Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2019

3 Ιανουαρίου 1799. Η Ρωσο-τουρκική συνθήκη που άλλαξε τη μοίρα των Ελλήνων

Η ρωσο-τουρκική συμφωνία, 
για την ένταξη της Τουρκίας
στον αντι-γαλλικό συνασπισμό,  
υπογράφηκε στην Κωνσταντινούπολη 
στις 23 Δεκεμβρίου του 1798 /3 Ιανουαρίου 1799.

Λίγες ημέρες μετά,  για επιβράβευση, ο Κωνσταντίνος Υψηλάντης ,τοποθετήθηκε ηγεμών της Μολδαβίας.

Από ρωσικής πλευράς την συμφωνία υπέγραψε ο στρατηγός Βασίλης Τομαράς, ο διοικητής του στολίσκου του Λάμπρου Κατσώνη, και από τουρκικής ο Αχμέτ Αρίφ Μπέης ως υπουργός εξωτερικών, ενώ Μέγας Δραγουμάνος ήταν ο Κωνσταντίνος Υψηλάντης, του οποίου πνευματικό τέκνο ήταν η συμφωνία.

Στόχος των Υψηλαντών, ήταν η δημιουργία ενός ανεξάρτητου ελληνικού Κράτους στα Επτάνησα, που θα γινόταν ο πρόδρομος της απελευθέρωσης των Ελλήνων.
Η μεγαλοφυής ιδέα της αλληλεξουδετέρωσης των συμφερόντων Αγγλίας, Ρωσίας, Τουρκίας, ώστε το νέο κράτος να είναι σε θέση να ακολουθεί δική του πολιτική, μπορεί να προήλθε από τα Επτάνησα, αλλά διαμορφώθηκε από τον Αλέξανδρο και τον Κωνσταντίνο Υψηλάντη.
Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής αποκαταστάθηκαν επαφές και αλληλογραφία,, ανάμεσα στον Αντώνιο Καποδίστρια και τον Κωνσταντίνο Υψηλάντη.
Οι Γάλλοι, που πληροφορήθηκαν τις συνωμοτικές αυτές κινήσεις, εισέβαλαν στην οικεία Καποδίστρια, συνέλαβαν τον πατέρα και τον Ιωάννη τους φυλάκισαν και καταδίκασαν τον πατέρα σε θάνατο.

Το 1796, όταν ανέλαβε Μέγας Δραγουμάνος ο Κ. Υψηλάντης, οι Γάλλοι κατέλαβαν τα Επτάνησα, και στις 17 Νοεμβρίου, η «Σεμίραμις του Βορρά», μας άφησε χρόνους. Τη διαδέχθηκε ο γιός της Παύλος, ο τρελλός. που απομάκρυνε κακήν κακώς τον τελευταίο της ευνοούμενο, τον Πλατόν Αλεξάντροβιτς Ζούμποφ , (1767 – 1822), από το υπουργείο εξωτερικών, στον έμπειρο Αλεξάντερ Αντρέγιεβιτς Μπέζμποροντκα, (1747–1799), που πρότεινε την ουδετερότητα της Ρωσίας και πολιτική ειρήνης με όλες τις ευρωπαϊκές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένης της επαναστατημένης Γαλλίας.
Ο Μπέζμποροντκα ,τοποθέτησε σαν πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη τον στρατηγό Βασίλη Τομαρά, τον διοικητή του στολίσκου του Λάμπρου Κατσώνη.

Η σύλληψη στα Επτάνησα από τους Γάλλους του ρώσου προξένου Αναστάσιου Κοχίνη , έδωσε την αφορμή, στον Τομαρά, και τον Κωνσταντίνο Υψηλάντη, να προτείνουν την τριπλή συμμαχία Αγγλίας, Ρωσίας και Τουρκίας, κατά της Γαλλίας, την οποία υποστήριξε ο άγγλος πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη Τζων Σπένσερ Σμίθ, και την οποία αποδέχθηκε ο Τσάρος Παύλος, που μάλιστα αποφάσισε και την Ιταλική εκστρατεία, που την ανάθεσε στον «αήττητο στρατηγό» Σουβαρόφ, που ήταν πια 70 χρονών.

Τον Σεπτέμβριο του 1798 , η τουρκική κυβέρνηση εξέδωσε ένα μανιφέστο κήρυξης πολέμου κατά της Γαλλικής Δημοκρατίας, και επέτρεψε στο ρωσικό στόλο υπό τον Ουσακώφ να περάσει τον Βόσπορο και να μπει στο Αιγαίο.
Ιβάνοφ Μ: «Η ρωσική μοίρα υπό τις διαταγές του Ουσακώφ στα Στενά της Κωνσταντινούπολης» (1799)

Ο συνδυασμένος ρωσο-τουρκικός στόλος άρχισε τις επιχειρήσεις, με στόχο την απελευθέρωση των Ιονίων νήσων από τους Γάλλους.
Ο Λάμπρος, τότε, μαζί με τον σύντροφο του Νικόλαο Πάγκαλο, ζήτησαν τότε να τους επιτραπεί να κατέβουν με δικό τους πλοίο στο Αιγαίο, μαζί με τη μοίρα του Ουσακόφ.
Ο Λάμπρος δεν επέστρεψε, αλλά ο ταγματάρχης Πάγκαλος, τοποθετήθηκε πρώτα στη Στρατιά του Μίχελσον στη Μολδοβλαχία και μετά στη δύναμη των Επτανήσων.
Η αγγλική πολιτική εκδηλώθηκε με τη προκήρυξη του ναύαρχου Νέλσωνα της 9ης Οκτωβρίου του 1798, που εκδόθηκε στα ιταλικά και τα ελληνικά με την οποία υποσχόταν, «κάθε εξυπηρέτηση στους αγανακτισμένους Επτανησίους από τη συμπεριφορά των Γάλλων», και υπογράμμιζε ότι, «οι Επτανήσιοι πρέπει να είναι βέβαιοι ότι ουδεμία άλλη επιδίωξη υφίσταται εκ μέρους των Άγγλων παρά μόνο η απελευθέρωση τους από την τυραννία των Γάλλων»,ενώ τόνιζε ότι δεν υφίσταται, από την πλευρά της Αγγλίας, «ουδεμία πρόθεση ή απαίτηση είσπραξης φόρων», και ότι αν ζητηθεί η βρετανική βοήθεια και απαιτηθεί απόβαση στρατού, « οι κάτοικοι θα επιβαρυνθούν μόνο για τη διατροφή του αποβατικού αγήματος». Ο ναύαρχος γνωρίζοντας τη δύσκολη θέση των Επτανησίων που θα γινόταν ακόμη δυσκολότερη, μελλοντικά , από τους στενούς γείτονές τους, την Οθωμανική Αυτοκρατορία ανατολικά και την Αυστροουγγαρία βόρεια, εξέφραζε τη βεβαιότητα ότι οι Επτανήσιοι δεχόντουσαν την προσφορά του.

