθηκε προς το Πετροβαραντίν αλλά ηττήθηκε από τον Αυστριακό στρατό στη μάχη του Νοβισάντ, και ο στρατός του υπέστη πανωλεθρία. Το 1620 έσπευσε σε βοήθεια του πρίγκιπα της Τρανσυλβανίας, ενάντια στους Αψβούργους και μπήκε θριαμβευτικά στο Ιάσιο μετά από πολιορκία 76 ημερών. Τον επόμενο χρόνο ανέβηκε τον Προύθο, αλλά o στρατός της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας υπό τον γιος του Σιγισμούνδου νίκησε με ευκολία τον στρατό των Οθωμανών στη μάχη του Χοτίν . (2 Σεπτεμβρίου-9 Οκτωβρίου 1621). Στην μάχη μάλιστα ο ίδιος ο Σουλτάνος τραυματίστηκε σχεδόν θανάσιμα.

Υστερα από τη συντριπτική ήττα , ο Οσμάν κατηγόρησε του Γενίτσαρους,
οι οποίοι σε συνεννόηση με την Αναστασία-Κιοσέμ εξεγέρθηκαν, και τον ανέτρεψαν στις 19 Μαίου 1622.
Τον εκτέλεσαν την επομένη με διαταγή του Βόσνιου Μ. Βεζύρη Καρα-Νταβούτ πασά.

Ο τρελός Μουσταφά, επέστρεψε στο θρόνο για τέσσερεις ακόμα μήνες, μέχρι που επιτέλους, ο γιός της Αναστασίας-Κιοσέμ , ο Μουράτ Δ΄, ανέβηκε στον θρόνο στις 10 Σεπτεμβρίου 1623. Και επειδή ήταν ανήλικος, η Αναστασία, ως Βαλιντέ Σουλτάν , ήταν αντιβασίλισσα, για 9 χρόνια μέχρι το 1632, συμμετέχοντας στις συνεδριάσεις του «Διβανίου». 

Το «άστρο» της Αναστασίας έδωσε μεγάλη ώθηση στη «νέα ηγεσία» των «τουρκοφρόνων» Ρωμιών στην Κωνσταντινούπολη , και των πιστών στον Σουλτάνο Πατριαρχών. Η Αναστασία, με τις συμμαχίες της με τους αλβανούς, κατέστρεψε τη χριστιανική αριστοκρατία της γης , και στη θέση εκείνων, προώθησε τη «μέση αστική τάξη»,των εμποράκων των γιατρών, και των μεταφραστών, από την οποία προήλθε η « νέα αριστοκρατία» των «τουρκοφρόνων» Ρωμιών.

  Στην εποχή της αντιβασιλείας της σουλτάνας «Αναστασίας» , εκδόθηκε το Φιρμάνι του 1627, με το οποίο η Πύλη αφαίρεσε από τους Χριστιανούς Σπαχήδες τη φρούρηση στα«Δερβένια»,(Κλεισούρες), το οποίο υποχρέωσε τους χριστιανούς να γίνουν κλέφτες, όπως περιγράφει το δημοτικό τραγούδι που κατέγραψε ο Σάθας.

«Κι αν τα δερβένια τούρκεψαν τα ‘πήραν Αρβανίταις /Όσο ‘νε ο Στέριος ζωντανός πασά δεν προσκυνάει/ πάμε να λημεριάσωμε, που λημεριάζουν λύκοι».

Τέτοιος χριστιανός Κλεισούραρχος ήταν και ο Τριαντάφυλλος Τζεργίνης, που τα παιδιά του έγιναν Κλέφτες, και από τους οποίους καταγόντουσαν οι Κολοκοτρωναίοι.

Το 1632 οι γενίτσαροι στασίασαν, επειδή ο Μουράτ απέλυσε τον βεζίρη Χουσρέφ και σκότψσαν μεσα στο Σεράι τον Βούλγαρο (Πομάκο) διάδοχο του Χαφίζ Αχμετ στις 10 Φεβρουαρίου 1832.

Το 1635, επί του Μουράτ, εκδόθηκε από τον Αλβανό Βεζύρη Μεχμέτ πασά , το Φιρμάνι που απαγόρευε την κατοχή Τιμαρίων στους Χριστιανούς. Η πολιτική του διωγμού των Χριστιανών Σπαχήδων ήταν σχέδιο των Αλβανών βεζύρηδων για να αρπάξουν τα κτήματα οι δικοί τους, με πρόσχημα την εκτεταμένη συνομωσία των Χριστιανών με τον Δούκα της Ναβέρ, Κάρολο Γονζάγα για απελευθέρωση του Βυζάντιου, της οποίας η δικτύωση ξεκίναγε από την Χειμάρα και έφθανε στο Ταίναρο.

Ο δούκας της Ναβέρ, ήταν δισέγγονος της Μαργαρίτας Παλαιολογίνας και τρισέγγονος του Βονιφάτιου Β΄ Παλαιολόγου, και επομένως απόγονος του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β' Παλαιολόγου (1282-1328) από έβδομη γενιά, και διεκδικούσε τον βυζαντινό θρόνο. Για να πετύχει το στόχο του προσπάθησε να οργανώσει μια σταυροφορία για την απελευθέρωση της Κωνσταντινούπολης.
Η προσπάθεια του εξελίχθηκε από το 1603 μέχρι το 1625. 
Ο Κάρολος Γονζάγα στο διάστημα αυτό συναντήθηκε , με τον δούκα της Τοσκάνης Κόσιμο Β', τον αυτοκράτορα της Γερμανίας Ματθία, τον πάπα Παύλο Ε', τον βασιλιά της Δανίας Χριστιανό Δ', τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΓ', τη βασιλομήτορα Μαρία των Μεδίκων, τον δόγη της Βενετίας και με τον βασιλέα της Ισπανίας, Φίλιππο Γ΄.
Οι πρώτες επαφές με τους Μανιάτες ξεκίνησαν το 1603, και οι εντατικές επαφές το 1606, με τον μητροπολίτη Λακεδαίμονος Χρύσανθο Λάσκαρη και με τον επίσκοπο Μαΐνης Νεόφυτο, που το 1612 του έγραψε, «ο Θεός θέλει ευλογήσει το έργο σου ως καταγομένου από τού οίκου των Παλαιολόγων, τελευταίων και νομίμων αυτών Χριστιανών βασιλέων».
Το κίνημα του 1611 του Διονύσιου του Φιλόσοφου έγινε σε αυτό το πλαίσιο, καθώς και η επανάσταση στην Κύπρο , με την υποκίνηση του Δούκα της Σαβοίας Καρόλου Β΄, με πρωταγωνιστές τον οπλαρχηγό Βίκτωρα Ζέμπετο και τον αρχιεπίσκοπο Κύπρου Χριστόδουλο.
Ο Δούκας της Ναβέρ που ταξίδεψε προσωπικά στη Σερβία, την Ερζεγοβίνη, τη Βουλγαρία, την Αλβανία, τη Χειμάρα , για να συναντήσει μυστικά με τους συνωμότες, χριστιανούς Σπαχήδες, το 1615 υπέβαλε στον Φίλιππο Γ' της Ισπανίας, λεπτομερές υπόμνημα, στο οποίο εξέθετε τη συμφωνία του με τους Μανιάτες , σε περίπτωση πού η Μάνη αποκτούσε την ανεξαρτησία της.
«Οι Έλληνες θα παρέμεναν ορθόδοξοι, όλα τα κτήματα που είχαν αρπάξει οι Τούρκοι και οι Ιουδαίοι, θα επιστρέφονταν βάσει των τίτλων ιδιοκτησίας, και οι Έλληνες θα ήσαν ελεύθεροι παντός φόρου επί των κληρονομιών, των εμπορευμάτων και των τροφίμων».
Οι άρχοντες της Μάνης, του Οιτύλου, του Γυθείου και της Καλαμάτας, υποσχόντουσαν, | «δέκα χιλιάδας άνδρας οπλισμένους και διατρεφομένους δι' εξόδων των» , και την σύμπραξη των «αναγκαστικώς εξ αυτών γενομένους γενίτσαρους Τούρκους».
  Ο δούκας Γονζάγα , ίδρυσε το 1616 στο Παρίσι, το «τάγμα της χριστιανικής στρατιάς», το 1618, έστειλε στη Μάνη τον κόμη Σατωρενώ που συνοδεύονταν από τον Μανιάτη Πέτρο Μέδικο (Γιατρά), και το 1621 είχε ετοιμάσει ένα στολίσκο έξι πλοίων, για να πάει στη Μάνη, που όμως κάηκε μυστηριωδώς πριν αποπλεύσει.

Μετά την οκταετή βασιλεία του αλκοολικού Μουράτ, που πέθανε από κίρρωση του ήπατος στις 9 Φεβρουαρίου 1640 ,τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Ιμπραήμ Α,΄(1640–48), ο κατακτητής της Κρήτης. Το 1646 με την κατάληψη του Ρεθύμνου από τους Οθωμανούς και ενώ ο πόλεμος μαίνονταν έξω από τα τείχη του Χάνδακα, ο Νεόφυτος Πατελλάρος, ο πρώτος ορθόδοξος μητροπολίτης Κρήτης ανέλαβε καθήκοντα με την έγκριση των τούρκων και ο ορθόδοξος κλήρος της Κρήτης έλαβε 30 χρόνια απαλλαγή από τον κεφαλικό φόρο των άπιστων (Jizya), σαν ανταμοιβή για τις υπηρεσίες που προσέφερε στην αυτοκρατορία, αποτρέποντας μεγάλη μερίδα Κρητών να πολεμήσει μαζί με τους Καθολικούς. Αυτή ήταν μια μεγάλη επιτυχία της Ρωμιάς Αντιβασίλισσας.

Ο Ιμπραήμ καθαιρέθηκε, με πραξικόπημα του Σείχ-ουλ-Ισλάμ, διότι προηγήθηκε στις 8 Αυγούστου 1648 επανάσταση, κατά των νέων φόρων που είχε επιβάλει ο εξωμότης Βεζύρης Αχμέτ, που ήταν γιός Έλληνα Σπαχή και γαμπρός της Αναστασίας, για να καλύψει τις ζημιές από το εμπόριο γούνας σαμουριών, που έκανε ο σουλτάνος Ιμπραήμ. Ο Αχμέτ λυντσαρίστηκε από το πλήθος.

Με εντολή του νέου μεγάλου Βεζύρη, Μεβλεβί Μεχμέτ Πασά ο Ιμπραήμ στραγγαλίστηκε στις 18 Αυγούστου 1648 .
Στη Συνέχεια η βαλιδέ σουλτάνα Αναστασία, παρουσίασε στο Ντιβάνι τον επτάχρονο εγγονό της Μεχμέτ Δ΄, με τη φράση «εδώ είναι, δείτε τι μπορείτε να κάνετε μαζί του», και ανέλαβε την αντιβασιλεία για δεύτερη φορά, μέχρι τον θάνατο της το 1651.
Λέγεται ότι την στραγγάλισαν, διότι σχεδίαζε να εκθρονίσει τον Μεχμέτ και να το αντικαταστήσετε με ένα άλλο νεαρό εγγονό.

Πάντως η εξαφάνιση των χριστιανών Σπαχήδων, με το Φιρμάνι του 1637, εξασθένησε πολύ την αυτοκρατορία, στο δυτικό μέτωπο. Για να μπορέσει να αντισταθεί μετά την αποτυχημένη πολιορκία της Βιέννης, στον νέο πόλεμο με την Βενετία και τους Αυστριακούς, του 1683-1699, χρειάστηκε να συμμαχήσει και πάλι με τους ορθοδόξους χριστιανούς, επιστρέφοντας στην πολιτική της αξιοποίησης της «πατροπαράδοτης» έχθρας των Ορθοδόξων προς τους Λατίνους. Έτσι δημιουργήθηκε μια νέα χριστιανική ελίτ, που όμως δεν εξισώθηκε ποτέ με τα προνόμια των Χριστιανών Σπαχήδων.

Στο πλαίσιο αυτής της νέας συμμαχίας, ο Γερακάρης, έγινε «Γκιαούρ Πασάς», και επετεύχθη η σχεδόν αμαχητί παράδοση της Πελοποννήσου το 1715, κατά την οποία εσφάγησαν μόνο οι Λατίνοι και όσοι Έλληνες συμμάχησαν μαζί τους.
Η «νέα συμμαχία»,ήταν προϊόν της νέας πολιτικής, της οποίας την απαρχή μπορούμε να συνδέσουμε με την ουσιαστική πολιτική μεταβολή, του 1656 , όταν ο εγγονός της Αναστασίας Μεχμέτ Δ, παρέδωσε τις εκτελεστικές εξουσίες στον μεγάλο αλβανό Βεζύρη Κιουπρουλού Μεχμέτ Πασά.
Η οθωμανική αυτοκρατορία, πριν τους Κιουπρουλού, ήταν στρατιωτικό κράτος ,που είχε δύο οικονομικές δραστηριότητες. Την αγροτική και την νομαδική-«αρπακτική». Ο πλούτος των πολεμιστών προερχόταν από τα έσοδα, των κατακτήσεων και των λεηλασιών, όπως και την εποχή του Αρπ-Ασλάν.
Το εμπόριο, εισαγωγικό και εξαγωγικό βρισκόταν σχεδόν αποκλειστικά στα χέρια των ξένων, των Βενετών, των Γάλλων, των Άγγλων, των Ολλανδών και των Ισανοεβραίων που είχαν γίνει δεκτοί μετά το 1483 στην αυτοκρατορία με ειδικά προνόμια.
Η νέα πολιτική των Κιουπρουλού, ήταν το ορόσημο, της πολιτικής κυριαρχίας των Βεζύρηδων και των πασάδων και χαρακτηριζόταν από την σταδιακή υποτίμηση του ρόλου των πολεμιστών στη διακυβέρνηση, καθώς η πηγή των κρατικών εσόδων δεν μπορούσε πια να ήταν η απόκτηση νέων εδαφών, αλλά η εκμετάλλευση των ήδη υφισταμένων πόρων .
Το περιβάλλον των Βεζύρηδων και των πασάδων, συνέβαλε στην δημιουργία της νέας ελίτ, με «νέα ήθη», αφού αναμίχθηκε στις οικονομικές δραστηριότητες, έλεγχε βακούφια και ισόβιους «μελικανέδες» τους οποίους ενοικίαζε και υπενοικίαζε στις επαρχιακές ελίτ, και συνεταιριζόταν με τούς εμπόρους.
Σε αυτή την κοινωνία, οι «Ρωμιοί» της Κωνσταντινούπολης έκαναν τον διαμεσολαβητή ανάμεσα στους ξένους και τους ντόπιους. Ήσαν μεταφραστές, μεσίτες, μεταφορείς, και εμπορικοί πράκτορες.
Ο Παναγιώτης Νικούσιος, πριν γίνει Μέγας Δραγουμάνος, ήταν μεταφραστής του Γερμανού πρέσβη, όπως και ο πρώτος δραγουμάνος του στόλου Ιωάννης Πορφυρίτης (1701-1710). Ο Σκαρλάτος Καρατζάς ήταν μεταφραστής στην ολλανδική πρεσβεία, και ο Γρηγόριος Γκίκας στην γερμανική.
Ο Μεχμέτ Πασά, ο πρώτος Κιουπρουλού, ήταν από το Μπεράτι και έφθασε στην Κωνσταντινούπολη με το «παιδομάζωμα». Μέσα από τον στρατό κατάφερε να γίνει το 1644, Μπεηλαράμπεης στην Τραπεζούντα. Η περιφέρεια του επεκτάθηκε ως το 1650 με την Καραμανία και την Ανατολία, και το 1652 ενώ διαρκούσε ο πόλεμος με τη Βενετία και την Αυστρία , έγινε Μέγας Βεζύρης, αλλά μία εβδομάδα μετά, λόγω της διαπάλης για την εξουσία εντός του Παλατιού απομακρύνθηκε . Αποσύρθηκε στο «Τσιφλίκι» του πεθερού του,
στο Κιουπρουλού της Ανατολίας, και επέστρεψε το 1656, αναλαμβάνοντας την ευθύνη του πολέμου, την οποία ,μέχρι τότε, είχε ο Σουλτάνος.