Η κοινή ρωσο-τουρκική ναυτική μοίρα κατέλαβε τα Κύθηρα στις 12 Οκτωβρίου 1798, και η απάντηση του Ρώσου Ναυάρχου Φιόντορ Ουσακόφ στους Αγγλους, δόθηκε με την προκήρυξη της 16ης Νοεμβρίου του 1798, με την οποία καλούσε τους ορθοδόξους Έλληνες να εξεγερθούν κατά των Γάλλων.
Στην εθνική προσπάθεια δημιουργίας του ελληνικού Κράτους στην Επτάνησο, συστρατεύθηκε και ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄, που εξέδωσε εγκύκλιο κατά των «άθεων» Γάλλων, και την οποία διάφοροι «ηλίθιοι αριστεροί», θεωρούν ως φιλοτουρκική ενέργεια. Στην επιχείρηση κατάληψης των Επτανήσων επιστρατεύτηκαν από τους Ρώσους και Έλληνες οπλαρχηγοί όπως ο Δράκος, ο Γρίβας, ο Μπουκουβάλας, ο Κοντογιάννης και ο καπετάν Κύρκος, ενώ στην Κέρκυρα σχηματίστηκε µια λαϊκή πολιτοφυλακή 1.900 ανδρών υπό την ηγεσία του Νικολάου Βούλγαρη. Στις διαπραγματεύσεις της Κωνσταντινούπολης,
ο Κωνσταντίνος Υψηλάντης, πέτυχε τον εθνικό του στόχο, να αποτραπεί η παραχώρηση των νησιών στον βασιλέα της Νεαπόλεως, όπως πρότειναν οι Άγγλοι, και να αποκλείσει τόσο την κατοχή τους από την Τουρκία όσο και από τη Ρωσία. Μετά την κατάληψη των νησιών άρχισαν νέες διαπραγματεύσεις για το καθεστώς της «Δημοκρατίας των Επτά Ενωμένων Νησιών», (Επτάνησος Πολιτεία και Repubblica Settinsulare), που κατέληξαν, στις 9/21 Μαρτίου 1800 , με την αναγνώριση των νησιών , ως Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας, με σύνταγμα, σημαία, στρατό και διπλωματική εκπροσώπηση.
Σε αυτές τις διαπραγματεύσεις μετείχε ο Αλέξανδρος Ν. Σούτσος, που δέχθηκε τη ρωσική πρόταση να επιτραπεί η εγκατάσταση ρωσικού στρατού στα νησιά, με αντάλλαγμα την παραχώρηση στην κατοχή της Τουρκίας των τεσσάρων ηπειρωτικών πόλεων που ανήκαν στη Βενετία και τα Επτάνησα, την Πάργα, την Πρέβεζα, τη Βόστιτζα, και το Βουθρωτό.

Περισσότερα στο βιβλίο μου "η Επανάσταση των Φιλογενών"

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2018

Οι «έμποροι» και οι «ναυτικοί» της Levant Company δε είναι ο ελληνισμός αλλά εβραιουργιά

Διάβασα μια άποψη του κ. Βιλιάρδου, ότι «Ο Ελληνισμός μεγαλουργούσε ανέκαθεν, όταν προόδευαν οι έμποροι κ οι ναυτικοί». Και πρέπει να σας πω ότι διαφωνώ πλήρως με τέτοιους αντιεπιστημονικούς αφορισμούς. 

Οι «έμποροι και οι ναυτικοί» της Ύδρας, Γεώργιος Κουντουριώτης, Ιωάννης Ορλάνδος, Δημήτριος Βούλγαρης, και ο Σταμάτης Μπουδούρης που χρηματοδότησαν την δολοφονία του Καποδίστρια, δεν είναι «Ελληνισμός». 
Το αίμα τους ήταν της Εταιρείας της Ανατολής. (Levant Company).

 Οι Κουντουρώτες-Κοέν, οι Σαχίνι-Κοχίνι, και οι Ορλάντο, δεν ήταν καν Μιξοελληνες. 

Οι αυτόχθονες έμποροι σταφίδας και ενοικιαστές φόρων, Δεληγιανναίοι, Νοταράδες, Ζαΐμηδες, Λόντος, Κανακάρης-Ρούφος κλπ, που ταύτιζαν την αναπαραγωγή του κοινωνικού τους ρόλου με τα συμφέροντα της πατρίδας στη Νέα Τάξη πραγμάτων, ούτε αυτοί ήταν «Ελληνισμός» και εμφανίστηκαν ως κοινή πολιτική ομάδα των ιδιοτελών. 

Οι αυτόχθονες ιδιοτελείς ήσαν δίπλα στους «αυτόχθονες» ντονμέδες της Ύδρας, με επικεφαλής τον ντονμέ Μαυροκορδάτο, που είχε λάβει το χρίσμα από τα Κεντρικά και την μητέρα Πατρίδα τους Όλοι τους «ταλαρίσιοι», όπως τους έλεγε ο Καραισκάκης. 