Περισσότερα για την κάστα των Φαναριωτών τους Κοτσαμπάσηδες τους Υψηλάντες και τους Κιουπρλουλού στην "Επανάσταση των Φιλογενών".

Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

Ο Ρώμας, οι Αγγλοι, η Στοά Ρόπαλον του Ηρακλέους, η Στοά της Ζακύνθου και η δολοφονία του Καποδίστρια

του Σπύρου Χατζάρα

Η δολοφονία του Καποδίστρια οργανώθηκε από τον πορτογάλο μασόνο, και πράκτορα των Άγγλων, Αλμέιντα  που ήταν φρούραρχος του Ναυπλίου  και τον επικεφαλής της Στοάς της Ζακύνθου Ρώμα. Σύμφωνα με τον Νικόλαο Σπηλιάδη, στη δολοφονία εμπλεκόταν και ο πολιτάρχης του Ναυπλίου, Παναγιώτης Χρυσανθόπουλος, ο επονομαζόμενος Κακλαμάνος, ο οποίος διόριζε τους σωματοφύλακες του Καποδίστρια, και προς τον οποίο κατέβαλαν 3000 δίστηλα
ο Γεώργιος Κουντουριώτης, ο Ιωάννης Ορλάνδος, ο Δημήτριος Βούλγαρης, και ο Σταμάτης Μπουδούρης . Η προσχεδιασμένη δολοφονία του κυβερνήτη από πληρωμένους μπράβους επιβεβαιώνεται και τεκμηριώνεται και από τον Τρύφωνα Ευαγγελίδη.
Ο κυβερνήτης, πυροβολήθηκε εκ του σύνεγγυς και από πίσω και αυτό δείχνει τον μονόχειρα και μονόφθαλμο ΓΕΩΡΓΙΟ ΚΟΖΩΝΗ που δεν ήταν ο «σωματοφύλακας του Καποδίστρια», αλλά τοποθετήθηκε στη φρουρά του από τον Αλμέιντα εκείνο το πρωί. Ο εκτελεστής του κυβερνήτη, θα μπορούσε να είναι και ο στρατιώτης Ιωάννης Καραγιάννης, από το Ζητούνι, που ήταν διορισμένος από τον Κακλαμάνο, ως φρουρός των Μαυρομιχαλαίων. Το όπλο του είχε αγοραστεί από έναν άνθρωπο των Μαυρομιχαλαίων, ονόματι Σκορδούλη, μαζί με μια άλλη, ίδια πιστόλα, που είχε ο Γιώργος Μαυρομιχάλης, από τον Τηνιακό έμπορο Παξημάδη. Ο δεύτερος πυροβολισμός, που αστόχησε, προήλθε από τον άλλο φρουρό Μαυρομιχαλαίων, τον πατρινό Ανδρέα Γεωργίου, που στεκόταν απέναντι από την είσοδο του Αγίου Σπυρίδωνα.

Η απόφαση για την εκτέλεση του Καποδίστρια, δεν ελήφθη στην Ελλάδα , στη σύσκεψη των 5 καραβοκυραίων στην Υδρα, αλλά σε πολύ υψηλά επίπεδα.
Η απόφαση ήταν τον Ρότσιλντ, και την έφερε εις πέρας ο άνθρωπός τους ο Ουέλλιγκτον, με την έγκριση της Στοάς του Λονδίνου.
Χωρίς την εντολή της μητερας του Κόσμου ούτε ο Ρώμας, ούτε κανείς άλλος Τέκτων, θα τολμούσε να δολοφονήσει έναν «αδελφό» «τετάρτου βαθμού».

Για τον λόγο αυτό ,180 χρόνια μετά τη δολοφονία , παραμένουν ως «άκρως απόρρητοι» οι ενοποιημένοι Φάκελοι, «THE ASSASSINATION OF KAPODISTRIAS», που περιέχει όλα τα σχετικά αγγλικά έγγραφα, και πιθανώς το ιδιόχειρο σημείωμα του μεγάλου Δασκάλου της «μητέρας του Κόσμου», του δούκα του Σάσεξ , Αύγουστου Φρειδερίκου, και ο Φάκελος Μάουερ, του μέλους της αντιβασιλείας και Υπουργού της Δικαιοσύνης , που είχε συγκεντρώσει τα δικά του στοιχεία, και τον οποίο με κάποιο τρόπο τον έβαλαν στο χέρι οι Αγγλοι, με τίτλο «MINISTER DE LA JUSTICE, A ΄ SA MAJSTΕ΄ LE ROIS POUR LA REGENCE».

Οι Κωνσταντίνος και Γεώργιος Μαυρομιχάλης που μετείχαν της συνομωσίας ήσαν παρόντες στη δολοφονία, και είχαν τον ρόλο που είχε ο Όσβαλντ στη δολοφονία του Τζών Κέννεντυ.


Δεκατρείς ημέρες μετά τη δολοφονία του Εθνάρχη , στις 9 /21 Οκτωβρίου 1831, η πατσαβούρα των Άγγλων, ο «Απόλλων» της Ύδρας , ανέστειλε την κυκλοφορία του. Στο τελευταίο φύλλο του «Απόλλωνα», ο Πολυζωίδης και η παρέα των δολοφόνων πρακτόρων έγραφαν: «Παύομεν την έκδοσιν της εφημερίδος μας, επειδή απολαύσαμεν τον σκοπόν μας- ο τύραννος δεν υπάρχει πλέον». Το έργο είχε επιτευχτεί .

Ο μόνος λόγος ύπαρξης και χρηματοδότησης του «Απόλλωνα», ήταν η πρόκληση εσωτερικής αστάθειας και η ανατροπή του Καποδίστρια. Αρχισυντάκτης της πατσαβούβρας ήταν ο πράκτορας Τάσος Πολυζωίδης. Σύμβουλος Έκδοσης ήταν ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και συντάκτες ο πράκτωρ Θεόκλητος Φαρμακίδης, ο πράκτωρ Κωνσταντίνος Ζωγράφος και ο φαναριώτικες αδελφοί Σούτζοι.
Στο μεταφραστικό, για την απόδοση των αντικαποδιστριακών κείμενων των αγγλικών εφημερίδων, δούλευε ο (φιλέλληνας) πράκτορας Εδουάρδος Μάσσων, (Edward Masson), ο μετέπειτα επίτροπος του ….«Λαοδικείου».
Αυτή ήταν η στενή παρέα των δολοφόνων του Καποδίστρια.
Κώλος και βρακί, ήσαν οι πράκτορες Πολυζωίδης και Μάσσων.

Η εντολή για την έκδοση της εφημερίδας «Απόλλων» δόθηκε με ιδιόχειρο σημείωμα του υπαλλήλου του Ρότσιλντ, του Δούκα του Ουέλλιγκτον, προς τον λόρδο Αμπερτήν στις 10/22 Μαΐου 1829, για να εξαπολυθεί επικοινωνιακός πόλεμος κατά του Καποδίστρια.

Το χειρόγραφο σημείωμα του Ουέλλιγκτον για την έκδοση του «Απόλλωνα», βρίσκεται στο αρχείο Ουέλλιγκτον , με κωδικό «Docref=WP1/1022/8». Στο ιδιόχειρο σημείωμα του το Κάθαρμα , ο υπαλλήλος του Ρότσιλντ, Δούκας του Ουέλλιγκτον, που κυβερνούσε την Αγγλία στο όνομα του Ρότσιλντ, και ο οποίος έδωσε την εντολή για τη δολοφονία του Κυβερνήτη, έδωσε έγκριση στον λόρδο Αμπερτήν για την έκδοση της εφημερίδας «Απόλλων» του Πολυζωίδη.

Ο Δούκας του Ουέλλιγκτον συμφωνούσε σχετικά με τη σκοπιμότητα ενός επικοινωνιακού πόλεμου κατά του Καποδίστρια, από τις εφημερίδες στα νησιά του Ιονίου, και της Πελοποννήσου , ο οποίος, «μπορεί να είναι χρήσιμος ώστε να συνειδητοποιήσει ο Καποδίστριας ότι και άλλοι μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτό το όπλο, καθώς και εκείνος». Με το ίδιο έγγραφο δινόταν επίσης οδηγία στον πρόξενο κ. Ντόκινς να μεταφέρει στον Καποδίστρια, τη γνώμη, «ότι η συμπεριφορά του δεν τυγχάνει εγκρίσεως».

Αυτοί ήταν οι «δημοκρατικοί», «συνταγματικοί» αντιπολιτευόμενοι της Ύδρας και του "Απόλλωνα". Έμμισθοι πράκτορες.
Ο «Φάρος της Εθνοπροδοσίας», και πράκτορας των Άγγλων Τάσος Πολυζωίδη, έβγαλε το πρώτο φύλλο του «Απόλλωνα» στις 11 Μαρτίου 1831 και διανέμονταν στην ελεύθερη Ελλάδα με τα Υδραίικα πλοία.
Στην εφημερίδα αυτή, δημοσιεύθηκαν ψεύδη, ύβρεις και συκοφαντίες κατά του αρχηγού του Έθνους και καλούσαν τους Ελληνες σε απείθεια στους νόμους, περιφρόνηση της κυβέρνησης και Αποστασία. Η φατρία της Ύδρας, δεν μεταχειρίστηκε τον Τύπο μόνο για να διεγείρει τα πάθη και να δυσφημίσει την Ελλάδα με πλαστές ειδήσεις στην Ευρώπη, αλλά τον αξιοποίησε και για την ενθάρρυνση οργανώσεως ένοπλων κινημάτων.
Ο Πολυζωίδης, ο συντάκτης του «Απόλλωνος» , ο αγαπητός των αρχηγών της φατρίας, διέθετε και έμμισθο φρουρά.

Ο πράκτορας των Πολυζωίδης, πανηγύριζε για την δολοφονία του Εθνάρχη γράφοντας , « έπεσε το τέρας της τυραννίας, έπεσεν ο τύραννος», και εξηγούσε ότι, «έπεσε θύμα της ακραιφνούς φιλοπατρίας νέων Αρμοδίων και νέων Αριστογειτόνων, νέων Βρούτων και νέων Κασίων».

Η εφημερίδα «Ήλιος» ,που έβγαλε ο Σούτζος με λεφτά των Βαυαρών για να υποστηρίξει το καθεστώς της Αγγλοκρατίας , έγραφε, τον Ιούνιο του 1833: «Άμετρος η διαφορά μεταξύ Οθωνος και Ιωάννη Καποδίστρια.
Ο Καποδίστριας είχε σκοπό να μας υποδούλωση και να μας καταστήσει επιλήσμονας των προγόνων μας και ωνόμαζε ανοησίες τας αθανάτους πράξεις της επαναστάσεως μας».
        Η βλακώδης και αναπόδεικτη, μαύρη προπαγάνδα ,«ο Καποδίστριας είχε σκοπό να μας υποδούλωση», επαναλαμβάνοταν σταθερά πανομοιότυπα, από τον Κοραή ,στον Πολυζωίδη, στον Σούτζο, στον Σπ. Τρικούπη , και στα «ξυπόλυτα τάγματα» των μαθητών τους του Βερέμη και του Λιάκου .
Παρίσταναν τον Καποδίστρια , που εκλέχθηκε με τη λαϊκή βούληση, σαν δικτάτορα, ενώ Εκείνοι πήραν την εξουσία με πραξικόπημα.
Και ακόμα κατηγορούσαν τον νεκρό ηγέτη ότι, «ήθελε να μας καταστήσει επιλήσμονας των προγόνων μας». Αυτός που δούλεψε όσο έζησε για την αναγέννηση της ελληνικής συνείδησης και ταυτότητας , και επίσης έλεγαν, και «ωνόμαζε ανοησίες τας αθανάτους πράξεις της επαναστάσεως μας».
Σε αυτήν την κατηγορία όλα τα ψέματα πάνε μαζί. Ουδέποτε ωνόμασε, «ανοησίες», «τας αθανάτους πράξεις της επαναστάσεως».
Ανοησία, και μάλιστα μεγάλη αποτελούσε το «μας», που έγραφε ο αμέτοχος βουτυρομπεμπές αλά πολίτα, Σούτζος, λες και αγωνίστηκε στην πρώτη γραμμή του 21,και όχι στο μέτωπο «των Παρισίων.
Το πλαίσιο του επικοινωνιακού πολέμου που κήρυξε στον Καποδίστρια ο Ρότσιλντ δια του Ουέλλιγκτον, το περιέχει το καταστατικό της Στοάς «Ρόπαλον του Ηρακλέους», που ίδρυσε στο Ναύπλιο ο Ρώμας, που ανέφερε:
«Αλλά βλέπομεν τα δικαιώματα όλων των προμάχων και κληρικών και πολιτών και στρατιωτικών κινδυνεύοντα νά χαθώσιν, αρπαζόμενα και καταχρώμενα από ανθρώπους, οίτινες ούτε επάθον, ούτε επεθύμησαν νά φροντίσουν υπέρ Πατρίδος, και οιτινες πάσχουν νά μας αποδείξουν ως ταραχοποιούς φίλους τής αναρχίας, φατριαστάς, ιδιοτελείς κ.τ.λ. Ευρέθημεν διηρημένοι, φιλονεικούντες τες διά τά δικαιώματά μας... Διά τούτο γενική περιφρόνησις. Όνομάζουν τους ήρωάς μας, ληστάς, τούς Αρχιερείς και Ιερείς, μαυροφόρους αγρίους, τούς πολιτικούς, φατριαστάς. Χάρις είς τήν θείαν πρόνοιαν παρουσιάζεται ως εκ θαύματος χειρ κραταιά διά νά υποστήριξη τα δικαιώματά μας».

Η αντίδραση των Καποδιστριακών «Φιλόγενών» στα Επτάνησα προς τις ενέργειες της Στοάς του Ρώμα, που συνέπραττε με τις ραδιουργίες των Άγγλων, ήταν έντονη. Στην Κέρκυρα, όπως έγραψε ο αγγλόφιλος ιστορικός της Επτανήσου,
Π. Χιώτης, . «τοσούτον εξήφθησαν κατά των κολάκων του Αρμοστού Άδαμ, όστις εκ του φανερού συνεκοινώνει με τους αντικαποδιστριακούς, ώστε τινάς αυτών ελιθοβόλησαν, και το φαρμακείον όπου συνηθροίζοντο, ήθέλησαν να καύσωσι». Στη δε Ζάκυνθο, όταν έφθασαν με υδραίικο πλοίο για «επαφές» με τον Ρώμα, ο Ζαΐμης και ο Μπενιζέλος Ρούφος, «ο κοινός λαός ελιθοβόλησεν, και ηνάγκασεν αυτούς ν’αναχωρήσωσι ταχύτερον, και σωθώσιν εις Ύδραν».