Το τι μπούρδα και ανοησία γράφεται για αυτόν τον συνασπισμό ντονμέδων, προδοτών ταλαρίσιων και καθαρμάτων δεν περιγράφεται. Ήθελαν, «να δημιουργήσουν ένα νέο τύπο πολιτικής κυριαρχίας», «τη δημιουργία συγκεντρωτικού διοικητικού μηχανισμού», «την εισαγωγή φιλελεύθερων πολιτικών θεσμών», τη «δημιουργία κράτους δικαίου», μέχρι και τη «διάκριση κράτους – Εκκλησίας», και «τη συγκρότηση σύγχρονου και δημοκρατικού εκπαιδευτικού συστήματος». Από όσα υποτίθεται ότι «ήθελαν» , πάντως δεν έκαναν απολύτως τίποτα. Εκείνο που πράγματι ήθελαν το πέτυχαν. Κατέκλεψαν το δημόσιο ταμείο, και ενεθυλάκωσαν το προϊόν των «δανείων της υποτέλειας», και την Εθνική Γη .

 Στις 23 Νοεμβρίου /5 Δεκεμβρίου1824 τα μισθοφορικά Ρουμελιώτικα σώματα μπήκαν στην Πελοπόννησο, κατόπιν προσκλήσεως των αγγλόφιλων, για να πολεμήσουν τους αντιπάλους της Εβραιουργιάς ενώ ο Ιμπραήμ και το εκστρατευτικό του Σώμα, άραξαν στη Σούδα της Κρήτης. Για να αποπλεύσει ο στόλος των Υδραίων δεν υπήρχαν λεφτά.

 Ότι έκαναν εκείνοι , οι «ταλαρίσιοι» της Εβραιουργιάς, το έκαναν και οι αργυρώνητοι και ανάλγητοι των Αθηνών τον Απρίλιο του 1941, που βούτηξαν τον εθνικό χρυσό και την κοπάνησαν στην Αίγυπτο και που το συνεχίζουν μέχρι και σήμερα. Οι αργυρώνητοι και ανάλγητοι των Αθηνών, όπως για παράδειγμα ο Παπάγος, ο Τσουδερός, ο Ιωάννης Διάκος, ο Γεώργιος Σεφέρης και πλείστοι άλλοι ταλαρίσιοι, όπως και τα ανθρώπινα σκουπίδια του ΚΚΕ που μάζευαν τις λίρες που τους έριχνε από τον ουρανό ο Χα-Σεμ. Το ΟΝΟΜΑ.

 Οι καπετάνιοι και οι έμποροι της Λεβάντ Κομπανυ, οι ταλαρίσοι και οι αργυρώνητοι των Αθηνών δεν ήταν και δεν είναι Ελληνισμός. 

Όταν εκείνοι προόδευαν ο ελληνισμός υπέφερε. Η Εθνική Αστική τάξη, οι Έλληνες έμποροι και ναυτικοί έδωσαν και τον πλούτο και την ζωή τους για την Πατρίδα. Ο Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος έπεσε μαχόμενος στην έξοδο του Μεσολογγίου, η Μπουμπουλίνα που δολοφονήθηκε από τους ταλαρίσιους . 

Ο φιλογενής Παναγιώτης Κρεββατάς που δολοφονήθηκε στις 16/28 Νοεμβρίου, 1822, από τους αγγλόφιλους Γιατράδες. Οι αδελφοί Σέκερη που χρηματοδότησαν την Επανάσταση στην Κωνσταντινούπολη και την Οδησσό. 

Για να το κάνω πιο απλό, το ζήτημα δεν είναι «ταξικό» αλλά ιδεολογικό. Υπάρχουν Πατριώτες και Προδοτοπατριώτες. Οι ταλαρίσιοι. Η Εθνική Αστική Τάξη και η Levant Company. 

Σπυρίδων Χατζάρας

Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2018

1822. Στις 16/28 Νοεμβρίου η Δολοφονία από τους αγγλόφιλους, του Φιλογενούς Παναγιώτη Κρεββατά

του Σπύρου Χατζάρα

Ο Παναγιώτης Κρεββατάς, (1785 - 1822), «Εθνικόφρων» πρόκριτος του Μυστρά, και μέλος της πρώτης Εθνοσυνέλευσης. Είχε έρθει σε επαφή με το επαναστατικό κίνημα στην Ιταλία. Ήταν ο αρχηγός των όπλων του Μυστρά, και συγκρότησε Σώμα 10.000, έδιωξε τους εξισλαμισμένους Μπαρδουνιώτες από την περιοχή και γκρέμισε τους Πύργους τους. Πολέμησε με τον Κολοκοτρώνη τον Δράμαλή.

 Οι Κρεββατάδες, ήσαν παλαιά βυζαντινή οικογένεια, του Μυστρά που κρατούσαν από τον 14ο αιώνας. Ο Παναγιώτης Κρεββατάς ο πρεσβύτερος, ήταν από τους πρωταγωνιστές μαζί με τους Μπενάκηδες των Ορλωφικών. 
Η χήρα του Παναγιώτη, συνέχισε να χρηματοδοτεί τον αγώνα και μετά την απελευθέρωση της έδωσαν σύνταξη 20 δραχμών κατά μήνα.

 Η δολοφονία του Φιλογενούς Παναγιώτη Κρεββατά, τον οποίο «οι οπλαρχηγοί υποδέχονταν από σεβασμό όρθιοι», ήταν καθαρά πολιτική, και έγινε ενόψει της εθνοσυνέλευσης του Άστρους. 

Οι πληρωμένοι δολοφόνοι, του είχαν στήσει ενέδρα σε ένα γεφύρι του Ευρώτα. Φυσικός αυτουργός της δολοφονίας, ήταν, σύμφωνα με τον Φιλογενή γραμματικό Θεόδωρο Ρηγόπουλο ήταν ο ανιψιός του Γιατράκου, Γληγοράκης Γιατράκος. Η πρώτη καθαρά πολιτική δολοφονία της συμμορίας των «συνταγματικών» της Εταιρείας της Ανατολής ήταν η εκτέλεση του Φιλογενούς πλοίαρχου Αντώνη Οικονόμου, που ξεσήκωσε τα πληρώματα της Υδρας, και συνδεόταν με τον έλεγχο της πρώτης Εθνοσυνέλευσης. 

Την ώρα που το «Έθνος» , πολεμούσε για την απελευθέρωση του,
 οι «αντιδραστικοί» της Ύδρας και οι «αντιδραστικοί» Τουρκοκοτσαμπάσηδες , 
οι «καλικάτζαροι», οι «Καταχθόνιοι», κυνηγούσαν να δολοφονήσουν έναν έλληνα πατριώτη για να του κλείσουν το στόμα. 
Ο Κολοκοτρώνης, που πληροφορήθηκε τα σχέδια των «προκρίτων», αντέδρασε στέλνοντας τον Τσόκρη με 200 άνδρες για να σώσει τον Οικονόμου αλλά έφτασαν πολύ αργά. 
Η δολοφονία του Φιλογενούς επαναστάτη Αντώνη Οικονόμου, κουκουλώθηκε αποσιωπήθηκε δεν απασχόλησε την Εθνοσυνέλευση, και ποτέ δεν τιμωρήθηκαν οι δολοφόνοι. Την ίδια μοίρα είχε και ο επαναστάτης και Φίλος του Γένους, Παναγιώτης Καρατζάς- Αναστασόπουλος, που είχε υπηρετήσει στα ρωσικά τάγματα της Επτανήσου Πολιτείας το 1806, και ήταν τσαγκάρης στην Πάτρα από το 1809 , και ο οποίος ξεσήκωσε το 1821,τον λαό της Πάτρας . Τον δολοφόνησαν στην μονή Ομπλού . 

Η Πατριωτική επανάσταση , κατά των Τούρκων και των Τουρκοκοταμπάσηδων , που οραματίστηκαν με το πατριωτικό Δικιμιο, οι Φίλοι του Γένους, εκδηλώθηκε από τους μαθητές της Εθνικής Ακαδημίας των Κυδωνιών και στη Σάμο, που με επικεφαλής τον Λυκούργο Λογοθέτη , ως «Καρμανιόλοι», αφού εδίωξαν τους Τούρκους, πήραν την πολιτική εξουσία από τους «καλικάτζαρους», και δημιούργησαν ένα πρότυπο δημοκρατικό και πατριωτικό σύστημα διακυβέρνησης. 

Η σημαντικότερη απόπειρα για την ταυτόχρονη εθνική και κοινωνική απελευθέρωση του Έθνους, έγινε από τον μαθητή του Αθανάσιου Ψαλίδα, τον Οδυσσέα, που ακολούθησε κατά γράμμα το πρόγραμμα των Φιλογενών και της Ελληνικής Νομαρχίας για ένα Κράτος πραγματικά δημοκρατικό. Ο Οδυσσέας κήρυξε τον πόλεμο στους «άρχοντες της Ρούμελης», αφού δεν τους αναγνώριζε καμία εξουσία. Αν οι κοτζαμπάσηδες ήθελαν να ακολουθήσουν θα ήταν δεκτοί στους κόλπους του αναγεννημένου Έθνους , αλλιώς ήσαν το ίδιο εχθροί όπως και οι Τούρκοι. 

Ο Οδυσσέας αναδείχθηκε από την επανάσταση στον αδιαμφισβήτητο ηγέτη της Ρούμελης και ενώ το 1822 ανακηρύχθηκε Αρχιστράτηγος της Ανατολικής Στερεάς, βρέθηκε μόνος , αντιμέτωπος με τη συνομωσία των αγγλόφιλων, του κλήρου και των κοτζαμπάσηδων, που επιδόθηκαν σε έναν ανελέητο αγώνα εναντίον του με σκοπό την ολοκληρωτική του εξόντωσή, χαρακτηρίζοντας τον τουρκολάτρη, αιμοδιψή και κακούργο. Ο Οδυσσέας υποστηρίχτηκε μόνο από τον Νικηταρά, τον οποίο προσπάθησαν με υποσχέσεις χρηματισμού και αξιωμάτων να τον πείσουν να τον δολοφονήσει, όπως ανέφερε ο ίδιος ο Νικηταράς: «Ένας αρεοπαγίτης μου λέγει δια να σκοτώσω τον Οδυσσέα. Πρωτύτερα μου είχε στείλει η Διοίκησις έναν Γραμματικό. Τον παίρνω με την κουμπούρα. Έγραψαν και του Γέρου (του Κολοκοτρώνη) δια τα τρέχοντα, ότι η Διοίκησις θέλει να σκοτώσει μερικούς». 

Στις 22 Ιουνίου του 1822 κυκλοφόρησε σε όλη τη Ρούμελη ο αφορισμός του Οδυσσέα από τον υπουργό Θρησκευτικών και Δικαιοσύνης της επαναστατικής κυβέρνησης , τον Δεσπότη Ανδρούσης, Ιωσήφ. Ο Οδυσσέας αναθεματίστηκε απ’ την Εκκλησία, ως «άθεος, βλάσφημος, καταραμένος, τουρκολάτρης και αντίχριστος», και όποιος χριστιανός θα τον πλησίαζε θα γινόταν κι αυτός «αμαρτωλός και επικαταράτος». 
Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος δολοφονήθηκε τελικά στην Ακρόπολη των Αθηνών στις 5 Ιουνίου του 1825, με εντολή των Μαυροκορδάτου- Κωλέττη. 

Ακολούθησαν οι δολοφονίες του πρωτότοκου γιου του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Πάνου , στις 21 Νοεμβρίου του 1824 στο χωριό Θάνα της Τρίπολης, της Μπουμπουλίνας στις 22 Μαΐου 1825 στις Σπέτσες , και η δολοφονία του Καραϊσκάκη στις 22 Απριλίου 1827 στο Φάληρο. 