Ο Δεληγιάννης, ο Ζαΐμης,ο εβραίος Ρούφος ο Λόντος και ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, ήσαν Κανονικοί τέκτονες και μέλη της Στοάς της Ζακύνθου.
Ο Ζαΐμης, ο Δεληγιάννης και οι Φαναριώτες ίδρυσαν την Στοά «Ρόπαλον του Ηρακλέους».
Ο Φωτάκος στα απομνημονεύματά του ανέφερε: «Κατά το χρόνο εκείνο κυκλοφορούσε η ιδέα ότι η Εταιρία των μασόνων έχει τα άπαντα κοινά, ότι η αδελφότης καταβάλλει ότι έχει προς βοήθεια του άλλου και ούτω δεν αφήνει τους αδελφούς να περιπέσουν σε δυστυχήματα», και προσέθετε: «Στο Ναύπλιον ανεφάνησαν διάφορες Εταιρίες».
Οι εκλεκτοί που έμπαιναν, στις παραφυάδες της «αγγλικής Στοάς», εξασφάλιζαν μια σιγουριά και προσέφεραν βέβαια σαν αντάλλαγμα υπακοή.
Μελος της «Στοάς Ρόπαλον του Ηρακλέους», ήταν και ο Ρουφιανόγιαννης που στα απομνημονεύματα του έγραφε:
« Σε ολίγες ημέρες βγάζουν ότι ξεσκέπασαν μίαν εταιρία και θέλουν να μας ορκίσουν, να ’μαστε πιστοί εις τον Κυβερνήτη. Εγώ αν ήξερα αυτό, να ’χω την κατάρα της πατρίδας. Έβγαλε εγκύκλιον παντού ο Κυβερνήτης κι’ έλεγε ότι «μία εταιρία γίνεται του «Γερακλέους» και δι’ αυτό να ορκιστήτε πως δεν ενέχεστε εις αυτό και να είστε πιστοί». Ορκίστηκαν όλοι. Εγώ έφκειασα όρκον δικό μου. Μου κόβουν τον μιστόν μου, σ’ έναν ξένον τόπον με τόση φαμελιά. Τότε φκειάνω μίαν αναφορά εις τους Αντιπρέσβες των Δυνάμεων. Μαθαίνει αυτό ο Κυβερνήτης, με προσκαλεί και μου δίνει τον μιστόν μου. Και με τήραγε σαν η γάτα το ποντίκι. Ήθελαν να μας ορκίζουν σαν γομάρια διά το κέφι τους και ύστερα να μας λένε επίορκους».

Η εταιρεία «Ρόπαλον του Ηρακλέους», που λειτουργούσε με κέντρο το Ναύπλιο, καθοδηγείτο από τον Ρώμα , και έπαιξε κρίσιμο ρόλο στο «πραξικόπημα» της αγγλόδουλης συμμορίας της Ύδρας κατά του Καποδίστρια, και στην δολοφονία του. Λίγες μέρες πριν τη δολοφονία του, ο Καποδίστριας δημοσίευσε στην «Γενική Εφημερίδα»,τον οργανισμό της στοάς του Ηρακλέους στις 26 Αυγούστου/ 8 Σεπτεμβρίου 1831. Στις 14/26 Ιουλίου, κατά την διάρκεια της κρίσης του Πόρου, και ενώ εξελισσόταν η απόπειρα ανατροπής της κυβέρνησης, κυκλοφόρησε η πρώτη μυστική εγκύκλιος του Καποδίστρια, για τις «μυστικές εταιρείες».
Ο Καποδίστριας έγραφε στην «Γενική Εφημερίδα»:
«Εσχάτως επεχείρησαν ολίγα τινά άτομα να σχηματίσουν εις την Ελλάδα μυστικήν τινα εταιρία, προσπαθούντες , παντοιοτρόπως να εξαπλώσουν την απάτην εις ολας τας κλάσεις των ανθρώπων. Ταύτης τα ολέθρια αποτελέσματα αισθανόμενος αγαθός τις ανήρ, ζηλωτής των συμφερόντων της πατρίδος και πιστός εις τήν Κυβέρνησιν, έσπευσε να μας αποκαλύψη το μυστικόν, και νά μας γνωστοποιήση τον οργανισμόν αύτης. Είμεθα πεπεισμένοι, ως καί αποχρόντως έδειξαν μέχρι σήμερον τα πράγματα οτι εις τοιαύτην απάτην, ουτε υπέκυψαν, ουτε είναι δυνατόν νά υποκύψουν νουνεχείς άνδρες. Μ' ολα ταυτα διά νά επιστήσωμεν καί τήν προσοχήν των απλουστέρων, (των όσων ή άκακος ψυχή τυχόν προκατελήφθη, ή ενδέχεται να προκαταληφθή από αυτήν την άπάτην, σπεύδομεν νά δημοσιεύσωμεν τήν περίληψιν του οργανισμού της μυστικής αύτης εταιρίας, συνωδευμένην με ολίγας τινάς παρατηρήσεις μας πρός άνάλυσιν αυτού. Δημοσιεύομεν μόνον διά ν' αποφύγωμεν την απεραντολογίαν του οργανισμού αυτού.»

Προκαταρκτικός Όρκος

Ορκίζομαι εις τον Εσταυρωμένον και εις το όνομα τής Πατρίδος νά φυλάξω μυστικά, όσα ό (δείνα) θέλει νά ανακαλύψη, καί νά φανερώσω τήν αλήθειαν εις όσα ερωτηθώ παρ' αυτού...Ή επιθυμία λαμπρότητος τής θρησκείας και της ελευθερίας τής Πατρίδος μας εκίνησαν εις τόν τής απολαύσεως τούτων άγώνα... Αλλά βλέπομεν τα δικαιώματα όλων των προμάχων και κληρικών και πολιτών και στρατιωτικών κινδυνεύοντα νά χαθώσιν, αρπαζόμενα και καταχρώμενα από ανθρώπους, οίτινες ούτε επάθον, ούτε επεθύμησαν νά φροντίσουν υπέρ Πατρίδος, και οιτινες πάσχουν νά μας αποδείξουν ως ταραχοποιούς φίλους τής αναρχίας, φατριαστάς, ιδιοτελείς κ.τ.λ. Ευρέθημεν διηρημένοι, φιλονεικούντες τες διά τά δικαιώματά μας... Διά τούτο γενική περιφρόνησις. Όνομάζουν τους ήρωάς μας, ληστάς, τούς Αρχιερείς και Ιερείς, μαυροφόρους αγρίους, τούς πολιτικούς, φατριαστάς. Χάρις είς τήν θείαν πρόνοιαν παρουσιάζεται ως εκ θαύματος χειρ κραταιά διά νά υποστήριξη τα δικαιώματά μας. Άλλ' απαιτεί προηγουμένως τήν μεταξύ μας ένωσιν τότε θέλει μας υποστηρίξει ως εκ θαύματος καί αοράτως. Τούτου ένεκα ή κραταιά αυτή χείρ υπαγόρευσε κατάστημα, εις το οποίον πρέπει νά γραφώσι τα ονόματα των Ελλήνων, όσοι έχουν απόφασιν νά μη χάσουν τα δικαιώματά των.
Το κατάστημα ονομάζεται Κατάστημα Δυνάμεως, ήτοι του Ηρακλέους.

Α. Ή αδελφότης τής Δυνάμεως έχει πρώτιστον σκοπόν τήν «ενωσιν τών Ελλήνων», όσοι συνέτρεξαν εις τήν ελευθερίαν της Πατρίδος, και τήν αξιοπρεπή αποκατάστασιν της εκκλησιαστικής τάξεως.
Β. Εις τήν αδελφότητα δεν εμβαίνουν, ειμή όσοι εδούλευσαν τήν Πατρίδα έν καιρω των δεινών της.
Γ. Οσοι εμβώσι, χρεωστούν να φανερώσουν αν είναι εις άλλην εταιρίαν, και ποιος ό σκοπός εκείνης, καί δεν εμπορούν εις το εξής νά έμβουν εις άλλην.
Δ. Να υπερασπίζωνται αλλήλους, χωρίς όμως νά προσκρούουν εις τούς νόμους τής Πατρίδος.
E. Να λησμονήσουν το κατά τού συναδελφού πάθος.
ΣΤ. Να μη κακολογούν, ή κατατρέχουν τούς συναδελφούς, νά σέβωνται και τιμούν τούς ανωτέρους, νά τιμούν καί νά αγαπούν τούς ομοίους και τούς κατωτέρους.
Ζ. Να υπερασπίζωνται τα δικαιώματα τών συναδελφών και νά εργάζωνται μετ' αυτών, ώστε νά γίνουν αί ανήκουσαι αμοιβαί εις τούς εκδουλεύσαντας.
Η. Να βοηθούν τούς δυστυχείς συναδελφούς.
Θ. Εάν ήναι εις υπούργημα και έχουν τα μέσα, χρεωστοϋν νά βοηθούν τούς συναδελφούς δια νά έμβουν εις υπούργημα.
I. Να ενεργούν διά νά γείνουν πολλά Σχολεία και νά συνεισφέρουν εις τήν σύστασιν των, εάν έχουν κατάστασιν.
ΙΑ. Να κάμνουν μνημόσυνον τών υπέρ πατρίδος θυσιασθέντων, εάν έχουν τόν τρόπον.
IB. Να φροντίζουν διά τα ορφανά καί χήρας τών υπέρ Πατρίδος θυσιασθέντων. ΙΓ. Νά φροντίζουν διά τόν καλλωπισμόν τών εκκλησιών.
ΙΔ. "Έκαστος έχει τήν άδειαν νά κατηχήση μέχρι τών πέντε.
IE. "Έκαστος, οσάκις ζητηθή από τόν κατηχητήν, νά συντρέξη είς υπεράσπισιν τών βάσεων τής αδελφότητος, χρεωστεί νά υπακούση χρεωστεί νά μη φανερώση εις κανένα από ποιόν εκατηχήθη
ΙΣΤ. Έκαστος έχει τόν βαθμόν του Ηρακλέους.
ΙΖ. Τα σημεία τής αδελφότητος τής Δυνάμεως είναι: ό εισερχόμενος κάμνει το σημείον του σταυρού εις το μέτωπον με τόν δάκτυλον της δεξιάς χειρός, ό παρευρεθείς, εις απάντησιν κάμνει τό σημείον τού σταυρού εις το αριστερόν μάγουλον με τόν ίδιον δάκτυλον της αριστεράς χειρός. Μετά ταύτα χαιρετών αναφέρει εις τήν ομιλίαν του «Τζεκούρι», και ό αντιχαιρετών «Δικαίωμα».
Μετά ταύτα εις εξ αυτών πλησιάζων εις τόν άλλον λέγει, «Γνωρίζεις τόν Ηρακλέα», και ό έτερος αποκρίνεται, «Τον έχω προστάτην».
"Οταν εις όλα αυτά συμφωνήσωσι τότε πρέπει νά γνωρισθούν ως συναδελφοί τής αδελφότητος τής Δυνάμεως.
ΙΗ. Όταν ό κατηχηθείς δεν έξεύρη γράμματα, δέ λαμβάνει τήν κατήχησιν ταύτην, άλλά μόνον το έφοδιαστικόν. Τούτο είναι έν όγδοον χαρτίου έχον ζωγραφισμένην τριγύρω τήν δάφνην, εις το άνω μέρος τόν ακοίμητον όφθαλμόν, υποκάτω τούτου τόν σταυρόν καί είς το μέσον δύο χείρας βαστούσας το ρόπαλον τού Ηρακλέους. Εις τούτο ύπογράφεται ό κατηχητής με το σημείον του.
"Ο ρ κ ο ς
ΙΘ. Ορκίζομαι εις τήν αγίαν Τριάδα, εις κ.τ.λ. Να μη προδώσω όσα με εξεμυστηρεύθη και θέλει μ' εκμυστηρευθή ό (δείνα) κατηχητής μου, μήτε νά τα φανερώσω εις κανένα έφ' όρου ζωής μου, ούτε εις τήν ιεράν εξομολόγησιν. Να ενεργήσω κατά τόν οργανισμόν της αδελφότητος. Να ενεργήσω ο,τι δύναμαι κατά τάς διαταγάς τού κατηχητού μου, πηγάζοντας από τήν κραταιάν χείρα καί τόν σκοπόν της αδελφότητος. "Άμα κατηχήσω μέχρι τών πέντε, νά καύσω τόν παρόντα διοργανισμόν, καί να φυλάττω μόνον το έφοδιαστικόν, καθώς και νά το καύσω, όταν ασθενήσω βαρέως.
Κ. Ό κατηχηθείς γράφει αμέσως φιλικόν γράμμα ιδιοχείρως, εάν έξεύρη γράμματα, προσθέτων τήν ύπογραφήν του, και όποιον θέλει σημείον εάν δεν εξεύρη γράμματα, προσθέτει μόνον το σημείον.
Κ.Α. Ό κατηχητής ορκίζεται πρός τόν κατηχηθέντα νά στείλη το φιλικόν του γράμμα εις τήν βίβλον, και νά μη τόν διατάξη, ειμή όσα διαταχθή από τόν ιδικόν του κατηχητήν.
KB. Ό κατηχηθείς ορκίζεται νά μη δώση τήν κατήχησιν εις κανένα αγράμματον. (σσ. Τον αγράμματο Μακρυγιάννη γιατί τον κατήχησαν;)

Τα 200 χρόνια του Ελληνικού Πατριωτικού και Εθνικού Κινήματος

Εμπρός λοιπόν οι αληθινοί Πατριώτες να γιορτάσουμε
τα 200 χρόνια τους ελληνικού πατριωτικού Κινήματος

του Σπύρου Χατζάρα

Πριν μερικά χρόνια, ο αγράμματος και αστοιχείωτος εκσυγχρονιστής
Θ. Πάγκαλος, σε διάλεξή του στην Οξφόρδη, χαρακτήρισε, τους επαναστάτες του 1821, «ένα μάτσο αδαείς χωρικούς…», και τόνισε ότι «μετά από την απελευθέρωση ψήφιζαν οποιονδήποτε θα μπορούσε να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά τους». Όσα είπε τότε ο Πάγκαλος, ήσαν αληθινά για τους ιδιοτελείς και ιδιωφελείς πελάτες των ξένων δανειστών , ( Ρότσιλντ), της Στοάς του Λονδίνου και της θυγατέρα της στην Αχαρνών. 

Η πλαστογραφημένη «καθεστωτική εκδοχή», για την εθνικοαπελευθερωτική Επανάσταση , δημιουργήθηκε, για να αποσιωπηθεί η επαναστατική δραστηριότητα των Πατριωτών, των «Φίλων του Γένους», που είχαν επικεφαλής τον Ιωάννη Καποδίστρια, και ταυτόχρονα για να εξυπηρετηθούν οι δολοφόνοι του Καποδίστρια , που επανέκτησαν τον έλεγχο του «ανεξάρτητου» ελληνικού κράτους, μετά την δολοφονία.

Το 2014, διάφορες οργανώσεις δήθεν «πατριωτών» και μη, εόρτασαν τα 200 χρόνια του «Φαντάσματος» της Αγγλικής Προπαγάνδας, της ουδέποτε ιδρυθείσης και μηδέποτε υπαρξάσης, «Φιλικής», και για να τιμήσουν τον δικό τους ,της Στοάς της Λευκάδος, τον λαδέμπορα , το λαμόγιο παραμυθατζή και πλαστογράφο Ξάνθο. Έτσι λοιπόν, «στις 14 Σεπτεμβρίου του 1814 συναντήθηκαν στην Οδησσό τρεις άνδρες ελληνικής καταγωγής έχοντας στο μυαλό τους μιαν αλλόκοτη ιδέα: να συστήσουν μια μυστική εταιρεία η οποία θα οργάνωνε την Ελληνική Επανάσταση εναντίον της πανίσχυρης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τα άτομα αυτά δεν διέθεταν κάποιο ιδιαίτερο κύρος, κάποια ξεχωριστή ικανότητα, πλούτη ή έστω τα απαραίτητα πνευματικά εφόδια που να δικαιολογεί στο ελάχιστο το εγχείρημά τους, το οποίο αντικειμενικά στερείτο σοβαρότητας και… τύχης. Κι όμως, στην Ιστορία δεν είναι ούτε
η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που το ανθρωπίνως αδύνατο γίνεται δυνατό».

Έτσι λέει η Στοά. Και η ΕΔΑ. Και ο Πάγκαλος.

Όμως, το 1817, πριν 200 χρόνια, κυκλοφόρησε νόμιμα στα Επτάνησα , και χέρι με χέρι σε όλο τον ελληνικό χώρο, το «Δοκίμιον περί Πατριωτισμού», «ως υπαγόρευμα Πατριώτου είς φιλογενείς ψυχάς» και προανήγγειλε στους Φιλογενείς την επερχόμενη απελευθέρωση, τονίζοντας :
«Θαρσείτε Έλληνες! Των αγώνων σας το στάδιον μέγα δεν είναι. Ολίγη φιλοτιμία και η νίκη είναι βεβαία. Μικρός σπινθήρ πατριωτισμού και η γενική και μερική ευδαιμονία βεβαιοτάτη».

Ετσι τέθηκαν οι βάσεις τους ελληνικού εθνικιστικού κινήματος, καθώς, η επαναστατική προσπάθεια των Φιλογενών είχε εισέλθει στην «τελική ευθεία».

Της έκδοσης αυτής είχε προηγηθεί η σύγκρουση των Ελλήνων πατριωτών με τον «Ιόνιο λαό» που ζητούσε στο Συνέδριο της Βιέννης,την προστασία του βρετανικό Στέμματος. Το «Δοκίμιον περί Πατριωτισμού»,ήταν η απάντηση στα επιχειρήματα των αγγλοφρόνων του «Ιόνιου Λαού», και τόνιζε (στους Έλληνες της Επτανήσου ότι , «η Πατρίς το Έθνος, η Ευρώπη ολόκληρος τρέφει χρηστάς ελπίδας εις τα υποκείμενα σας», « και με ανυπομονησίαν περιμένει τους καρπούς του ευγενούς πατριωτισμού και των ενδόξων αγώνων σας».
Το «Δοκίμιον περί Πατριωτισμού», που μιλούσε για την «αξία της ευγενούς αρετής του Πατριωτισμού», ήταν η τελική ιδεολογική προκήρυξη της μυστικής «Εταιρείας των Φίλων», της Ελληνικής Επαναστατικής Οργάνωσης ,που προσδιόριζε τον χαρακτήρα της Επανάστασης σε Εθνικοαπελευθερωτικό και άσκησε πολύ μεγάλη επιρροή στο πνεύμα των υπόδουλων Ελλήνων.
Το «Δοκίμιον περί Πατριωτισμού», είναι η βάση επί της οποίας οικοδομήθηκε το σύνθημα «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την Ελευθερία», διότι σε αυτό για πρώτη φορά υποστηρίχτηκε ότι, «το υψηλό πνεύμα του Πατριωτισμού είναι υπαγόρευμα της Χριστιανικής διδασκαλίας καθόσον η βάση του Χριστιανισμού, είναι η αγάπη προς τον πλησίον , και ο Πατριωτισμός, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η αγάπη προς τον πλησιέστερο, τον συμπολίτη και ομογενή μας». Παράλληλα, το «Δοκίμιον περί Πατριωτισμού», είχε και κοινωνική πολιτική πλατοφόρμα τονίζοντας ότι «οι αληθινοί πατριώτες υπερασπίζονται», «τα ιερά δικαιώματα του λαού», «την ελευθερία του λαού» και «τα δίκαια των αθώων». Το «Δοκίμιον περί Πατριωτισμού», των επαναστατών ,ήταν το πρώτο πολιτικό κείμενο του αναγεννημένου ελληνισμού που αναφερόταν αποκλειστικά σε «Έλληνες» και όχι σε «Γραικούς», όπως έκανε ο Κοραής ή Ρωμιούς, και στο Γένος των Ελλήνων και όχι στο Γένος των Ορθοδόξων, και ήταν ένα από τα πιο πρώιμα εθνικιστικά κείμενα σε όλη την Ευρώπη που μίλαγε για την φυσική διάσταση τους Έθνους και την «συνειδητή αλληλεγγύη» όλων των μελών του έθνους.
Η «ιδεολογική επαναστατική μπροσούρα» των Φιλογενών, που κυκλοφόρησε
το 1817, ήταν το πρώτο «πολιτικό Δοκίμιο» στην Ελληνική γλώσσα.
Με τη λέξη «δοκίμιο», που δημιούργησαν από το ρήμα «δοκώ» οι συγγραφείς , απέδωσαν στα ελληνικά την έννοια του Essay (Essai) του Τζών Λόκ. 
Είναι πιθανό η αλυσίδα της λεκτικής παραγωγής να ξεκίνησε από τον αιολικό τύπο του «δοκώ» και του «οίομαι», το «δοκίμωμι» που χρησιμοποίησε και η Σαπφώ. Μπορεί όμως η βάση της δημιουργίας της νέας λέξης να ήταν το δημώδες «δοκιούμαι», που σημαίνει, εννοώ, αντιλαμβάνομαι, καταλαβαίνω. Όπως και να έχει, έτσι μπήκε το «δοκίμιο»στα Ελληνικά. Το δεύτερο «Δοκίμιο», ήταν αυτό για τη «Φιλική Εταιρεία», του Φιλήμονα.
Αυτή, η «ιδεολογική επαναστατική μπροσούρα», ήταν το τρίτο συλλογικό πολιτικό προεπαναστατικό κείμενο των Φιλογενών, που απευθυνόταν προς όλο το Γένος των Ελλήνων, μετά την «Ελληνική Νομαρχία» και το «Ρωσοαγγλογάλλο». Το «Δοκίμιον περί Πατριωτισμού», ήταν «αφιερωμένο» από τους Ε.Φ, που το έγραψαν , σε «φιλογενείς ψυχές», όπως ανέφεραν στον πρόλογο. Τα αρχικά Ε.Φ. (είτε «Εταιρεία των Φίλων» είτε «Εταιρεία του Φοίνικα»), έδειχναν ανθρώπους που ήσαν πολύ κοντά στον Καποδίστρια.

Στο «Δοκίμιον περί Πατριωτισμού» του 1817, ο Ιωάννης Καποδίστριας , χαρακτηριζόταν ως, «η Κορωνίδα του Ελληνικού Γένους, ο αληθής και ζων στύλος της Πατρίδος, και το καύχημα του Γένους ολοκλήρου», «νέος Μιλιτιάδης και Θεμιστοκλής». Ο Ε.Φ. μάλιστα έψαλε «Πολυχρόνιο», προς τον «Γενναίο και ένδοξο Άνδρα», τον «Άγιο Ιωάννη του Φοίνικα», τονίζοντας τους λαμπρούς του αγώνες, «υπέρ του Γένους».
«Το όνομα σου είναι χαραγμένο στις καρδιές όλων μας , και οι αληθινοί πατριώτες Βλέπουν στο πρόσωπο σου τον δεύτερο Μιλιτιάδη και τον νέο Θεμιστοκλή», έλεγε. Αυτά, οι ιστορικοί των δολοφόνων τα ξέχασαν.

Το 1847, το Δοκίμιον περί πατριωτισμού επανεκδόθηκε στην Αθήνα λογοκριμένο και πλαστογραφημένο από κάποιον Π. Πατρικίο, χωρίς την αναφορά στον Καποδίστρια.

Εμπρός λοιπόν οι αληθινοί Πατριώτες να γιορτάσουμε τα 200 χρόνια τους ελληνικού πατριωτικού και Εθνικού Κινήματος.

Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

Έρχονται δυο νέα ιστορικά βιβλία του Σπύρου Χατζάρα

1. Τα 200 χρόνια του ελληνικού Πατριωτικού Κινήματος Δοκίμιο περί Πατριωτισμού των Φιλογενών του 1817

2.Οι Ρότσιλντ και οι Μασόνοι δολοφόνησαν τον Ιωάννη Καποδίστρια.

ΥΓ. Κάθε βοήθεια για να μπορέσω να τα τυπώσω δεκτή. Θα τυπωθούν ψηφιακά από 200 αντίτυπα και μετά βλέπουμε. Το αρχικό κόστος θα είναι περίπου 1300 ευρώ.Μπορείτε να κάνετε παραγγελίες από τώρα στο deltio11@gmail.com. Το κόστος αποστολής με αντικαταβολή θα είναι 26 ευρώ και για τα δύο, και 16 ευρώ για κάθε μόνο του.

Το 21ο έτος των Φιλικών.

Ο Ιωάννης Φιλήμων που είχε στην κατοχή του πολλά «εφοδιαστικά έγγραφα» των μελών της «Εταιρείας» , διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε ένας ενιαίος τύπος ,και ότι υπάρχουν διαφορετικές σφραγίδες σε πολλά απ’ αυτά. Η πολυμορφία των εγγράφων, αποτελεί απόδειξη ύπαρξη πολλαπλών Κέντρων στρατολογίας .
Η παράλληλη μύηση μελών , από πολλά Κέντρα, φωτίζει περισσότερο την ταχύτητα εξάπλωσης της Εταιρίας εντός δύο ετών. 1 817-1819.

Στο πρώτο του «Δοκίμιο» , «περί της Φιλικής Εταιρείας» , δημοσίευσε ένα απόσπασμα ανορθόγραφου εφοδιαστικού εγγράφου που το χαρακτήριζε ως «περίεργο». Από το «εφοδιαστικό» αυτό, δημοσίευσε μόνο την εισαγωγή και τη χρονολογία. Το απόσπασμα του Φιλήμονα ανεφερε: «Ις το Ονομα τις μελουσις Σοτιρίας καθιερώνω» και καταλήγει με χρονολογία
«….τριάντα Απριλίου το ικοστό πρότο των φιλικών».

Το μέγα ερώτημα ήταν γιατί διάλεξε και δημοσίευσε αυτό το απόσπασμα στο «Δοκίμιο» του 1834, ο «πιστός και ταπεινός υπήκοος του Όθωνα Ιωάννης Φιλήμων»;
Τι «μήνυμα» ήθελε να μας στείλει , παρά τις οποίες υποχρεώσεις του, με την «τέχνη της υποκρισίας»;

Στο μουσείο Μπενάκη, εντόπισα το «Εφοδιαστικό», του Μανουήλ Μπαρμπαρήγα από την Σαντορίνη με την ίδια χρονογράφηση που ναφεςρει:: « ις το όνομα μιας μελλούσης σοτιρίας καθιερονο Ιερέα Φιλικόν και αφιερώνω εις την αγάπιν τον μεγάλον ιερέον των Ελευσινίων τον πολίτην κύριον Μανουιλ Μπαρμπαριγα Σαντοριναίον απο χορίον Αγιον Νικόλαον πραγματευτιν ετών τριάκοντα τριών ώσπερ τον ιπερασπιστιν της Εταιρείας και της πατρίδας κατιχιθέντα και ορκοθέντα παρ’ εμού του Κ. Γριγορίου Καλλονού του Κριτός. Κατά το Χιλιοστόν Οκτακοσιοστόν Εικοστοπροτον Ετος. Ετος των Φιλικών Εικοστόν πρότον » .

Με πλήρες ελληνικό αλφάβητο διαβάζεται ως εξής: « Εις το όνομα μιας μελλούσης σωτηρίας καθιερώνω ιερόν Ιερέα Φιλικόν και αφιερώνω εις την αγάπην των μεγάλων ιερέων των Ελευσινίων τον πολίτην κύριον Μανουήλ Μπαρμπαρήγα Σαντοριναίον απο χωρίον Αγιον Νικόλαον πραγματευτήν ετών τριάκοντα τριών ώσπερ τον υπερασπιστήν της Εταιρείας και της πατρίδας κατηχηθέντα και ορκωθέντα παρ’ εμού του Κ. Γρηγορίου Καλλονού του Κρητός. Κατά το Χιλιοστόν Οκτακοσιοστόν Εικοστοπρώτον Ετος. Ετος των Φιλικών Εικοστόν πρώτον ».

Ο κατηχητής Γρηγόριος Καλλονός, ακολουθώντας την Ιακωβίνικη πρακτική ,μας επιβεβαιώνει την «περίεργη» χρονολόγηση των ετών από το έτος 1 των «Φιλικών», την οποία μας δίνει και ο Φιλήμων.
Ο Καλλονός δεν είναι γνωστός από τα διαθέσιμα στοιχεία περί της «Φιλικής Εταιρίας» ,και γι’ αυτό η εμφάνιση του ,στην ελληνική ιστορία , μας επιβεβαιώνει ότι , εκτός του κέντρου Οδησσού-Κωνσταντινουπόλεως,του οποίου το αρχείο πέρασε μέσω Σέκερη στον Φιλήμωνα , υπήρξε Κέντρο Φιλογενών, πού χρονολογούσε την ύπαρξη του από το 1800 και το οποίο γνώριζε το τελετουργικό και τον Κώδικα της Ομάδας της Οδησσού-Κωνσταντινουπόλεως.

Το γεγονός ότι έχουμε δύο τουλάχιστον έγραφα μας δείχνει ότι δύο τουλάχιστον άνθρωποι χρησιμοποιούσα τον όρο «έτος των φιλικών 21ο » .

Επομένως δεν είναι λάθος.
Τι να σημαίνει αυτό άραγε ;
Ο Γρηγορίος Καλλονός και ο Φιλήμων μας οδηγούν έτσι στους Φίλους του Γένους. Στη Φιλογένεια της Κέρκυρας. Οι Φιλογενείς βρίσκονταν στην Κέρκυρα και τα παιδιά τους στην Μόσχα , την Οδησσό, και την Βιέννη..

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΚΑΙΡΟΣ ΓΙΑ ΔΙΑΒΑΣΜΑ! ΑΓΟΡΑΣΤΕ ΤΗΝ ΤΕΤΡΑΦΑΡΜΑΚΟ ΤΟΥ ΧΑΤΖΑΡΑ




Τα 4 βιβλία του Σπύρου Χατζάρα
μόνο με 50 Ευρώ.
 