Ο αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας του Καραϊσκάκη, Ιωάννης Σταυριανός, αναφέρει επί λέξει στα απομνημονεύματα του: «Ο Καραΐσκος άμα διέταξε τον υπασπιστήν του να καταδιώξει τους δύο ιππείς, έστρεψεν οπίσω απομακρυνθείς της μάνδρας ικανόν διάστημα. Τότες είδομεν στρατόν και ευθύς ο πυροβολητής ανεμείχθη εις τον στρατόν. Αυτός ήτο ο επικατάρατος δολοφόνος του Καραΐσκου. Οι οφθαλμοί του συντρόφου μου εν ριπή διέτρεξαν τον δολοφόνον και τον αρχηγόν». 

Ο κύκλος των πολιτικών δολοφονιών της αγγλόφιλης παράταξης των «τέκτων» της Μητερας Στοάς του Λονδίνου έκλεισε με την τελετουργική εκτέλεση του Εθνάρχη Ιωάννη Καποδίστρια. Το «κέντρο» που εφάρμοσε συστηματικά, τη «μέθοδο των Ασασσίνων», και που αποφάσισε, διέταξε και οργάνωσε αυτές τις δολοφονίες, το περιέγραψε ο Νικηταράς λέγοντας, «η Διοίκησις θέλει να σκοτώσει μερικούς», και διακρίνεται ανάγλυφα στην αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του Εδουάρδου Τρελώνη, από δυο «άγγλους φιλέλληνες», της ομάδας που συνόδευε τον Μπάυρον, και οποίοι παρέμειναν μετά τον θάνατο του, στην υπηρεσία του Μαυροκορδάτου. 

Οι δράστες ήσαν ο λοχαγός John W. Fenton , (1795 -1825), που είχε υπηρετήσει στην Ισπανία, και μετά την αποστράτευση του, μετατέθηκε στον «στρατό» του Μπάυρον και ο νεαρός William Whitcombe, (1806 -1832), που αφού υπηρέτησε στο ναυτικό της εταιρίας των «Ανατολικών Ινδιών», επέστρεψε στην αρχή του 1824 στο Λονδίνο, και προσέφερε τις υπηρεσίες του στην London Greek Committee, που τον έστειλε στην Ελλάδα. 

Όλες οι δολοφονίες, έγιναν σε κρίσιμες στιγμές για να αλλάξει η «φορά των πραγμάτων».Αποφασίστηκαν από το καθοδηγητικό κέντρο του συνασπισμού των «αντιδραστικών δυνάμεων», που συσπειρώθηκαν γύρω από το «αγγλικό κόμμα». Η «αγγλική ταυτότητα» του «Κέντρου», ενισχύθηκε από τους εμπορικούς δεσμούς των αντιδραστικών «μεγάλων οικογενειών» της Πελοποννήσου, και των «νοικοκυραίων» της Ύδρας, των οποίων ο πλούτος προήλθε από τις συναλλαγές με την «εταιρία της Ανατολής», ( Levant Company). 

Οι «πλούσιοι» ενοικιαστές γης και φόρων της Πελοποννήσου, αγόραζαν φθηνά και πουλούσαν ακριβότερα σταφίδες, λάδι, και ξυλεία, στους Ιουδαίους εμπόρους της Levant Company, στην Πάτρα και τη Ζάκυνθο. Από τις εξαγωγές σταφίδας και ξυλείας προήλθε και ο πλούτος των Νοταράδων από τα Τρίκαλα της Κορινθίας, των Λόντων, των Ζαΐμηδων, των Κανακάρηδων, κλπ. Αντίθετα , ο Κορίνθιος Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος, που ήταν μέγας έμπορος σταφίδας στην Πάτρα, ανταγωνίστηκε τα πλοία της Levant Company, και δημιούργησε τον στόλο των Γαλαξιδιωτών. Το Γαλαξίδι, τα Ψαρρά και η Κάσσος, που ανταγωνιζόντουσαν την «Εταιρία της Ανατολής», καταστράφηκαν, από τον τουρκικό και τον αιγυπτιακό στόλο. 

Η καταστροφή του Γαλαξιδιού έγινε στις 22 Σεπτεμβρίου του 1821 και χάθηκαν 90 πλοία, από τα οποία τα 13 πολεμικά. Των Ψαρρών στις 21 Ιουνίου 1824, με 15.000 θύματα. Το ολοκαύτωμα της Κάσσου που στις παραμονές της επανάστασης είχε 100 πλοία και 12.000 κατοίκους έγινε κατόπιν προδοσίας ,στις 7 Ιουνίου 1824, με 7.000 Κασσιώτες νεκρούς ή αιχμαλώτους για τα σκλαβοπάζαρα της Αλεξανδρείας, όπου κυρίαρχο ρόλο είχαν οι ιουδαίοι έμποροι ανθρώπων. 

Στις 4/16 Νοεμβρίου 1828  η "φίλη" Αγγλία , αγνοώντας τις απόψεις του Καποδίστρια, όπως εκφράστηκαν στη Διάσκεψη του Πόρου, επέβαλε με το δεύτερο Πρωτόκολλο του Λονδίνου, τη δημιουργία ενός «αυτόνομου» ελληνικού κράτους και φόρου υποτελούς στο Σουλτάνο, που θα περιελάμβανε την Πελοπόννησο (Μοριά) και τα νησιά των Κυκλάδων.

Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2018

Η επέτειος της Καταστροφής του Γαλαξειδίου από την Εταιρεία της Ανατολής (Levnat Company)

Το Γαλαξείδι τιμά τους ήρωες του και την  επέτειος της καταστροφής του Γαλαξειδίου από την Εταιρεία της Ανατολής

Οι Τούρκοι απέπλευσαν το βράδυ της 19ης Σεπτεμβρίου/1ης Οκτωβρίου 1821 από τη Ναύπακτο και τα ξημερώματα της 21ης Σεπτεμβρίου/3ης Οκτωβρίου 1821 εμφανίστηκαν μπροστά στο Γαλαξείδι. 
Μπροστά από την «αρμάδα» των Τούρκων ήταν δυό Εγγλέζικα πλοία της Levnat Company το «Γκάμπριαν» και το «Ζηνοβία».
 Υστερα από σφοδρό κανονιοβολισμό την 23η Σεπτεμβρίου/5η Οκτωβρίου 1821 έγινε απόβαση 3000 ανδρών. Η καταστροφή ήταν γενική .

Οι Τούρκοι έσφαξαν τους λίγους γέρους πού βρήκαν και έκαψαν τα σπίτια. Από τα καράβια οι Άγγλοι πήραν τα 34 μεγαλύτερα και τα τράβηξαν στη Ζάκυνθο και όλα τα άλλα τα έκαψαν. Στις 27 Σεπτεμβρίου/9 Οκτωβρίου 1821 ο καραβοκύρης Ηλίας Φούντας έστειλε ένα γράμμα στον Μεγάλο Πατριώτη σταφιδέμπορο Γιάννη Παπαδιαμαντόπουλο που ανταγωνιζόταν τους σταφιδεμπόρους της Levnat Company, κι’ έγραφε: 
«Σάλωνα 7 Σεπτεμβρίου 1821… ότι το ηξεύρεις καλά το καράβι μου το πήραν οί Τούρκοι, το σπίτι μου το έκαψαν με ούλα τά σκουτιά μου και έμεινα αδειανός χωρίς να μού μείνει ένα πουκάμισο. Έμεινα ορφανός από τόσο βιός και τώρα περπατώ γδυτός…….. με τά εχθρικά καράβια πού ήρθαν και χάλασαν το Γαλαξείδι ήταν και δυό καράβια εγγλέζικα με τον αδελφό του κόνσολα της Πάτρας» Ηλίας Φούντας
(Ο Κόνσολας,  ήταν ο πράκτορας της Levnat Company στην Πάτρα που ήταν και άγγλος Πρόξενος Τζαίημς Γκρήν).

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2018

Η γελοία εκδοχή των δολοφόνων του Καποδίστρια για την Φιλική Εταιρεία

Μερικές απλές επισημάνσεις από το βιβλίο μου «Η επανάσταση των Φιλογενών» 

Ο ψεύτης και πλαστογράφος Ξάνθος στην Τρίτη εκδοχή των απομνημονευμάτων του για την οποία έλαβε ως αμοιβή με την έγκριση του Μαξ Ρότσιλντ «εθνική σύνταξη» αναφερει ότι :
«ο Ξάνθος, επιστρέψας εις Οδησσόν κατά τάς αρχάς του Νοεμβρίου του 1813, εφιλιώθη με τούς εκεί τότε ευρεθέντας Νικόλαον Σκουφάν έκ της Άρτης και Αθανάσιον Ν. Τσακάλωφ Ιωαννίτην, νέους με αισθήματα πατριωτικά και φιλελεύθερα. Εν μια των φιλικών των συναναστροφών, κατά τα 1814, οι τρεις ούτοι φίλοι ταλανίζοντες τήν σκληράν τύχην του έθνους,εμέμφοντο την άδιαφορίαν, ήν οι χριστιανοί βασιλείς εις την εν Βιέννη σύνοδον, μετά τήν πτώσιν και αποπομπήν εις την νησον Έλβαν του Ναπολέοντος, έδειξαν δι' αύτό, ενώ σοφός τις εις Βιέννην έξέδωκε διατριβήν τινα είς φυλλάδιον, συμβουλεύων τούς συμμάχους βασιλείς νά στείλωσι τά ήδη ένωμένα νικηφόρα στρατεύματά των πέραν του Δουνάβεως, πρός έλευθέρωσιν ένος παλαιού ένδόξου έθνους, του ελληνικού, πρό αιώνων δουλωμένου από άλλο βάρβαρον καί άνεπίδεκτον πολιτισμού έθνος, τό τουρκικον κτλ. Άλλά ή αουστριακή κυβέρνησις, ειδοποιηθείσα περί τούτου παρά του εκεί επιτετραμμένου της οθωμανικής Πόρτας, Μαυρογένους, έμπόδισε κατασχούσα τό ρηθέν φυλλάδιον και ειπούσα ότι δεν υπάρχει εις τούς κώδικας των εθνών ελληνικόν έθνος και άλλα τοιαύτα. Τότε ο Ξάνθος έλαβεν αφορμήν νά προτείνει είς τους ρηθέντας φίλους του την ήν συνέλαβεν ιδέαν, νά συστήσωσι μίαν έταιρίαν, σκοπον άμετάτρεπτον εχουσαν την ελευθέρωσιν της πατρίδος. Φανερώσας δέ είς αυτούς την είσοδον του είς τήν Εταιρίαν τών Μασσόνων καί τινα των σημείων αυτής, όσα έδύναντο νά προσαρμοσθώσιν εις αύτήν, καί ουτως άπεφάσισαν οί είρημένοι νά έπιχειρισθώσι την σύστασιν τοιαύτης έταιρίας και νά εισάγωσιν είς αύτήν όλους τούς έκλεκτούς καί άνδρείους τών ομογενών, διά νά ένεργήσωσι μόνοι. των, ότι ματαίως και προ πολλού χρόνου ήλπιζον άπό τήν φιλανθρωπίαν τών χριστιανών βασιλέων. Μετά δε ταύτα κατεπείγουσαι υποθέσεις ηνάγκασαν τους μεν Σκουφά και Τσακάλωφ να απέλθωσι περί τον Σεπτέμβριον του αυτού έτους εις Μόσχαν, όπου αυτοί ετελειοποίησαν τον κανονισμόν αυτής, τον οποίον Εταιρίαν των Φιλικών ωνόμασαν, τον δε Ξάνθο περί τον Δεκέμβριον ομοίως να απέλθη εις Κωνσταντινούπολιν»

Το εξαιρετικά ενδιαφέρον είναι ότι σύμφωνα με τους πλαστογράφους της Ιστορίας, οι «τρείς φίλοι», συζητούσαν και εμέμφοντο την αδιαφορία, των χριστιανών βασιλέων, για την υπόθεση του ελληνικού έθνους, που επεδείχθητε στο Συνέδριο της Βιέννης , και ύτσερα τον Σεπτέμβριο του 1814 χώρισαν. 
Ο Σκουφάς και ο Τσακάλωφ πήγαν στη Μόσχα.
 Το Συνεδριο της Βιέννης  όμως άρχισε (με το Ιουλιανό ημερολόγιο που ακολουθούσαν στην Οδησσό), στις 2 Οκτωβρίου 1814, ενώ το «ελληνικό θέμα», συζητήθηκε μετά τον Δεκέμβριο του 1814, που έφυγε ο Ξάνθος από την Οδησσό, τον Ιανουάριο του 1815. 