«Η Επανάσταση των Φιλογενών»+ «Η Κόκκινη Συμφωνία και οι Περιούσιοι ΑΘΕΑΤΟΙ» + « Το Εβραϊκό Ζήτημα»+ «ΕΑΜ -ΕΛΑΣ- ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ» , μόνο με 50 Ευρώ, μαζί με τα έξοδα αποστολής  με τα ΕΛΤΑ.


-«Η Επανάσταση των Φιλογενών». Πως ο Πατριώτης Καποδίστριας οργάνωσε την Παλιγγενεσία του 1821 και πως οι μασόνοι και οι Εβραίοι στην υπηρεσία της Αγγλίας και των Ρότσιλντ ξεπούλησαν την Ελλάδα και τους Έλληνες. 
-«ΕΑΜ -ΕΛΑΣ- ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ». Πως η SoE και η χρυσές λίρες δημιούργησαν το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, γιατί η Αγγλία δολοφόνησε  τον Μεταξά και κατέστρεψε την Ελλάδα.
- «Η Κόκκινη Συμφωνία και οι Περιούσιοι ΑΘΕΑΤΟΙ». Ποιοι και γιατί προκάλεσαν τον Παγκόσμιο Πόλεμο και ποιοι είναι η παγκόσμια Διακυβέρνηση.
-« Το Εβραϊκό Ζήτημα», το βιβλίο του Γκέμπελς για το Ολοκαύτωμα του Γερμανικού λαού  στα χέρια των όπου Γης και Πατρίς.  


Παραγγελίες στο deltio11@gmail.com  

Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

Η Φιλογένεια δεν ήταν Στοά και οι Φιλογενείς δεν ήσαν μασόνοι

του Σπύρου Χατζάρα

Όταν άρχισα να γράφω το 2000 από τη Μόσχα, για τους Φίλους του Γένους και τη Φιλογένεια, με αποκαλούσαν «γραφικό».
Μετά, ακολουθώντας το δόγμα Μαρξ, που έλεγε την αλήθεια την ώρα που έλεγε ψέματα, οι εν Ελλάδι Μασόνοι, λάνσαραν την «Beneficenza e Filogenia Riunite» (με 66 μέλη).
Η «Φιλογένεια» δεν ήταν Στοά, αλλά «Πατριωτική αδελφότητα». Μυστική Εταιρεία. Και μπορεί να είχε ως μέλη κάποιους τέκτονες αλλά δεν ήταν Μασονική Στοά.
Οι ίδιοι τώρα ομολογούν ότι δεν ξέρουν πότε ιδρύθηκε η «Φιλογένεια» και λένε ψευδώς ότι η Στοά «Filogenia », « αποτελούσε γύρω στο 1809 άλλο τοπικό πυρήνα τεκτόνων στην Κέρκυρα» , ο διακριτικός τίτλος της οποίας αποτελεί αδιαμφισβήτητη αναφορά στο Ελληνικό Γένος, και ότι , «η Στοά είχε μόλις συσταθεί μάλλον αποσχισματικά από την «Beneficenza» και υπέβαλε απευθείας αίτηση για παροχή Συνταγμάτων του Φιλοσοφικού Σκωτικού Δόγματος στην προϊστάμενη αρχή , στο Παρίσι».
Επομένως η Φιλογένεια, ως «Πατριωτική αδελφότητα» και Μυστική Εταιρεία που ιδρύθηκε το 1800, δεν είχε καμιά σχέση με την πρωτοβουλία ορισμένων τεκτόνων μελών της, που αποχώρησαν από την «Beneficenza» και ζήτησαν από την γαλλική Μεγάλη Ανατολή να τους αναγνωρίσει.
Τελικά οι Γάλοι τους επανένωσαν, υπό την ονομασία «Beneficenza e Filogenia Riunite», σε επίσημη τελετή που έγινε στις 25 Μαίου/6 Ιουνίου 1810 από τον Αυτοκρατορικό Επίτροπο Ματθαίο ντε Λεσσέψ . Πρώτος Σεβάσμιος της«Beneficenza e Filogenia Riunite» ήταν ο Διονύσιος Ρώμας , 39 ετών τότε , μέλος της Ιόνιας Γερουσίας , τέκτων με ανώτερο βαθμό , και πρώην Σεβάσμιος της «Beneficenza» καθώς και μέλος της γαλλικής «Saint Napoleon».
Καμιά σχέση δεν είχαν ο Κόντε Ρώμας και ο Άγγελος Χαλικιόπουλος με την Φιλογένεια.
Ο Δ. Ρώμας, που φρόντισε να αποσταλεί στην Βιέννη το υπόμνημα του «Ιόνιου Λαού», υπέρ της Αγγλικής κατοχής, το 1815 μετονόμασε την «Beneficenza» σε «Γαληνοτάτη Μεγάλη Ανατολή της Ελλάδος», και «χάριν προστασίας», κρίθηκε σκόπιμο, να τεθεί «υπό την αιγίδα της αγγλικής βασιλικής οικογενείας», δηλαδή, υπό τον δούκα του Σάσεξ. Επίτιμος της «Γαληνοτάτης» εκλέχθηκε ο Επικεφαλής της πολιτικής διοίκησης του Άγγλου κατακτητή Ουίλλιαμ Μέγιερ. Ταυτόχρονα έγιναν δεκτοί στη Στοά οι Βρετανοί τέκτονες.

Οι εξελίξεις με την αγγλική Κατοχή προκάλεσαν την σφοδρή αντίδραση των «Εθνικιστών» της Φιλογένειας, και άνθρωπος του Λονδίνου, ο Διονύσιος Ρώμας , υποχρεώθηκε να πάει στη Ζάκυνθο, και να ιδρύσει εκεί μια νέα Στοά, με την ονομασία «Αναγεννηθείς Φοίνιξ» που λειτούργησε με άδεια της Μεγάλης Στοάς της Αγγλίας στις 23 Μαΐου 1815.
Οι Βρετανοί αξιωματικοί παράλληλα, ίδρυσαν στην Κέρκυρα τη Στοά «Πυθαγόρας», η οποία λειτουργούσε στα αγγλικά.
Αυτοί οι αγγλόφρονες μασόνοι «πατριώτες», αλά Ρώμας -Χαλικιόπουλος & Co φωτογραφίζονταν στο Πατριωτικό Δοκίμιο, του 1817 που έγραφε: "Όλοι βεβαιούσιν, ότι εις τας ψυχάς των εμφωλεύει ο Πατριωτισμός, αλλ' εν υπάρξει εις τα ώτα των περισσοτέρων το όνομα Πατρίς, Πατριωτισμός είναι ήχος ασήμαντος, καθότι η ευγενεστέρα αύτη των αρετών πολλά ολίγας κρίνει αξίας να εκλέξη ως κατοικητήριον της, είναι ευγενής, και δια τούτο αγενών ψυχάς αποστρέφεται, και γενναία, και διά τούτο των φιλάργυρων ούτε την ύπαρξη να ακούη δέν υποφέρει. Κοινωφελής τέλος, και διά τούτο ιδιοφελείς μισεί".
Το «Δοκίμιον περί Πατριωτισμού», ήταν η απάντηση στα επιχειρήματα των αγγλοφρόνων του «Ιόνιου Λαού», και τόνιζε (στους Έλληνες της Επτανήσου ότι , «η Πατρίς, το Έθνος, η Ευρώπη ολόκληρος τρέφει χρηστάς ελπίδας εις τα υποκείμενα σας», « και με ανυπομονησίαν περιμένει τους καρπούς του ευγενούς πατριωτισμού και των ενδόξων αγώνων σας».
Η σύγκρουση των Φιλογενών, των «Καποδιστριακών», με τους αγγλόφρονες Μασόνους της Στοάς της Ζακύνθου του Ρώμα, που καθοδηγούσαν τον Μαυροκορδάτο , και μέσω εκείνου , τους Υδραίους, τους Δεληγιαναίους & Co , οδήγησε στον εθνικό διχασμό και τον εμφύλιο του 1823.
Η ένταση ανάμεσα στις δυο παρατάξεις, κλιμακώθηκε το 1824, όταν οι «καποδιστριακοί» πρότειναν τον Ιωάννη για Κυβερνήτη της Ελλάδας, αντιμετωπίζοντας την αντίδραση της Επιτροπής της Ζακύνθου που ήδη προετοίμαζε το τοπίο για την υποβολή της «πράξης υποτέλειας».
Σε αυτό το πλαίσιο τα τέκνα της Μητέρας του Κόσμου μασκαρεύονται από προδότες σε Πατριώτες , και ισχυρίζονται ότι ο Ιόνιος λαός, οι πράκτορες του Λονδίνου, « συνομολογούσαν ότι εν συνειδήσει ήσαν μέτοχοι του ελληνισμού». Μεγαλύτερη άπατη δεν έχει ξαναγίνει.
Κλέβουν την ταυτότητα του άλλου, και ισχυρίζονται οι πράκτορες του Λονδίνου, ότι «εδραίωσαν τον ελευθεροτεκτονισμό στον τόπο τους , προμαχώνα της Ελλάδας». Το απόλυτο ψεύδος . Η Στοά της Επτανήσου και οι τέκτονες μέλη της ήταν …προμαχώνας της Αγγλίας.


ΥΓ. Οι ολίγοι μη πράκτορες τέκτονες της Επτανησου, που ξέκοψαν με τους Ρώμα και Χαλικιόπουλο, δημιούργησαν το 1818, τη Στοά του «Αγίου Ιωάννη (Καποδίστρια) του Φοίνικα», που λειτούργησε "άτακτα", ως το 1843.

ΚΑΙΡΟΣ ΓΙΑ ΔΙΑΒΑΣΜΑ. Η ΤΕΤΡΑΦΑΡΜΑΚΟΣ ΤΟΥ ΧΑΤΖΑΡΑ




Τα 4 βιβλία του Σπύρου Χατζάρα μόνο με 50 Ευρώ.
 
«Η Επανάσταση των Φιλογενών»+ «Η Κόκκινη Συμφωνία και οι Περιούσιοι ΑΘΕΑΤΟΙ» + « Το Εβραϊκό Ζήτημα»+ «ΕΑΜ -ΕΛΑΣ- ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ» , μόνο με 60 Ευρώ, μαζί με τα έξοδα αποστολής  με τα ΕΛΤΑ.

-«Η Επανάσταση των Φιλογενών». Πως ο Πατριώτης Καποδίστριας οργάνωσε την Παλιγγενεσία του 1821 και πως οι μασόνοι και οι Εβραίοι στην υπηρεσία της Αγγλίας και των Ρότσιλντ ξεπούλησαν την Ελλάδα και τους Έλληνες. 
-«ΕΑΜ -ΕΛΑΣ- ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ». Πως η SoE και οι χρυσές λίρες δημιούργησαν το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΣΟΕ, γιατί η Αγγλία δολοφόνησε  τον Μεταξά και κατέστρεψε την Ελλάδα.
- «Η Κόκκινη Συμφωνία και οι Περιούσιοι ΑΘΕΑΤΟΙ». Ποιοι και γιατί προκάλεσαν τον Παγκόσμιο Πόλεμο και ποιοι είναι η παγκόσμια Διακυβέρνηση.
-« Το Εβραϊκό Ζήτημα», το βιβλίο του Γκέμπελς για το Ολοκαύτωμα του Γερμανικού λαού  στα χέρια  των όπου γης και πατρίς.  


Παραγγελίες στο deltio11@gmail.com 

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

Ο πράκτορας της Στοάς του Λονδίνου Τρικούπης και η αλήθεια για την εκτέλεση του Καμαρινού

Ο πράκτορας των Άγγλων Σπυρίδων Τρικούπης στην πλαστή ιστορία της Επαναστάσεως που συνέγραψε στο πλαίσιο των καθηκόντων του ως τέκνου της Στοάς του Λονδίνου και του πράκτορα ανέφερε ψευδώς και χωρίς καμιά απολύτως απόδειξη ότι πάνω στον νεκρό Καμαρινό βρέθηκε επιστολή του Καποδίστρια προς τον Πετρόμπεη.

Τα ψέματα του Τρικούπη διέψευσε ο αυτόπτης μάρτυρας, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ, που καταγόταν απὸ την Στεμνίτσα και ο οποίος σπούδασε στο Γυμνάσιο της Χίου και μετά πήγε στην Οδησσὸ όπου έμενε πλησίον του Ηλία Μάνεση Τσάκωνα, που ήταν επικεφαλής της Εταιρείας μαζί με τον Καλαβρυτινό Ιωάννη Αμβρόσιο, και γνώριζε την αλληλογραφία των δυο με τον Καποδίστρια και με τον πρίγκηπα Αλέξανδρο Υψηλάντη. Ο Παπαθανασόπουλος που γνώριζε πολλά έγραψε τα ακόλουθα διαψεύδοντας την Στοά , και τον ρουφιάνο των Άγγλων.