Ο Ξάνθος με συμβουλή του επίσημου πλαστογράφου της Ιστορίας Ιωάννη Βασιλείου ή Φιλήμονα προσέθεσε επίσης το εξής :

 «ενώ σοφός τις εις Βιέννην εξέδωκε διατριβήν τινα είς φυλλάδιον, συμβουλεύων τούς συμμάχους βασιλείς νά στείλωσι τά ήδη ένωμένα νικηφόρα στρατεύματά των πέραν του Δουνάβεως, πρός έλευθέρωσιν ένος παλαιού ένδόξου έθνους, του ελληνικού, πρό αιώνων δουλωμένου από άλλο βάρβαρον καί άνεπίδεκτον πολιτισμού έθνος, τό τουρκικον κτλ. Άλλά ή άουστριακή κυβέρνησις, ειδοποιηθείσα περί τούτου παρά του εκεί επιτετραμμένου της οθωμανικής Πόρτας, Μαυρογένους, έμπόδισε κατασχούσα τό ρηθέν φυλλάδιον καί ειπούσα ότι δέν υπάρχει είς τούς κώδικας τών έθνών έλληνικόν έθνος και άλλα τοιαύτα».

 Ο τολμηρός Μυνχάουεν-Φιλήμων στο δικό του πόνημα το 1859 τόλμησε να κατονομάσει τον «Σοφό». Ήταν ο Αλέξανδρος Ληψ. Του οποίου η τύχη εξακολουθεί να αγνοείται. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον ότι ο Παναγιώτης Καραγιάννης που μύησε τον Ξάνθο, στη Στοά της Λευκάδας το 1813, ήταν μέλος της «Εταιρίας των Φίλων» από το 1811, την οποία όμως ισχυρίζεται ο Ξάνθος ότι την ίδρυσε το 1814, και το 1813 διέτρεχε την Αιτωλοακαρνανία και την Ήπειρο κάνοντας μυήσεις στην Εταιρία.

 Αυτό το βλακώδες και πλαστό αφήγημα του Ξάνθου και του Φιλήμωνα αποτελεί την «ιεράν παρακαταθήκην» των δολοφονών του Καποδίστρια. 

Το 1839, πέντε χρόνια μετά το «Δοκίμιο» του Φιλήμονα, εκδόθηκε η Ιστορία του αρχιμανδρίτη Αμβρόσιου, ( κατά κόσμον Ανδρόνικος), Φραντζή, που είχε μυηθεί στην «Εταιρία των Φίλων» που ανέφερε ο Κούμας, σε ηλικία 38 ετών, το 1810 , από τον Γ. Πογονόπουλο, και ο οποίος είχε συλληφθεί το 1834 μαζί με τον Κολοκοτρώνη, κατά τον διωγμό των Καποδιστριακών. 

Ο Αμβρόσιος Φραντζής παρουσίαζε μια εντελώς διαφορετική εκδοχή για την προετοιμασία της επανάστασης, με πρωταγωνιστές τον ηγεμόνα της Μολδαβίας Αλέξανδρο Ιωάννη Μαυροκορδάτο, τον Φυγάδα, τον Κωνσταντίνο Αλεξάνδρου Υψηλάντη , και τον Ιωάννη Καποδίστρια, δηλαδή τους τρεις πιο σημαντικούς Έλληνες των αρχών του 19ου αιώνα. Σύμφωνα με την περιγραφή των πηγών του Αμβρόσιου Φραντζή, το πρώτο σχέδιο της «Εταιρίας», ανήκε στον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, «άνδρα πολυμαθή», που «έλαβε πολλάς μυήσεις διαφόρων Εταιριών»,που μοιράσθηκε τα σχέδια του με τον Κωνσταντίνο Υψηλάντη και τον Καποδίστρια, και η «μηχανή», μπήκε σε κίνηση, με την άφιξη του Καποδίστρια στην Ρωσία. «Της εν έργω άποπερατωθείσης Φιλικής Έταιρίας ο σχεδιαστής εστάθη ό ηγεμών της Βλαχίας Άλέξανδρος Μαυροκορδάτος (ό και Φυραρής, δραπέτης) επονομασθείς, όστις έγκαταλιπών τόν θρόνον της ήγεμονίας του, κατέφυγεν εις τό Ρωσσίκον Κράτος (τό 1784) διατελέσας ζών ύπεργηρως μέχρί τοΰ 1817, οτε καί τελεύτησας αφίσας μίαν μονην θυγατέρα. Ό περί ου ό λόγος Άλεξ Μαυροκορδάτος Φιραρης) άνήρ ών πολυμαθής, ετ δέ έστολίσμενος μέ ηθίκάς άρετάς, άληθής φίλος του Εθνους του , ευσεβής περι τά Ανατολικά ορθόδοξα δογματα, σεβόμενος παρά πάντων δί' όλα αυτά, άπεστρεφετο με άσπονδον μίσος εσωτερικώς την Οθωμανικήν καταδυναστείαν εχων δέ πολυπειρίαν και γνώσείς πολλάς του κόσμου, ώς έκ της πολυμαθείας καί της φυσικής του αγχίνοιας, διαμένων δέ καί είς Κράτος όρθοδοξον, και ένασχολούμενος περί την φιλολογίαν, και την των θείων γραφών μελέτην λαβων δε πολλάς μυήσεις διαφόρων Εταιριών συνέταξεν οργανισμόν της Ελληνικής Εταιρίας χωρίς να γνωρίζει ουδείς άλλος τα περί του οργανισμού τούτου. Οτε δε ο Κωνσταντίνος Υψηλάντης, (πατήρ του Αλεξάνδρου Υψηλάντου) Ηγεμών της Βλαχίας εδραπέτευσε πανοικί (το 1806) και προσέφυγεν εις το Ρωσσικόν κράτος τότε και ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος λαβών έντευξην μετ¨ αυτού και επιτυχών ομόφρωνα του τον Κωνσταντίνο Υψηλάντη, αφού πρώτον εγνώρισε την κατά της οθωμανικής εξουσίας αποστροφήν του, ορκίσας αυτόν προηγούμένως τω ενεπιστεύθη και τω διεκοίνωσε τον σχεδιασθέντα παρ αυτού οργανισμόν της Φιλικής Εταιρίας. Ο Κωνσταντίνος Υψηλάντης αναγνούς τον οργανισμόν εγνωμοδότησεν ευθύς, ότι να μείνει εις μεγίστην εχεμύθειαν ως εργόν υψηλόν και χρηζον πολλών γνώσεων και βοηθειών, και τότε μεν έμεινε το εργον εις σιωπήν.Αλλ οτε ο Ιωάννης Α. Καποδίστριας απελθών το 1812 εις την Ρωσσίαν, απέκτησε δια τας υψηλάς γνώσεις και την απέραντον πολιτικήν του, την παρά του Αυτοκράτορος Αλεξάνδρου εγνωσμένην προς το υποκείμενόν του υπόληψιν, τότε και ο Αλεξ.Μαυροκορδάτος εκοίνωσε τον οργανισμόν της Φιλικής Εταιρίας εις τον Καποδίστριαν, εξαιτήσας την περί τούτου γνωμοδότησιν. Ο δε Ι.Καποδίστριας με πολλάς και διαφόρους προσθαφαιρέσεις υπεστήριξε μεν ως βάσιν τον περί ου ο λόγος οργανισμόν…» 

Για προφανείς λόγους η εκδοχή του Φραντζή για τα γεγονότα, ετέθη «αυτεπάγγελτα στο Αρχείο», αν και ήταν πολύ πιο φυσικό και λογικό να ηγήθηκαν της επανάστασης οι επιφανέστεροι των Ελλήνων, από τους «αφανείς».

Σάββατο, 18 Αυγούστου 2018

Οι οικογενειακοί μύθοι ως πηγή Ιστορίας

Ο πατέρας μου, μου μετέφερε ότι αποκτήσαμε το προσωνύμιο «Χατζάρας», από την μεγάλη «Χατζάρα» του προπάππου μας που «πολέμησε μαζί με το Μοροζίνη στην Πελοπόννησο και ανδραγάθησε μαχόμενος στην «Πύλη της Στεριάς» κατά την πολιορκία του Ναυπλίου το 1715. 

Ο Σάθας ανέφερε στον στρατό του Μοροζίνη τους αρματολούς της Στερεάς, Αγγέλη, Σουμίλα ή Βλάχο , Πάνο Μεϊντάνη και τον Χορμόπουλο από τα Άγραφα και ορισμένους Μανιάτες. Όσο και αν ερεύνησα , «Χατζάρας» στην Πελοπόννησο δεν υπήρχε.
 Αντίθετα, το όνομα Χατζάρας, είναι διαδεδομένο στη Στερεά. Βρήκα και την κρήνη του Χατζάρα στη Λευκάδα. 

Όταν βρέθηκε το χαμένο το 1941 δημοτολόγιο του Ναυπλίου, πέρασα τρεις ημέρες στο υποκατάστημα των Γενικών Αρχείων του Κράτους στην Πρόνοια, και βρήκα στην πρώτη απογραφή του 1826, τη Μαρία χήρα Δημητρίου Χατζάρα με το ορφανό Παναγιώτης. 
Ο Δημήτριος Χατζάρας ήταν στην φρουρά του Μεσολογγίου και σκοτώθηκε στην Έξοδο, και ήταν από το Ξηρόμερο. 

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός όταν πέρασε από το Ξηρόμερο το 1769 έμεινε στα «Χατζαρέικα σπίτια».

 Κατά τον Έκτο Βενετοτουρκικό πόλεμο από το 1684 στην περιοχή Βάλτου - Ξηρομέρου κυριαρχούσε ο Πάνος «Μεϊντάνης», συνεργαζόμενος με ντόπιους οπλαρχηγούς. Τέτοιος ήταν και ο «Χατζάρας», που αναφέρεται στις μισθοδοσίες των Βενετών και ο οποίος είτε έχτισε την «Κρήνη του Χατζάρα» στη Λευκάδα είτε σκοτώθηκε κοντά σε αυτή, ειτε σκοτώθηκε το 1715 κατά την Άλωση του Ναυπλίου.
 Ο Μεϊντάνης αποκεφαλίστηκε από τους Τούρκους στο Γαρδίκι τα Χριστούγεννα του 1700.

 Ο Χατζάρας, από το Ξηρόμερο, είναι πιθανό ως επαγγελματίας στρατιώτης να υπηρετούσε στην φρουρά του Ναυπλίου της οποίας διοικητής ήταν ο Αθηναίος Λεονάρδος Ταρωνίτης, και είναι πολύ πιθανό να σκοτώθηκε στην Άλωση, από την οποία επέζησαν ελάχιστοι .
 Η οικογένεια του όμως, θα έπρεπε να βρίσκεται είτε στα Επτάνησα είτε στο Ξηρόμερο, και έτσι δημιουργήθηκε για αυτόν ένας προφορικός μύθος. 

Οι οικογενειακοί μύθοι έχουν βάση Αληθείας , αλλά και προσθήκες και «δάνεια». 

Ο «Χατζάρας» πολεμούσε τους Τούρκους αλλά στη Ρούμελη και κατέβηκε ως Χατζάρας στην Πελοπόννησο.

 Ως αρχικό όνομα πριν την «μετονομασία»,έχω ακούσει από άλλες οικογένειες, «Χατζαραίων» το «Αναγνωστόπουλοι», αλλά δεν διασταυρώνεται. 

Οι προφορικές «παραλλαγές» λοιπόν, κτίζονται επί ενός πραγματικού ιστορικού θεμελίου. 

Σπύρος Χατζάρας