«Ὁ κ. Σ. Τρικούπης γράφει καὶ πιστεύει, ὅτι εἰς τὸν φονευθέντα Καμαρινὸν εὑρέθησαν καὶ ἐπιστολαὶ τοῦ Ἰ. Καποδίστρια πρὸς τὸν
Π. Μαυρομιχάλην, αἱ ὁποῖαι ἔλεγον νὰ μὴ γείνῃ ἡ ἐπανάστασις κλπ. Ἀλλ᾿ ἀπατᾶται κι᾿ ἐδῶ ἀναμφιβόλως ἀπὸ ἄγνοιαν, διότι ἔδωκε πίστιν εἰς τοὺς μὴ ἀξιοπίστους, καὶ ἐξιστόρησεν εἴς τινα χωρία τοῦ συγγράμματός του γεγονότα ὅλως ἀνύπαρκτα, καὶ εἰς ἄλλα πάλιν πολὺ παραμορφωμένην ἔχοντα τὴν ἀλήθειαν, ὥστε ὅσοι ἐπιζῶσιν εἰσέτι ἐξ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐχρημάτισαν αὐτόπται καὶ μάλιστα ἐνεργοὶ τῶν τοιούτων ἀναγινώσκουσι τοὺς μύθους του καὶ γελοῦν.
Ὁ Ἰ. Καποδίστριας, ὡς ἐκ τῆς θέσεώς του, ἔβλεπε περισσότερον ἀπὸ κάθε ἄλλον Ἕλληνα τὴν τῆς τότε ἐποχῆς γενικὴν πολιτικὴν τῆς Εὐρώπης, ἡ ὁποία ἀπέβλεπεν εἰς τὸ νὰ ὑποστηρίξωσι καὶ νὰ κραταιώσωσι τὴν Τουρκίαν, καὶ ὡς ἐκ τούτου ἐφοβεῖτο πολὺ περισσότερον ἀπὸ κάθε ἄλλον τὴν ἐπιτυχίαν τῆς Ἑλληνικῆς ἐπαναστάσεως, καὶ διὰ τοῦτο ἔλεγε καὶ ἔγραφεν εἰς τὰς ἐπιστολάς του ἐν Ἑλλάδι ὢν, ὅτι «διὰ θαυμάτων ἐσώθη ἡ Ἑλλάς».
Ἀφ᾿ ἑτέρου ἡ καταφλεγομένη καρδία του ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸν ἐθνισμὸν καὶ ἀπὸ τὸν ὑπὲρ ἐλευθερίας ἔρωτα τὸν ἔσπρωξαν εἰς τὸ κίνημα τῆς ἐπαναστάσεως τοῦ Ἔθνους του, καὶ ἔλαβε τὸ οὐσιωδέστερον μέρος εἰς τὰς πράξεις τῆς Φιλικῆς Ἑταιρίας.
Καὶ τίς ἐξ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἔβλεπον τὰς πρὸ τῆς ἐπαναστάσεως πράξεις του καὶ τὰ κινήματά του, καὶ ἀνεγίνωσκε τὰς πρὸς τοὺς ἐν Βουκουρεστίῳ, Ἰασίῳ καὶ ἀλλαχοῦ ἐπισημοτέρους ὁμογενεῖς μας ἐπιστολάς του δύναται ν᾿ ἀμφιβάλλῃ περὶ τούτου;
Ὅτι ὅμως ὁ Καποδίστριας μήτε ἐξετίθετο, μήτε εὐκόλως ἐφανεροῦτο εἰς ἀργυρολόγους τινὰς, φανατικοὺς καὶ ἄλλους ἀκολάστους ἑταίρους, ἐμπορευομένους τὰ τῆς Ἑταιρίας, ἀνιδέους δὲ πάσης πολιτικῆς, τοῦτο εἶναι βέβαιον, καθόσον ἐγνώριζεν, ὅτι ἤθελε βλάψει τὴν ἐπανάστασιν καιρίως ἂν ἄλλως ἔπραττεν.
Ἐκεῖνο δὲ, τὸ ὁποῖον ὁ Καποδίστριας πάρα πολὺ ἐφοβεῖτο, ἦτο μήπως ἡ φιλότουρκος τότε πολιτικὴ τῆς Εὐρώπης παραμορφώσῃ τὴν ἀλήθειαν, καὶ κάμῃ τὴν Ἑλληνικὴν ἐπανάστασιν ὡς κίνημα Ρωσσικὸν, καὶ διὰ τοῦ ἐπιχειρήματος τούτου κατασβέσωσιν αὐτὴν διὰ τῶν ὅπλων ἅμα ἐκραγεῖσαν• ἀλλ᾿ εἰς τοιοῦτον τρόπον ἀπέδειξεν εἰς τὴν τότε ἐν Γερμανίᾳ γενομένην σύνοδον τῶν βασιλέων καὶ ἐβεβαίωσε τὸν κόσμον, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ ἐπανάστασις ἦτον ἁπλῆ ἀγνὴ καὶ ὅλως διόλου Ἑλληνικὴ, ὥστε δὲν ἄφησε τὴν ἐλαχίστην λαβὴν, εἴτε πρόφασιν, ἢ ἀμφιβολίαν εἴς τινα περὶ τούτου, καὶ ἀφοῦ κατώρθωσε τοῦτο, ἐδόθη ἔπειτα καταγινόμενος ἀνενδότως εἰς πλείστας ἄλλας ἐργασίας πρὸς εὐόδοσιν τοῦ σκοποῦ τοῦ Ἑλληνικοῦ ἀγῶνος.
Ὁ δὲ ῥηθεὶς Καμαρινὸς, περὶ οὗ ὁ λόγος, ἐπορεύθη εἰς Ρωσσίαν τῷ 1819, καὶ αὐτοπροσώπως εἴδομεν αὐτὸν εἰς Ὀδησσὸν, κατοικοῦντα ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ μεγαλεμπόρου Ἠλία Μάνεση Πελοποννησίου•
ὁ δὲ σκοπὸς ὅλος τοῦ ταξειδίου του ἦτο νὰ δοθῶσιν εἰς αὐτὸν χρήματα νὰ πληρωθοῦν, ὡς ἔλεγε, μισθοὶ εἰς τοὺς Μανιάτας νὰ πολεμήσωσι τοὺς Τούρκους, καὶ ν᾿ ἀγορασθῶσι τὰ ἀναγκαῖα πρὸς τὸν πόλεμον.
Ἡ δὲ Φιλικὴ Ἑταιρία, ἡ ὁποία δὲν εἶχε τίποτε παραλείψει εἰς τὸ νὰ ἐνθαρρύνῃ τοὺς πάντας πρὸς τὸν μελετώμενον σκοπὸν, εἶχε σὺν τοῖς ἄλλοις κηρύξει καὶ τοῦτο, ὅτι δηλαδὴ ἡ Ἀρχὴ, ἤγουν ἡ Βασιλεία τῆς Ἑταιρίας, ἦτον μὲν εἰς ὀλίγα πρόσωπα γνωστὴ, ἀλλ᾿ αὕτη εἰς ὅλους τοὺς ἄλλους ἐσύμφερε νὰ ᾖναι ἄγνωστος μέχρι τῆς ὥρας καθ᾿ ἣν θέλει λάβει τὴν κυβέρνησιν τῶν πραγμάτων τῆς Ἑλλάδος.
Ἑπομένως ὁ ῥηθεὶς Καμαρινὸς ἐπίστευεν, ὅτι ἡ ἄγνωστος αὕτη ἀρχὴ εἶναι εἰς τὴν Ρωσσίαν, καὶ ὅτι αὕτη ἤθελε δώσει πρὸς αὐτὸν τὸν θησαυρὸν, τὸν ὁποῖον ἐζήτει.
Ὁ δὲ πολλὰ ἔμφρων καὶ πολλὰ ἐνθουσιασμένος ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας τοῦ Ἔθνους Ἠλίας Μάνεσης ἀρκετὰ συναναστραφεὶς καὶ γνωρίσας ἐν αὐτῇ τῇ οἰκίᾳ του τὸν Καμαρινὸν, ἠθέλησε νὰ τὸν ἀποτρέψῃ διὰ νὰ μὴν πορευθῇ εἰς Πετρούπολιν, ἀλλὰ νὰ δώσῃ πρὸς αὐτὸν ὀλίγα χρήματα καὶ νὰ ἐπιστρέψῃ, καὶ τοῦτο ἔπραττεν, ἐπειδὴ ἔβλεπεν, ὅτι τοιοῦτος ὢν ὁ Καμαρινὸς, ἤθελε βλάψει πολυειδῶς τὰ πράγματα τῆς Ἑταιρίας, ἀλλὰ δὲν ἠδυνήθη νὰ τὸ κατορθώσῃ, καὶ τοῦτο τὸ γνωρίζει καὶ ὁ συγκατοικήσας τότε μετὰ τοῦ Καμαρινοῦ ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ Ἠλία Μάνεση ταγματάρχης Κ. Παπαθανασίου.
Ὁ δὲ Καμαρινὸς ἀναχωρήσας ἐκ τῆς Ὀδησσοῦ, καὶ φθάσας εἰς Πετρούπολιν ἐγένετο δεκτὸς πολλὰ φιλοφρόνως ἀπὸ τὸν Καποδίστριαν, ὁ ὁποῖος καὶ χρήματα πολλάκις ἔδωκε πρὸς αὐτὸν, καὶ καθ᾿ ἑκάστην σχεδὸν τὸν ἐδέχετο καὶ συνωμίλει μετ᾿ αὐτοῦ, καὶ τοῦτο τὸ γνωρίζει καὶ ὁ ταγματάρχης Γ. Μαλάμος, ὅστις εὑρίσκετο τότε ἐν Πετρουπόλει παρὰ τῷ Καποδίστριᾳ.
Δὲν τοῦ ἔδωκεν ὅμως οὗτος καὶ τὸν θησαυρὸν, τὸν ὁποῖον ἐζήτησε καθόσον εἶδε καὶ αὐτὸς τὸν ἄνθρωπον καὶ τὴν σπατάλην του καὶ τὴν λοιπὴν διαγωγήν του.
Εἶναι δὲ πολὺ πιθανὸν νὰ εἶχε καὶ γράμμά τι τοῦ Π. Μαυρομιχάλη πρὸς τὸν Καποδίστριαν, ἀλλ᾿ οὗτος μήτε γράμματα ἔδωκεν εἰς τὸν Καμαρινὸν μήτε σπουδαῖόν τι ἐξεμυστηρεύθη πρὸς αὐτόν.
Τοῦτο εἶναι βεβαιότατον, καὶ τὸ γνωρίζουν ὅλοι οἱ ὁμογενεῖς μας,
οἱ εὑρεθέντες τότε ἐν Πετροπόλει, καὶ οἱ ὄντες παρὰ τῷ Καποδίστριᾳ, διότι ὁ Καμαρινὸς καὶ ἐν αὐτῇ τῇ Πετρουπόλει διὰ νὰ βιάσῃ, ὡς ἐνόμιζε, τὸν Καποδίτριαν νὰ δώσῃ εἰς αὐτὸν θησαυρὸν, τὸν ἐφοβέριζεν, ὅτι θέλει ἐπιστρέψει νὰ ματαιώσῃ τὴν ἐπανάστασιν, ἐπειδὴ ἐννόησεν, ὅτι ἦτο ψευδὴς, καὶ ὅτι δὲν εἶχεν ἀρχηγὸν τὸν Αὐτοκράτορα τῆς Ρωσσίας, ὁ ὁποῖος ἤθελε δώσει εἰς αὐτὸν τὸν ὁποῖον ἤλπιζε νὰ λάβῃ θησαυρόν.
Οὕτω μετὰ τὰς τοιαύτας ἀπειλὰς ὁ Καμαρινὸς ἀνεχώρησεν ἀπὸ τὴν Πετρούπολιν, καὶ καθ᾿ ὁδὸν ἐφονεύθη ἀπὸ τοὺς ἑταίρους τῆς ἑταιρίας».

Τα παραμύθια της Στοάς και της Χαλημάς για τη δολοφονία του Καποδίστρια

Στην επανέκδοση του «Αργολικού Ημερολόγιου» του έτους 1910, «του εν Αθήναις Συλλόγου των Αργείων» βρήκα την ακόλουθη ψευδή περιγραφή της δολοφονίας υπό ενός τοπικού «τέκνου» του Δ. Θ. Καμαρινού.

«… Ο Καποδίστριας τότε προχωρών έφθασεν εις την Εκκλησίαν του Αγίου Σπυρίδωνος αντίκρυ της οποίας και προς τα δεξιά κείται η οικία του Δικηγόρου κ. Π. Ανδριανοπούλου όπισθεν της γωνίας της οποίας ενήδρευεν, ο εις των Μαυρομιχαλαίων, ……όστις άμα τη εμφανίσει του Καποδίστρια παρά την θύραν πυροβολεί παραχρήμα και ο Καποδίστριας πίπτει προ αυτής συγχρόνως δε επιπίπτει μετά του φονέως επί του δολοφονηθέντος και ο έτερος αδελφός, ο όπισθεν του υπάρχοντος Τουρκικού Λουτρού μέχρι της στιγμής εκείνης ενεδρεύων, και ούτως αμφότεροι αδελφοί συμπληρούσι δια των μαχαιρών το αποτρόπαιον αυτών έργον, της ιεροτελεστίας ένεκα του φόνου διακοπείσης προς στιγμήν ( καθ’ ήν ακριβώς ώραν ανεγινώσκετο από της ωραίας Πύλης το ιερόν Ευαγγέλιον). …..
Κατά συγκυρίαν όμως εις μικράν από της Εκκλησίας απόστασιν, τουτέστι εις την δευτέραν κρήνην δεξιά της οποίας είναι η προς την Δυτικήν Εκκλησίαν άγουσα, ευρίσκετο ο μονόχειρ βρακοφόρος Κρής, πιστός υπηρέτης του Καποδιστρίου, πληρών την υδρίαν ύδατος, όστις άμα τω πυροβολισμώ και τη πτώσει του Καποδιστρίου, σπεύδει δρομαίως κατά των φονέων κρατών εις χείρας δίκροτον όπλον, όπερ έφερεν μεθ’ εαυτού, και προλαμβάνει τον ένα εξ αυτών, τον Μουσταφάμπεην, φεύγοντα προς την ανωφερή οδόν της οικίας του προμνησθέντος Δικηγόρου κ. Ανδριανοπούλου και πυροβολεί κατ’ αυτού, πριν ή φθάση εις την οικίαν Ψαλίδα και φονεύει, της σφαίρας εισελθούσης ολίγον άνωθεν του πρωκτού και εξελθούσης κάτωθεν του θώρακος, του ετέρου φονέως, του Κεχαγιάμπεη καταφυγόντος εις το Γαλλικόν Προξενείον ( ένθα το Φρουραρχείον άλλοτε) και ζητήσαντος προστασίαν….».

Ο μπαρουφολόγος και ψεύτης Δ. Θ. Καμαρινός, παρουσίαζε τον εκτελεστή του Καποδίστρια τον κουλοχέρη και μονόφθαλμο Κρητικό Γεώργιο Κοζώνη, τον οποίο είχε τοποθέτησει ως σωματοφύλακα του κυβερνήτη μόλις εκείνο το πρωί ο οργανωτής της δολοφονίας , πορτογάλος επιλοχίας Αντόνιο Φιγκέιρα ντ’ Αλμέιντα, (Antonio Figueroa d’Almeida, 1781 – 1847), ο Φρούραρχος του Ναυπλίου, που έγινε στρατηγός στην Ελλάδα, λόγω της συμμετοχής του στην δολοφονία του Εθνάρχη (όπως άλλωστε και ο Ρουφιανογιάννης), ως «πιστό υπηρέτη του Καποδιστρίου», που …προσέτρεξε , «κρατών εις χείρας δίκροτον όπλον, όπερ έφερεν μεθ’ εαυτού».

Τα άλλα «γραφικά» της περιγραφής είναι ανοησίες σε ελεύθερο σενάριο.
Η ουσία ήταν το 1910 να διαψεύσουν τη σχέση του Αλμέιντα, με τον Κουλοχέρη.

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Ο αρχιψεύταρος και πλαστογράφος της Στοάς Μανολάκης Ξάνθος

Η φιλογενική Κάσσα, ο Υψηλάντης
και ο αυτόπτης μάρτυς Ιωάννης Μάνος

scripta manent

1) Οι μασόνοι δολοφόνοι του Καποδίστρια δημιούργησαν το «τέκνο» της Στοάς της Λευκάδας Μανωλάκη Ξάνθο ως τον επίσημο πλαστογράφο και ψευδομάρτυρα της Ελληνικής Επαναστάσεως, για να διαψεύσουν την πραγματικότητα. Σας αποκάλυψα ήδη ότι ο επίσης «Ελευθεροτέκτονας» Ιωάννης Φιλήμων και συν-πλαστογράφος του Παραμυθιού της Στοάς της Χαλιμάς περί της Φιλικής Εταιρείας, και δημιουργός του Αλεξάνδρου Ληψ, στο «Δοκίμιον Ιστορικόν Περί της Ελληνικής Επαναστάσεως », στον πρώτο τόμο της έκδοσης του 1859 στη σελ174, ως υποσημείωση μας έδωσε την ακόλουθη συγκλονιστική πληροφορία για το πλαστό «Πρακτικού του αποχωρισμού» που παρουσίασε ο Ξάνθος. «εις εν των αντιγράφων της συνθήκης αυτής , (σσ. του), και τούτο γεγραμμένον δια της χειρός Ξάνθου, είδομεν υπογεγραμμένον συν τοις άλλοις και τον Ιωάννην Μάνον».

Ο «Ελευθεροτέκτονας» Ιωάννης Φιλήμων μας αποκάλυψε δηλαδή ότι ο ψεύτης και πλαστογράφος Ξάνθος κατασκεύαζε μόνος του «ντοκουμέντα» για να στηρίξει την εκδοχή της Στοάς του Λονδίνου, «Περί της Ελληνικής Επαναστάσεως» και ότι προσθαφαιρούσε κατά την κρίση του ονόματα.

2) Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης , στις 31 Μαρτίου/12 Απριλίου 1820, στην Aγία Πετρούπολη, υπέγραψε το ακόλουθο απέριττο πρωτόκολλο , με το οποίο αναγνωρίστηκε ως Γενικός Έφορος της «Ελληνικής Εταιρίας», το οποίο σώζεται στον κατάλογο χειρογράφων της «Φιλικής Εταιρίας», με αριθμό 642.

«Κατά την άπαξ εγκριθείσα γνώμη, συνελθόντα τα μέλη της Ελληνικής Εταιρίας και συσκεφθέντα μετά ακριβούς ερεύνης και εξετάσεως, εγνώρισαν Έφορον Γενικόν της Ελληνικής Εταιρίας τον εκλαμπρότατον Πρίγκιπα κύριον Αλέξανδρον Υψηλάντην, ίνα εφορεύει και επιστατεί εν πάσιν, όσα κρίνονται άξια, ωφέλιμα και πρέποντα τη Ελληνική Εταιρία.
Εις ασφάλειαν δε και βεβαίωσιν των εγκριθέντων βεβαιούται τη υπογραφή των εκάστου των μελών.
Εν Πετρουπόλι τη 12 Απριλίου 1820.
Αλέξανδρος Υψηλάντης, Ιωάννης Μάνος, Εμμανουήλ Ξάνθος».

Ο ένας από τους τρεις που υπέγραψαν το πρωτόκολλο, ο Ξάνθος, περιέγραψε στα απομνημονεύματά τούτην διαδικασία ανάθεσης της αρχηγίας στον Υψηλάντη, λέγοντας ότι, απελπισμένος από την άρνηση του Καποδίστρια, «έστρεψε τον στοχασμό του στον Αλέξανδρο Υψηλάντη και πήγε εις επίσκεψιν του». Αφού , παρέθετε έναν « θεατρικό» διάλογο, με τον Πρίγκιπα που, «τον υπεδέχθη ευμενώς », έγραφε με δραματικό τόνο:

« Τότε εγερθείς ο Ξάνθος με συγκίνησιν ψυχής είπε: Δός μοι, Πρίγκιψ, την χείρα σας εις βεβαίωσιν των όσων εκφράσθητε», και μόνον κατόπιν της χειραψίας, ομολόγησε στον Υψηλάντη, ότι η επίσκεψη του στην Αγία Πετρούπολη έγινε «για άλλην σοβαρότερη αιτία», την οποία θα του την εξηγούσε, την επόμενη μέρα. «ο Πρίγκιψ ανυπομόνως εζήτησε τότε να μάθη, αλλ’ ο Ξάνθος τον παρεκάλεσε να λάβη υπομονήν μέχρι της αύριον, και ούτως ετελείωσεν η πρώτη συνέντευξις. Την επιούσαν ο Ξάνθος επήγεν εις αυτόν τω εφανέρωσε τα πάντα, και εκείνος μετά προθυμίας και ενθουσιασμού εδέχθη να αφιερωθή εις την υπηρεσίαν των ομογενών με πάσαν θυσίαν του, και δούς εις τον Ξάνθο ένορκον και έγγραφον ομολογίαν περί της πίστεως και αφοσιώσεως του ( την οποία ο Ξάνθος έστειλεν εις τους εν Μόσχα συναδελφούς του παρ’ οις και ευρίσκεται) , ανεδέχθη τον τίτλον του Γενικού Επιτρόπου της Αρχής , έλαβε δε και το όνομα Καλός, και τα στοιχεία δια να υπογράφηται Α.Ρ, και ούτως εκατορθώθη δι’αυτού ο σκοπός της Εταιρίας».

Και επειδή τα scripta manent το πρωτόκολλο διαψευδει πλήρως τον ψευδομάρτυρα και πλαστογράφο της Στοάς που δεν θυμόταν την παρουσία του εξαδέλφου του Υψηλάντη Ιωάννη Μάνου. Σύμφωνα με την «κατάθεση» του ψευδομάρτυρα Ξάνθου η διαδικασία, ανάθεσης της αρχηγίας στον Αλέξανδρο Υψηλάντη, κράτησε δύο μέρες. Η πρώτη επαφή έγινε την Κυριακή 11 Απριλίου 1820, όταν πήγε και «χτύπησε την πόρτα» του Υψηλάντη, και η «μύηση» άρχισε και ολοκληρώθηκε στις 12 Απριλίου.
Ο ψεύτης Ξάνθος το 1845 ,θυμόταν με λεπτομέρειες τον πρώτο διάλογο που είχε με τον Υψηλάντη αλλά είχε ξεχάσει την παρουσία του Ιωάννη Μάνου. Δύο χρόνια πριν, στο υπόμνημά που υπέβαλε προς την Εθνική Συνέλευση , στις 15 Δεκεμβρίου 1843, για να πάρει σύνταξη, ανέφερε:

«Ούτος, (ο Υψηλάντης), αποδεχθής μετά προθυμίας και ενθουσιασμού, ητοιμάσθη εις την εκπλήρωσιν του σκοπού, αφού πρότερον υπέγραψε έν ύποσχετικόν έγγραφο, το οποίο παρακατέθεσα εις τους κυρίους Νικόλαο Πατσιμάδη και Αντώνιο Κομιζόπουλο».
Το πρωτόκολλο που κάποτε παραδόθηκε από τους συγγενείς των Πατσιμάδη και Κομιζόπουλου στο Ελληνικό Κράτος δεν ήταν ούτε «ένορκος και έγγραφος ομολογία περί της πίστεως και αφοσιώσεως του», ούτε υποσχετικό έγγραφο, αλλά το πρακτικό ανάθεσης της Γενικής Εφορίας της «Ελληνικής Εταιρίας».

Ο Φιλήμων, στο δεύτερο «Δοκίμιο» του 1859, μετά τα «Παρκερικά» και μετά τον θάνατο του Ξάνθου, αποκάλυψε την αλήθεια και έγραψε ότι ο Ξάνθος, «πρώτα πλησίασε τον Ιωάννη Μάνο που ήταν συγγενής του Υψηλάντη και ο οποίος υπηρετούσε τότε στην αγγλική πρεσβεία στην Αγια Πετρούπολη, στο τμήμα των ανατολικών υποθέσεων. Προς αυτόν, εξέθεσε την αποστολή που είχε, και του προκάλεσε μεγάλη συγκίνηση, έτσι ώστε, ο Μάνος πήγε στον Υψηλάντη που μόλις ανάρρωνε, και των προδιέθεσε καταλλήλως»

Ο τέκτων Χ. Ριζόπουλος, ερευνώντας τα τεκτονικά αρχεία, επιβεβαίωσε την «προσθήκη» του Φιλήμονα, και έγραψε: «Πριν φύγει τον Ιανουάριο του 1820 ο Ξάνθος για την Πετρούπολη, πήρε μαζί του, συστατικά γράμματα, ιδίως προς τον Ιωάννη Μάνο, διακεκριμένο τέκτονα και φίλο του Υψηλάντη».

Ο Φιλήμονας το 1859 έγραψε, ότι το καταστατικό της «Φιλομούσου και Φιλνθρώπου Γραικικής Εμπορικής Εταιρίας», συντάχθηκε από τον Κομιζόπουλο και τον Παξιμάδη στην Μόσχα και είχε τέσσερεις «μυστικές παραγράφους», σύμφωνα με τις οποίες, σκοπός της εταιρίας ήταν να συγκεντρωθούν περισσότερα από 10 εκατομμύρια ρούβλια που θα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν «διά την ελευθερία της φιλτάτης Πατρίδος».
Οι Έφοροι της Εταιρίας έπρεπε να ήσαν μέλη της «Εταιρίας», και αν κάποιος δεν ήταν κατά την εκλογή του, οι υπόλοιποι θα έπρεπε να τον μυήσουν, ενώ μέλη της «Εταιρίας» , έπρεπε να ήσαν και όλοι οι υπεύθυνοι των παραρτημάτων, «οι γραμματικοί καταστίχων, οι της αλληλογραφίας και οι πράκται» και ο «Εταιρίαρχος».

 Από την αλληλογραφία των Ξάνθου-Κομιζόπουλου, προκύπτει ότι στις 15 Μαρτίου 1820, ο «Ξενοφωντίδης» -Παξιμάδης, ολοκλήρωνε τη συγγραφή του καταστατικού, το οποίο θα το έστελναν στη συνέχεια στην Αγία Πετρούπολη, και το οποίο θα έπρεπε να το δείξουν στον «Ευεργετικό», δηλαδή στον Καποδίστρια.

Μια από τις τελευταίες αλλαγές ήταν η αλλαγή του χαρακτηρισμού του επικεφαλής, από «Εταιρίαρχος», σε Γενικό Έφορο.

Ο Καποδίστριας στο υπόμνημά του προς τον Τσάρο Νικόλαο, αναφέρθηκε στην «φιλογενική Κάσσαν» και σημείωνε : « μου έδειξε τότε (ο Υψηλάντης) ένα έγγραφο με το οποίο προτείνετο η ίδρυση μιας Εταιρίας με σκοπό τη συλλογή χρημάτων, με συνδρομές, που θα κατετίθεντο σε τράπεζα, για ένα χρησιμοποιηθούν για την απελευθέρωση της Ελλάδας, και μου ζήτησε να του εκφράσω τη γνώμη μου».

Ο ακαδημαϊκός  Εμμ. Γ. Πρωτοψάλτης, επίσης ανέφερε, ότι, «ετέθη σε λειτουργία η «Φιλόμουσος και Φιλάνθρωπος Γραικική Εμπορική Εταιρία», δια της οποίας ηλπίζετο να συγκεντρωθούν πολλά εκατομμύρια για την Εθνικήν Κάσσαν», την οποία ο Υψηλάντης ονόμαζε «φιλογενική Κάσσαν».

Σε επιστολή του τον Ιούλιο του 1820, έγραψε: «Εντιμότατοι και ευγενέστατοι κύριοι Επίτροποι της εν Μόσχα φιλογενικής Κάσσας».

Προκαλώ λοιπόν τη Στοά και κάθε Μασόνο και ρουφιάνο Ιστορικό να απαντήσει για τις πλαστογραφίες του ψευδομάρτυρα Ξάνθου.

Σπυρίδων Χατζάρας

ΥΓ.Ιδού η Ρόδος ιδού και το Πήδημα,....."αδελφοί"

Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Ο άνθρωπος του Καποδίστρια Ματθαίος Μιντσιάκης

Ο Ματθαίος Μιντσιάκης του Ιακώβου, ήταν άνθρωπος των Καποδίστρια,
και μέλος της Επαναστατικής Εταιρείας της Κέρκυρας. Συνόδευε τον Ιωάννη Καποδίστρια στο Βουκουρέστι. 
Ο Ιωάννης αναφέρθηκε στον Μιντσιάκη για πρώτη φορά στην τρίτη επιστολή του από το Βουκουρέστι, προς τον πατέρα του, της 24ης Ιουνίου /7ης Ιουλίου 1812, στην οποία ανέφερε:
«Είμαι εγκατεστημένος εις την εξοχήν παρά τή Α. Ε. Έχω έναν οικίσκον πού συνορεύει μέ ωραίον κήπον. Κατοικώ έν αιτώ με τον Μιντσιάκη, όστις εκτελεί πάντοτε παρ' έμοί καθήκοντα οικογενειάρχου. Χωρίς την βοήθειαν του θά ήμην κατά τήν ώραν ταύτην πολύ άσχημα από οικονομικής απόψεως».
Ο Μιντσιάκης εμφανιζόταν δηλαδή, ως ο Μπάτλερ του Κόμη.
Η επόμενη αναφορά του Ιωάννη Καποδίστρια στον Μιντσιάκη, έγινε στην επιστολή της 19ης Νοεμβρίου/1ης Δεκεμβρίου 1812, και με αυτήν ο Ι. Καποδίστριας πληροφορούσε τον πατέρα του ότι ο Μιντσιάκης, «που τον αγαπούσε πολύ», διορίστηκε Γενικός Πρόξενος στην Πάτρα. Στην επιστολή του ο Ιωάννης δικαιολογούσε την «Αθώα αλληλογραφία» του με τον πατέρα του, και ανέφερε: «…είμαι πάντοτε παρά τή Α. Ε. τω Ναυάρχω Τσιτσαγκώφ, καί ευχαριστημένος από τάς περιποιήσεις μέ τάς όποιας μέ τιμά. Ή υγεία μου είναι άριστη. Ή ζωή μας είναι κοπιώδης. Αλλά ποίος ζή χωρίς νά έργάζεται, καί ποίος δύναται νά έλπίζη νά ζήση καλύτερα μένων μέ τάς χείρας εσταυρωμένος. Η έλπίς νά κερδίσω τήν άνάπαυσιν μίαν φοράν δέν είναι άβάσιμος. Τό πάν τό υπόσχεται. Τουλάχιστον όσα έχω ίδει καί βλέπω καθημερινώς τό άποδεικνύουν επαρκώς.Αύται αί όλίγαι γραμμαί θά Σας διαβιβασθώσιν υπό του Μιντσίακη, όστις διωρίσθη Πρόξενος είς Πάτρας. Αυτός μέ άγαπά πολύ καί έλπίζω ότι θά θελήση νά μου δώση μίαν πειστικήν άπόδειξιν τούτου έπιφορτιζόμενος μέ τήν άθώαν άλληλογραφίαν μου, ή όποία δέν άποβλέπει είς άλλο , ειμή νά Σας δίδη τάς προσωπικάς μου ειδήσεις καί νά Σας ζητή τάς ίδικάς Σας καί έκείνας τών ιδικών μας».

Η επόμενη αναφορά του Ιωάννη Καποδίστρια έγινε στις 15/27 Δεκεμβρίου 1812 από την Γκέσνα , σε απόσταση δυο μιλίων από τις όχθες του Νιέμεν.

«Επί των όχθων σχεδόν του Νιέμεν έλαβον τόν Ύμέτερον άριθμόν 011 της 19ης Αυγούστου, μέσω Κωνσταντινουπόλεως. Ήμην άνευ έπιστολών σας από τριών μηνών. Ή ληφθείσα μέ παρηγόρησε μέ τό περιεχόμενόν της, και διά τόν λόγον οτι μου επιτρέπει νά ελπίζω τήν συνέχισιν τής Αλληλογραφίας μας. Η παρούσα θά Σας διαβιβασθη υπό του φίλου Μιντσιάκη ό όποιος είναι γενικός πρόξενος Πελοποννήσου και θά πρέπει κατά τήν ώραν ταύτην νά είναι εις τήν θέσιν του. Ό αυτός φίλος θά Σας κάμη νά λάβετε τήν γούναν. Τουλάχιστον εντεύθεν έδωσα όλας τάς άναγκαίας παραγγελίας προς τούτο και ελπίζω ότι θά έχουν έκτελεσθή άνευ βραδύτητος. Τό έσκέφθην από τήν στιγμήν καθ' ην ή ειρήνη επέτρεψε σχέσεις άμεσους έν Τουρκία. Ό αύτός φίλος Μιντσιάκης δύναται νά έπιφορτισθη άκολούθως διά τήν άλληλογραφίαν μας.
Και δέν άμφιβάλλω οτι ή φιλία τήν όποίαν αυτός πάντοτε μοί επέδειξε δέν θά έξασθενίση λόγφ των άποστάσεων. Ή κατάστασίς μου είναι ή αυτή. Είμαι πάντοτε παρά τή Α. Ε. τω Ναυάρχφ Τσιτσαγκώφ υπό τήν ιδιότητα του διευθυντού της διπλωματικής άρχιγραμματείας του.
Τόν συνώδευσα πάντοτε άπό τών όχθών τοϋ Δουνάβεως έως εδώ, και έλαβον τήν εύκαιρία νά ίδω πράγματα εξαιρετικά και γεγονότα απίστευτα. Ή ζωή τήν όποίαν διάγομεν είναι δύσκολος καί επίπονος.
Τό ψύχος πρό πάντων τήν καθίστα άκόμη πλέον άνιαράν.
Ή ύγεία μου έν τούτοις διετηρήθη πάντοτε καί χαίρω διπλασίως διά τούτο καί διότι τοιουτοτρόπως έπείσθην περί της δυνατότητος νά άνθέξω εις τόσον κόπον καί τόσας στερήσεις και διότι ημην εις θέσιν νά έκτελέσω τά καθήκοντά μου εις τρόπον ώστε ή Α. Ε. ήτο και έκδηλούται τώρα ύπερευχαριστημένος. Διά τήν ύπηρεσίαν τήν όποίαν παρέσχον εις Βουκουρέστιον ή Αύτοΰ Αύτοκρατορική Μεγαλειότης μέ έτίμησε μέ τόν βαθμόν του έν ενεργεία Συμβούλου Επικρατείας.
Όσον άφορα τό μέλλον δέν γνωρίζω καλώς τί πρόκειται νά γίνη δι' έμέ. Έφ' δσον όμως θά είναι δυνατόν νά έξαρτηθή άπό έμέ, θά επιδιώξω νά πλησιάσω κατά τό δυνατόν τήν οίκογενειακήν έστίαν….»

Ο Καποδίστριας παρά το γεγονός ότι είχε απομακρυνθεί από τον Αγία Πετρούπολη , κατόρθωσε τον Οκτώβριο   του 1823 , να τοποθετηθεί ο δικός του άνθρωπος, ο Ματθαίος Μιντσιάκης ως Εμπορικός Ακόλουθος στην Κωνσταντινούπολη, που ήταν όμως ουσιαστικά ο Επιτεταμένος. Η Πόρτα τον αποδέχτηκε  όταν επανελήφθησαν οι διπλωματικές επαφές της Ρωσίας με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ως Εμπορικό Ακόλουθο. 
Έτσι ο Καποδίστριας παρακολουθούσε τις διπλωματικές εξελίξεις και καθοδηγούσε τον Μιντσιάκη.


Απόσπασμα επιστολής του Μιντσιάκη στις 8//20 Ιουνίου 1820 προς τον Νέσσελροντ

Οι αναφορές του Μιντσιάκη για τις εξελίξεις στην Ελλάδα είχαν μεγάλη προβολή στον Ρωσικό Τύπο.
Όταν με το πραξικόπημα του Δεκεμβρίου του 1825, απομακρύνθηκε από τον θρόνο ο Τσάρος Αλέξανδρος, και η ομάδα των «αγγλόφιλων» συμβούλων του, επέστεψαν στην εξουσία, μαζί με τον τσάρο Νικόλαο, οι οπαδοί του «πατριωτικού πολέμου».
Ο «Καποδιστριακός» πρώην πρέσβης της Ρωσίας στην Κωνσταντινούπολη,
και φανατικός «ρώσος πατριώτης» Γκριγκόρι Στρόγκανωφ, που και εκείνος μετά την αποχώρηση του Καποδίστρια από την υπηρεσία είχε ζητήσει και λάβει επ΄ αόριστον άδεια και ζούσε στην Δρέσδη, έσπευσε στην ρωσική πρωτεύουσα, και στις 30 Ιανουαρίου 1826, με υπόμνημα προς το Νικόλαο Α’, επανέφερε την πολιτική Καποδίστρια του 1822, επισημαίνοντας ότι οι όροι της συνθήκης του Βουκουρεστίου του 1812,είχαν παραβιαστεί από την Τουρκία, γεγονός που επέτρεπε την κήρυξη πολέμου που θα είχε την υποστήριξη όλου του ρωσικού λαού, και που θα οδηγούσε στη σωτηρία των χριστιανών Ελλήνων, από τις σφαγές που έκαναν οι Τούρκοι.
Ο Νικόλαος, αποδέχθηκε την εισήγηση και διέταξε τη συγκέντρωση στρατευμάτων στον Προύθο. Οι Ρότσιλντ μη έχοντας άλλα μέσα για να αποτρέψουν τον πόλεμο, έστειλαν στην Αγία Πετρούπολη τον Ουέλινγκτον,
για να προσφέρει στον Τσάρο την υποστήριξη της Αγγλίας για τη ρύθμιση του ελληνικού ζητήματος.
Η φίλο-«Καποδιστριακή» ομάδα, επειδή τα άλλα «διμερή», ζητήματα με την Τουρκία, όπως το «Σερβικό», το ζήτημα της ναυσιπλοΐας στα στενά, και το ζήτημα των Ηγεμονιών, ήσαν ανοιχτά, αγνόησε την αναμενόμενη άφιξη Ουέλινγκτον στην Αγία Πετρούπολη, και κοινοποίησε στις 17 Μαρτίου/29 Μαρτίου 1826, δια του επιτετραμμένου στην Κωνσταντινούπολη Ματθαίου Μιντσιάκη, τον άνθρωπο του μηχανισμού της Φιλογένειας, ένα σύντομο τελεσίγραφο στην Πύλη, που απαιτούσε την αποστολή εντός έξι ημερών διαπραγματευτών στα σύνορα, για τη διευθέτηση του Σερβικού ζητήματος και την εκτέλεση των εγγυήσεων προς τις παραδουνάβιες ηγεμονίες.
Στο Λονδίνο επικράτησε πανικός.
Έτσι προέκυψε το Πρωτόκολλο της Αγίας Πετρούπολης, που υπέγραψαν στις
23 Μαρτίου/4 Απριλίου 1826  ο Ουέλινγκτον, ο Νέσσελροντ και ο πρίγκιπας Λίβεν, ο ρώσος πρέσβης στο Λονδίνο. Το αγγλο-ρωσικό πρωτόκολλο, αφορούσε μόνο στο ζήτημα των Ελλήνων, και οι δύο Δυνάμεις συμφωνούσαν να επέμβουν μεσολαβητικά για τη δημιουργία Ελληνικού Κράτους, που κατόπιν της επιμονής της Αγγλίας, θα ήταν φόρου υποτελές στο Σουλτάνο, για να μην ανατραπεί το «στάτους κβο».

Ο Καποδίστριας, απέρριψε τον όρο του Ουέλινγκτον, και για αυτό έγραφε στον Κολοκοτρώνη και τον Καραϊσκάκη, «Να μη δώσετε ακρόαση, αν σας προτείνουν υποταγή εις τον σουλτάνο, και να αποκριθείτε ότι με το σπαθί μας θα υπογράψουμε την ελευθερία και την ανεξαρτησία μας ή τον θάνατόν μας. Να μη φοβηθείτε τίποτε, και να επιμείνετε εις την απόφαση σας, επειδή δεν μπορούν να πράξουν τίποτα εναντίον των δικαίων τής Ελλάδος, αρκεί να μη ενδώσετε σεις οι ίδιοι εις την υποταγή».

Η Αγγλία, για να εμποδίσει την ανεξαρτησία της Ελλάδος έθετε το ζήτημα της «αποζημίωσης» των Τούρκων, μέσω δανείου, για τις περιουσίες τους στην Πελοπόννησο, όπως έκανε αργότερα για την Αττική, και ο Καποδίστριας ανασκεύασε τις προτάσεις αυτές με υπόμνημα του Μιντσιάκη της 10ης/22ας Απριλίου 1826, προς τον Νέσσελροντ, το οποίο κοινοποιήθηκε στην κυβέρνηση του Λονδίνου. 

Το υπόμνημα Μιντσιάκη ανέφερε ότι, η εξαγορά των τουρκικών περιουσιών στον Μοριά, τόσο των ιδιωτικών όσο και εκείνων που ανήκουν στα τζαμιά, και στα φιλανθρωπικά ιδρύματα της πρωτεύουσας, σύμφωνα με το σύστημα των Βακουφιών , θα απαιτούσε αναγκαστικά τεράστια ποσά. Σύμφωνα με ένα κατά προσέγγιση υπολογισμό, οι τουρκικές περιουσίες αποτελούν σχεδόν δύο τρίτα της Χερσονήσου, και καλλιεργούνταν αποκλειστικά από τον ελληνικό πληθυσμό. Μόνον οι προεστοί στις πόλεις ή τα χωριά οποίος κατείχαν οποιαδήποτε ιδιοκτησία.
Οι πλουσιότεροι ιδιοκτήτες μεταξύ αυτών ήσαν οι Δεληγιαννόπουλοι στο Μυστρά, ο Νοταράς στην Κόρινθο, ο Ζαΐμης στα Καλάβρυτα, και ο Λόντος στο Αίγιο. Στην Αττική, και στις άλλες ηπειρωτικές επαρχίες της ηπείρου, οι ακίνητες περιουσίες είναι μοιρασμένες σχεδόν στην ίδια αναλογία. Στην Κρήτη , την Κύπρο, τη Ρόδο, τη Χίο , και τη Μυτιλήνη, που μέχρι σήμερα βρίσκονται στην κατοχή των Μωαμεθανών, οι Τούρκοι έχουν επίσης πολυάριθμες περιουσίες. Στο υπόλοιπο των νησιών του Αρχιπελάγους, οι Τούρκοι δεν εγκαταστάθηκαν ποτέ, και συνεπώς δεν υπήρχαν εκεί τουρκικές περιουσίες και η γη ανήκε απολύτως στους Έλληνες. Αλλά αυτά τα νησιά, καθώς το μεγαλύτερο μέρος των ακινήτων των πόλεων και των χωριών αποτελούν προίκα ορισμένων από τις Σουλτάνες, ή δεσμεύονται να εφοδιάζουν την Σεράι με ορισμένη ποσότητα από την παραγωγή τους, είτε από τα προϊόντα που κατασκευάζουν. Θα ήταν, επομένως, αναγκαίο να ενσωματωθούν στον λογαριασμό αυτό μέρος των εσόδων του Khasne (το ιδιωτικό θησαυροφυλάκιο του Σουλτάνου). Λυπούμαι που δεν κατέχω για να δώσω ικανοποιητικές πληροφορίες για τη συγκριτική αξία του συνολικού ποσού, που θα απαιτούσε η χρηματική αποζημίωση αυτών περιουσιών. Αλλά, μετά όλα όσα έχουν εκτεθεί, δεν μπορεί κανείς κρύψει το γεγονός ότι πρέπει να είναι πολύ σημαντική.
Έχω την τιμή να επισυνάψω ένα κατά προσέγγιση σχέδιο του ποσοστού των τουρκικών περιουσιών στον Μοριά πριν τα προβλήματα του 1821, και των περιουσιών που κατείχαν οι Έλληνες στις ίδιες Επαρχίες. Κόρινθος, 80% Τούρκοι-20% Έλληνες , Άργος, 30% Τούρκοι-70% Έλληνες ,Napoli di Romania (Ναύπλιο) 100% Τούρκοι, Κρανίδι και Καστρί, 20% Τούρκοι-80% Έλληνες , Άστρος και Κυνουρία, 20% Τούρκοι-80% Έλληνες,Malvoisia (Μονεμβασιά) ,80% Τούρκοι-20% Έλληνες, Μυστράς, 60% Τούρκοι-40% Έλληνες, Καλαμάτα,30% Τούρκοι-70% Έλληνες, Μάνη 100% Ελληνες, Κορώνη 70% Τούρκοι-30% Έλληνες , Μεθώνη 70% Τούρκοι-30% Έλληνες, Ναυαρίνο, 70% Τούρκοι-30% Έλληνες, Γαργαλιάνοι και Φιλιατρά, 30% Τούρκοι-70% Έλληνες, Αρκαδία, 60% Τούρκοι-40% Έλληνες, Λεοντάρι, Λαγγάδια, 50% Τούρκοι-50% Έλληνες, Πύργος,50% Τούρκοι-50% Έλληνες, Γαστούνι, 70% Τούρκοι-30% Έλληνες, Φανάρι,70% Τούρκοι-30% Έλληνες, Μπαρδούνια 100% Τούρκοι, Τριπολιτσά, 80% Τούρκοι-20% Έλληνες, Καλάβρυτα, 30% Τούρκοι-70% Έλληνες, Vostizza (Αίγιο), 30% Τούρκοι-70% Έλληνες, Πάτρα, 30% Τούρκοι-70% Έλληνες
Η αγορά του συνόλου των τουρκικών περιουσιών , οι οποίες εδώ αποτιμώνται στα δύο τρίτα των καλλιεργούμενων εκτάσεων, και για την αποζημίωση των εσόδων του Σαραγιού , θα απαιτούντο τέτοια σημαντικά ποσά, που μπορεί κανείς να παραδεχθεί ότι στην κατάσταση της εξαθλίωσης και της ερήμωσης στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα, το σύνολο των δημοσίων εσόδων θα ήταν ανεπαρκές για πολλά από τα επόμενα έτη, μόνον για την εξυπηρέτηση των τόκων του δανείου.
Ο Πίνακας Μιντσιακη των τουρκικών περιουσιών στην Πελοπόννησο.

Η αγγλική πολιτική, κινητοποίησε την Περσία για να αποσπάσει την προσοχή της Ρωσίας, αλλά η νίκη του στρατηγού Πάσκεβιτς τον Σεπτέμβριο του 1826 στο Ελισάβετπολ , απέδειξε ότι η Ρωσία μπορούσε και να συντρίψει την Περσία και να επιτεθεί εναντίον των Οθωμανών, και επομένως, για να αποτραπεί ο πόλεμος , οι Τούρκοι υπό την πίεση της Αγγλίας, υπέγραψαν στις 7 Οκτωβρίου 1826, τη συνθήκη του Άκκερμαν «ως συμπλήρωμα και επεξήγηση της συνθήκης του Βουκουρεστίου».
Ο Μιντσιάκης μετά τον ρωσσο-τουρκικό πόλεμο του 1828-1829 τοποθετήθηκε Γενικός Πρόξενος στο Ιάσιο και οι Ρουμάνοι τον αναφέρουν ως Matvei Lvovici Minciaki